woensdag 20 september 2017

Time out

Mijn
hoofd loopt
over. Daarom schrijf
ik nu niet, dat
is verstandig al zeg
ik het zelf,
dus time
out

Zen.




Inburgeren? Voor vandaag zijn wij er mee gestopt.

Wat is het heerlijk om in een land met vrijheid van meningsuiting te leven. Daardoor kan en mag ik nu schrijven dat ik vind dat de nieuwe regeringsleden verplicht ieder een taalmaatje inburgering zouden moeten begeleiden. Iedereen heeft er - ja, ik val in herhalingen- de mond van vol dat  ZE ( statushouders vluchteling) moeten integreren, maar waar zijn ál die mensen óm te helpen integreren en inburgeren? Thuis, tussen hun muren. Ja, ik geef toe dat ik zelf evenmin overloop van de sociale contacten. Ben op mijzelf. Doch, ik doe naar beste vermogen.


In de NRC stond vandaag een artikel over inburgeren. Prima artikel. Helaas waar. Het Nederlandse inburgeringsbeleid werkt 
niet. Terwijl taalmaatje en ik ons stinkende best doen - we zijn de enigen niet- begin ook ik er langzamerhand ietwat moedeloos van te worden. Het beklijft niet en veel antwoorden op de examenvragen zijn vaak achterhaald. Kloppen vaak niet. 
Taalmaatje voelt zich vandaag ziek en ik voel mij ook niet al te best in mijn vel zitten. Mogelijk dat de politici die de inburgeringsregels bedenken dus mogelijk een ander inburgeringsbeleid kunnen gaan bedenken mét een saus empathie? Ook zou het heel fijn zijn indien de inburgeraars zouden weten wát ze fout hebben gedaan tijdens een examen. Zolang ze dát niet weten, kunnen ze er niet van leren en mogelijk een volgende keer wederom zakken.

Je zult maar gevlucht zijn en dan hier de meest vervelende vragen met soms rare antwoorden krijgen. Ook ik struikel erover, steeds zijn wij aan het opzoeken hoe het met dit en dat zit. 


Een poos zijn we bezig geweest met uit te vogelen waar langs de kust van Nederland zich de meeste duinen  bevinden. We zijn er nog niet echt uit.
Je mag kiezen tussen:
A Friesland
B Noord Holland
C Zeeland
Huppetee, in vijf tellen antwoord geven aub.


Dan is er ook nog een vraag over wat een brugklas is, ik heb er zelfs mijn ex ( die in het onderwijs zat) voor gebeld omdat ik twijfelde. Inderdaad, het ‘goede’ antwoord is …  achterhaald. Maar ja, toch gezegd tegen ‘mijn’ statushouder dat het langste antwoord ( over uitstel van studiekeuze) goed is.  Dat is het niet, omdat men tegenwoordig vanuit de basisschool linea recta naar het vmbo kan doorstromen. 

Zoooo moe word ik hiervan. Dus, we leren het de nieuwkomer fout aan.

Ieder examen waarvoor mijn taalmaatje zakt, kost hem geld.
En als hij het na drie jaar nóg niet gehaald heeft dan kost hem dat óok geld. Dan heeft hij een fikse schuld. Er zijn mensen die mopperen. ‘Ja, studenten hier moeten ook hun studieschuld afbetalen.’
Dat begrijp ik. Maar ik vind nog steeds dat mensen die uit hun land moeten vluchten met coulance behandeld zouden moeten worden. Niet dat ik het niet met inburgeren eens ben. 
Integendeel. Integreren is weer een ander verhaal. 
Vandaag zijn we na een uur taalworstelen gestopt. Het lukte ons beiden niet. Je hebt van die dagen. We geven er zelden aan toe want het gaat wel van zijn inburgeringstijd af. De glans is wat uit de ogen van mijn taalmaatje verdwenen.
Bij mij waarschijnlijk ook. 

Na ja, ik voel mij vandaag geïrriteerd en totaal niet ingeburgerd.












zondag 17 september 2017

Trees of Memory is in een volgende fase


Trees of Memory, geïnitieerd door Mario Dieringer, is in de volgende fase:
Crowdfundingplatform om een web portaal te creëren waar wereldwijd suïcide slachtoffers herdacht kunnen worden en nabestaanden zo ze willen begrip, troost en steun bij elkaar kunnen vinden.

