woensdag 21 september 2016

Internatonale Dag van de Vrede

                                                                 Vrede

Je hart openen en met vriendelijke ogen naar een ander én jezelf kijken is een begin.
Als we niets hadden hoeven leren, dan hadden we niet geboren hoeven worden.
Daarom ...
Vrede begint in je hart. Een hart dat kiest voor vertrouwen en verbondenheid.

Een kaarsje aansteken is een vredevolle handeling waarmee je je verbindt met andere mensen van goede wil over de hele wereld. In gedachten geef ik een wereldvrede vlam aan je door.
www.worldpeaceflame.org

zondag 18 september 2016

Ze moeten sneller inburgeren?




Soms verval ik in herhaling. Dat geeft niets. Het kan niet vaak genoeg gezegd worden dat een cursist inburgering die analfabeet is, dit meestal niet is zoals westerse analfabeten die nog niet kunnen lezen en schrijven. Veel statushouders (mensen die de status vluchteling hebben gekregen en daardoor een verblijfsvergunning) beheersen in de taal van het land waar ze werden geboren lettertekens en kunnen in die taal lezen en schrijven. Denk bijvoorbeeld aan het Arabisch en het Chinees. Zouden wij die vele letters en lettertekens éen, twee, drie herkennen? Laat staan schrijven? Ik zou dat niet snel, snel kunnen.U wel? Ook Griekse en Russische  letters zijn net zo ingewikkeld voor een Nederlander, als onze taal voor een cursist inburgering is.


zaterdag 17 september 2016

donor?

 Een week in beeld
http://nos.nl/l/2132809
Nee, er staat niets in over vloggen, noch over het donorschap van organen en weefsel na het overlijden.
~~~~~~~~

Over deze nieuwe donorwet heb ik twee lappen tekst geschreven. Het hier plaatsen? Nee, ik ben geen malle pietje, dát is mij voorlopig te intiem. 

zondag 11 september 2016

Mijn moeder



 11 september 1995
in de stilte van de nacht 
zit ik naast haar bed.

Het over-lijden  van mijn moeder.
Nu pas schrijf ik er over.  
Haar hart stond een tel stil, het mijne volgde  een tel
even later klopte haar hart weer en het mijne eveneens
vervolgens stopte het hare.
Het mijne ging en gaat door.
Het einde van haar leven
van conceptie tot het overlijden,
het einde van een persoonlijkheid
het einde van de unieke mens die mijn moeder was,
een vol leven.
Mijn harteklop ging en gaat door.
nog steeds,
ook na kanker bleef mijn hart doorgaan
doorkloppen, doorleven
hartenklop, na hartenklop, na hartenklop
dag na dag na dag
maand na maand,
jaar na jaar na jaar
door ziekte heen, door doorbijten én
steeds weer kiezen om na de dalen blijmoedig te leven,
mijzelf te motiveren

voorbij de eb’s en vloed ’s van het leven. Steeds weer.

maandag 5 september 2016

Dromen



Als je zegt dat je niet droomt, dan lieg je want ieder mens ( of generaliseer ik nu?) droomt positief of negatief over het verleden, heden en de toekomst. Bijvoorbeeld: Martin Luther King, Mandela en Gandhi allemaal hadden ze hun droom. Constructieve dromen. De grote uitvinders eveneens: bijvoorbeeld: Madame Curie, Bell, Einstein, Bill Gates en Steve Jobs. De wereld zou er anders uitzien zonder hun dromen. De wereld zíet er anders uit doordat zij er waren.

Zonder onze verbeeldingskracht kunnen wij niet. 

Wat is jouw droom?

zondag 4 september 2016

Opruimen en opknappen (2) een dag vol eenzaamheid in september




Het is mij het maandje wel geweest. Steeds was ik bezig. Vaak verlangde ik naar schrijven. Naar minder prikkels. Doch mijn huis stond op zijn kop. Eigen keuze. Ik wou het schilderen zodat het er minder achterstallig onderhoudachtig uit zou zien. Lichter. Daarom geen schrijftijd kunnen vinden. Toch willen schrijven over bijvoorbeeld boerkini draagsters en hoe het mij raakte dat geüniformeerde politieagenten vrouwen sommeerden hun badkleding uit te trekken. Zich te ontkleden op commando?

 Wat je ook voor kleding draagt, het werkt traumatisch voor een vrouw als er van je geëist wordt om je te ontkleden. Zeker door iemand van het andere geslacht. Het kwam niet van schrijven- behalve over mijn rijbewijs dat ik inleverde, oh ja en deels over de Zomerschool voor inburgeraars- maar dit wil geenszins zeggen dat ik aan de toestand in de wereld voorbij ga. De vreselijke aardbeving in Italië, de gevolgen van de coup in Turkije, terroristische aanslagen. Ik schrijf er niet over. Niet dat het mij niets doet, maar juist omdat het mij zoveel doet. 

Het generaliseren. De vooroordelen. Soms kan ik er niet meer tegen.

Opruimen en opknappen (1) augustus 2016




Augustus 2016

Boeken, paparassen, papiertjes met teksten,
brieven, foto’s, steentjes, veertjes
en zoveel meer gaan door mijn handen
Bewaren of doorgeven?

Mijn woonkamer
is 
in een staat van transformatie
met kale muren en lege kasten
alle meubels op elkaar gepropt
in het midden.

In de gang stapels boeken. 
Boek voor boek gaat door mijn handen.
Sommige geef ik door.
Anderen behoud ik.
Ze zijn mijn geheugen.
Een boekje met de naam Onderweg.
Ik open het en zie
ontroerd, in het vertrouwde handschrift van mijn moeder
een boodschap voor mij uit 1965
vlak voordat ik leerling -verpleegster zou worden.
Mam is vlakbij, dichterbij dan mijn adem.

Gehecht. Geeft niets. Toch laat ik ook los.