donderdag 22 december 2011

Wonderen (oa over André Kuipers ruimtereis)

Ik heb het weer te pakken. Niet dat ik het kwijt was, want naar mijn gevoel zit dit meegebakken in mijn genen. Wat?  Historisch besef. Mijn vader had het ook, gezien zijn erfenis aan folders, boeken, brieven, kassabonnetjes, agenda's enz. Net zoals ik ooit life op de televisie getuige was van de moord op John F. Kennedy, net zoals ik -samen met de miljoenen mensen op aarde die destijds tv hadden-  de eerste ruimtevlucht en de eerste maanwandeling zag, zo ben ik mij nu bewust van het bijzondere dat onze astronaut, André Kuipers -bijna een naamgenoot- gisteren samen met zijn twee collega’s de ruimte in is geschoten. Op dit moment reist het drietal met een snelheid van 28.000 km per uur door de ruimte richting ISS ruimtestation. Die snelheid. Ruimtestation. Ik kan het niet bevatten. Ik vind 130 kilometer al veel te snel gaan.
Mijn ruimtevaartuig en ruimtestation zijn mijn verbeelding.

Vandaag was ik van plan om een blogbericht over mijn werk in de Zorg te schrijven en over het Institut Néerlandais te Parijs met betrekking tot mijn jeugd, maar ik kan er mijn aandacht niet bijhouden. Heel bewust zie ik mijn tuin, mijn huis, drink ik water en eet ik een boterham. Speel ik met het katje dat sinds drie dagen mijn huisgenootje is en voer eigenlijk geen bal uit. Ben ik mij bewust dat we een stevige ondergrond hebben op onze mooie planeet Aarde die opeens voor mijn gevoel zo klein lijkt, onderdeel van het grotere geheel dat het universum is. Vanuit de ruimte gezien nietig, wij- mensjes en diertjes- nog nietiger. Zonde dat we elkaar het leven soms en elders vaak meer dan zuur maken. Waarom? Omdat het zo moeilijk te geloven is dat alles Éen is?

Éen Mensheid.

Een Amerikaan, Rus en een Nederlander zullen 6 maanden met elkaar optrekken. Irritaties zullen er vast wel zijn, maar grote meningsverschillen zullen -vermoed ik- op een emotioneel volwassen manier uitgepraat worden.Knap. Het is als een constant bij elkaar op bezoek zijn.
Zes maanden in de Ruimte levend in een kleine ruimte, stel je dat eens voor. Zes maanden geen stevig gevoel hebben. Geen zwaartekracht. Onvoorstelbaar voor mij als simpel aardmens.

dinsdag 13 december 2011

Drama



Terwijl ik mijn epistel over kerstkaarten schreef en bezig was met wensen, speelden zich drama’s af in Luik, Amsterdam en elders in de wereld nog steeds. Terwijl ik over schoonheid schreef werden mensen vermoord, sterven kinderen aan aids en honger. Zijn jonge kinderen ouderloos of worden misbruikt, worden vrouwen vernederd , verkracht maar ook liefgehad en wordt er nog steeds gemarteld. Is er angst voor de eigenheid van mensen, waardoor regeringen als strenge ouders hun volk onderdrukken en dicteren hoe de inwoners van hun land zich behoren te gedragen. Zoveel, zoveel meer, zo afgrijselijk veel ellende.
Alle tijdperken van groei en bewustzijn, destructie &constructie, alle niveaus van smart & vreugde zijn  tegelijkertijd -verspreidt over de aarde-op onze wereldbol aanwezig, zichtbaar en hoorbaar via televisie, internet, kranten en radio. Soms kan ik mij zo machteloos en klein voelen. Jij ook? Mijn menselijke beperkingen ervaar ik sterk, maar tegelijkertijd zegt de schrijfster in mij: 'Jij, die zo goed af bent op deze plek van de wereld, waar vrijheid van meningsuiting hoog in het vaandel staat. Jij, die mag schrijven wat je wilt, zolang je maar zo min mogelijk vooroordelen hebt. Respectvol zijn. Dòe iets met je schrijven.'

