dinsdag 16 augustus 2016

Mijn rijbewijs inleveren (2).



Rijbewijs-loos.

Het was tóch een 'dingetje' toen ik mijn nog geldige bewijs -om auto en bromfiets te mogen rijden- inleverde.
De glaucomen hebben gewonnen? Of ik? Zelf heb ik het heft in handen genomen. Dus ...eigen beslissing. Niet andermans beslissing. Een verstandig besluit.
Het einde van een tijdperk in mijn leven. 

Het begin van de rest van mijn leven. Een nieuw begin.

maandag 15 augustus 2016

Mijn rijbewijs inleveren (1)



Ja, ik lever mijn rijbewijs in.

Moet een mens net zo lang wachten met zijn rijbewijs inleveren totdat een oogarts of wellicht de politie zegt: ‘nu kan het echt niet meer’? Is het zo achterlijk wanner een mens er zélf voor kiest om zijn of haar rijbewijs in te leveren omdat ze al jaren niet meer autorijdt?

zondag 7 augustus 2016

De Danser



Een danser danst
op de puinhopen 
van de straat waar hij opgroeide.

In verwoest Syrië
danst Ahmad zijn levensdans

Symbool van Leven.
Symbool van het wonder dat het menselijk lichaam is.
Symbool voor vrij bewegen van top tot teen.
Symbool voor mogen bewegen. Leven. 
Symbool voor doorleven. 
Symbool voor al dansend te doorleven om te kunnen doorleven.
Symbool voor fysiek in staat zijn om zó te bewegen.
Symbool voor Vrijheid. 
Symbool voor krachtig
doorleven, doordansen
tegen oorlog, voor Vrijheid.

vrijdag 5 augustus 2016

De Fluisterboot*



De fluisterboot
snijdt bijna geluidloos
door het stille, nagenoeg rimpelloze water
spattende regendruppels scheppen kringen
groot en klein.
Sporen van  meerkoeten, eenden  en de boot.
De oevers tonen voorbijglijdend  een prachtige, diverse, 
in vele tinten  groen vegetatie in een zwaaiend bewegen.
Broedplaatsen voor vogels, geen mens die er komt,
behalve in het water
de boot vol cursisten inburgering,
geen school nu, maar vakantie.
Zacht wordt er gepraat vanonder
opgestoken plu’s en plastic vuilniszakken
Het miezert en af en toe hoost het.
Wij hebben het kkkoud en zijn kletskleddernat.
Maar toch is het… vredig, stil en veilig.

Vrijheid is.

zondag 31 juli 2016

Blijven Dromen (gedichtsel)



Muizentrappetje
spiralend, wentelend
omhoog en omlaag,
klok voor of achteruit?
Voorjaar, midjaar, najaar, oudjaar.
Nieuwjaar
jaar na jaar na jaar
levensfasen

fase na fase na fase
was er geen vreugde, dan kon verdriet niet zijn.
Was er geen verdriet, dan kon vreugde niet zijn.
De stem in de ziel is
nu
zacht en sereen.

Stop.

Luister
stil,
ontmoet

steeds weer andere én dezelfde
vragen
in elke levensfase, druppel bloed en traan
in jou, in wij-allen
datgene wat ons bindt,
kennis, goede daden en ogenblikken 
vol schoonheid
blijven.
.
Stop.

Luister
stil,
ontmoet 
liefde.

Liefde is

blijven dromen.

Dromen,
je kunt het
wel.

zaterdag 30 juli 2016

Als je weet wat je niet wilt, weet je pas wat je wél wilt

Als je weet wat je niet wilt, weet je pas wat je wél wilt.

Een belangrijke keuze voor jezelf maken, is iets beslissen waar je blij van wordt. Waardoor je iets in je voelt verschuiven, omdat het kloppend voelt en bij je past. Je kiest weloverwogen, na veel wikken en wegen, met je hart en verstand in harmonie.

Opeens is er een toekomstperspectief waar je enthousiast over bent. Al gebeuren er nog zulke afschuwelijke dingen in de wereld, jíj kiest voor vertrouwen in dát wat juist voelt voor je. Vertrouwen in dat waar je jezelf, de wereld, mens en dier geen schade mee doet. Integendeel, en je weet ‘dit is écht mijn en niet andermans keuze.’ 

Een keuze die bij je past géeft je een krachtig, rustig, vredevol maar ook verwachtingsvol gevoel.

Een keuze waar je blij van wordt, waarbij geen beïnvloeding is maar je je wel laat informeren en tóch open staat voor suggesties, is een weloverwogen beslissing. 
Doch …jij kiest. Jij hebt de vrijheid om ja of nee te zeggen.

Jij bent de beslisser van hoe je leven er uit ziet of zal zien.

donderdag 28 juli 2016

Thuis




Mijn beide kinderen kwamen vorige week om en om logeren. Heerlijk dat ze er waren.
Ook een vriendin kwam voor het eerst sinds haar ziekte weer zelfstandig. Zij bleef eten toen zoonlief vertrokken was. Ze overlapten elkaar.
Veel gekookt, gezorgd, geluisterd en gesprekken tot in de late uurtjes in de tuin. Wat was het gezellig om met elkaar de maaltijden te nuttigen. Het samen brunchen en avonds in de tuin te vertoeven om van de zwoele zomeravonden te genieten bij sfeervolle ledlampjes en kaarslicht. Wat was het intens fijn.
Dan … na het uitzwaaien, dankbaarheid. Ook in vrede met het weer alleen zijn. Ieder mens heeft zijn eigen ritme en tempo. Vooral als je met pensioen bent dan wen je daaraan. Anderen gaan vaak veel te snel. 

Maar toch, tijdens het rustig wegwerken van de laatste grote vaat denk ik: ‘al heb ik nog zoveel bezoek en aanloop, nooit komt er meer iemand echt thuis. Ja, dát is echt voorbij.’
Het is zoals het is. 
Toch kan het nog pijn doen. 

Mijn lege nest.