Mario gaat met ingang van 27-03-2018( sterfdag van zijn partner) een voettocht - Footpath of Life -75000 km rond de Aarde maken om wereldwijd  bomen planten ter nagedachtenis van/aan suïcide slachtoffers en slachtoffers die op ongebruikelijke wijze om het leven kwamen.

Bomen zijn leven. Bomen geven leven. Bomen planten om te herdenken dat er ook vele ogenblikken vol schoonheid waren met dierbaren die suïcide pleegden. Bomen planten om mensen die suïcide pleegden uit de taboesfeer te halen. 
Als nabestaande ben je er niet klaar mee als met: het was zijn of haar eigen keuze. Het verwerken duurt lang. Soms jaren. Soms tientalle jaren. Mijn broer maakte op dertigjarige leeftijd zeven en dertig jaar geleden een einde aan zijn leven. Het is nu pas dat ik zijn daad en het gemis vol aan durf te kijken. Vol durf in te voelen wat het met hem heeft gedaan en wat met mij doet. 


https://www.startnext.com/en/trees-of-memory


Sereen en stil

De 
dag laat
zich nieuw zien
door het beslagen en 
met condens bedruppelde raam, zonlicht
schenkt schijnend talrijke ronde regenboogjes
Zo mooi, zo ontiegelijk mooi. Mijn 
hart klopt weer warm dankbaar
en denkt terug, gisterenochtend
op het vaak 
verguisde Twitter,
private message 
motiverende
woorden, 
dank 
je.

Mijn 
verdriet is
wederom te behappen,
rust heeft zich meester 
van mij gemaakt.
Sereen en stil
verwelkom ik
zondag.






vrijdag 15 september 2017

Gedeprimeerd

Verkleumd tot op het bot probeert zij haar gedachten te ordenen zonder te schrijven. Schrijven of niet schrijven? Van zichzelf mag ze zichzelf zijn. Ze maakte bewuste keuzes en ging tevens mee in de flow. 

Echter, nu ze voelt zich te belabberd. Te gedeprimeerd. 

Haar delen en haar vraag zijn totaal verkeerd begrepen. Ze is beoordeeld alsof ze van een andere planeet komt, Terwijl ze had gehoopt op verbondenheid. Ze probeert met de tijd mee te komen. Ze voelt zich teruggeworpen in het isolement van de R maanden en vraagt zich af hoe dierbaren hadden gereageerd indien ze een boek had geschreven. Ze trekt zich andermans keuzes te aan. Waarom dan toch? Omdat het haar eigenheid naar beneden duwt, al is het nog zo vriendelijk gezegd? 

maandag 11 september 2017

Rebels

Opeens voel ik mij intens vermoeid en stokoud. Vandaag is het 11 september, wtc ramp en tevens de sterfdag ( ander jaar)van mijn moeder. Ik mis haar, maar toch is ze er. Ze leeft voort via mij, al heb ik mijn eigenheid.
Het leven is eindig zeg ik nu braaf samen met anderen. Jaaaa,ik weet dat het leven eindig is. Maar je maakt er ook monddood mee vooral als het einde door suïcide of anderszins afschuwelijk is.

zaterdag 9 september 2017

Klimaatcrisis: over Water.

Water. 
In dit waterland komt een kind huilend thuis omdat hij water moét drinken op school. 😳Daar lusten de honden geen pap van, terwijl de ouders zeggen dat water voor honden is. 

Water, schoon drinkwater, dat hier uit de kranen komt. 

Watertekort in droge landen. In landen waar oorlogen zijn. In landen waar watersnoodrampen zijn en orkanen. In landen waar men uren moet lopen naar een waterput. Waar geen toiletten zijn. Laat staan wc's die je kunt doortrekken met schoon drinkwater😌.

En hier lusten sommige kinderen ( want het zijn er meer) geen water? Oké, smaken verschillen. Maar water? Water is de basis van alle leven. Water lest je dorst écht.