Oké dan, op dit moment doe ik iets met mijn schrijven door het in dit blog te plaatsen. En dan? Nog steeds kan ik de wereld niet veranderen. Ik kan alleen mijzelf veranderen door geen vooroordelen te hebben en ieder mens als humaan levend wezen te zien. Mens dat ooit als baby geboren werd en waarvan de ouders -in de meeste  gevallen- hem of haar het beste toewensen. Ouders wensen hun pasgeboren baby niet toe dat het gaat moorden of andere mensen ongelukkig maakt, Maar WEL dat het heel bewust zijn of haar eigen keuzes kan, mag en wil (?) maken. Vooral in deze donkere korte dagen is het, vind ik, belangrijk om ook aan het kind te denken dat we ooit waren met respect, voor zijn/haar medemens en voor wonder van het leven.. Zijn wij goed voor het kind dat nog in ons woont? Kan dat kind nog oprecht blij zijn of leeft het letterlijk en figuurlijk altijd in de donkere kamers van zijn of haar ziel? Ik wens ieder het beste toe en dat het wat lichter mogen zijn in ons.

Mensen kunnen alleen zichzelf veranderen. Een bewustwordingsproces waarin ieder mens een eigen weg in heeft. That's it.  Daar kan ik geen bal aan veranderen en het zou hoogmoedig zijn indien ik zou denken van wel.

Ik herinner mij een krantenartikel met foto van een paar jaar terug over een nog nooit ontdekte stam, levend diep in een regenwoud ver van de bewoonde wereld. Met angst en verbazing keek een man met geheven speer naar de helikopter die boven zijn dorp cirkelde met daarin een man met een fototoestel. Aan de blik van de man met de speer te zien kwam hij voor het eerst in aanraking met een vliegend lawaaimakend windverplaatsend ding, met daarin een blanke man met lappen (kleding)om zich heen en in zijn handen een ander zwart geval, fotoapparatuur. Twee werelden ontmoeten elkaar. Welke is de meest primitieve? Ik voel dat wij 'beschaafden' te ver verwijderd zijn van natuurlijk leven. De aarde waarop wij leven lijkt een ding te zijn geworden? We zien niet meer wat ze schenkt? Klinkt het cliché wat ik schrijf?

Kerstkaarten*



Ken je ze ook? Mensen die mopperen over ‘die rotkaarten’ en ‘ik moet nog kerstkaarten schrijven’ met de nadruk op moeten, als zou dat soort schrijverij dwangarbeid zijn? Ik beken eveneens iedere november en decembermaand een moment te hebben dat de ‘ik moet’ gedachte door mij heen gaat  in combinatie met de vragen of het kopen, schrijven en versturen ervan mij opgelegd wordt door het collectieve kerstkaart bewustzijn. Door de consumptiemaatschappij? Is het een gewoonte of een traditie? Zonde van het papier, want vooral sinds internet bestaat zouden tastbare kerstkaarten overbodig zijn? En… vooral omdat mijn beurs meer een meer meespreekt en deze de steeds duurder wordende kerstzegels een bijna onneembare hindernis vindt. Eurocrisis, bezuinigingen. In 2012 gaan we het echt in onze portemonnee voelen? Ik voel al jaren dat hij lichter wordt. Jij toch ook?

Ondanks alle vragen die ik mij ieder jaar weer stel en waar ik mijn eigen antwoorden op voel, maak ik -denk ik- een bewuste keuze. ‘Ik ga weer kerstkaarten beschrijven.’ Het maakt mij blij.
Een kaart ontvangen was en is een tastbaar teken van leven van de ander. Het zo unieke handschrift van een dierbare zien brengt haar of hem dichterbij. Van de week vond ik een kerstkaart beschreven door mijn al jaren overleden moeder. Het gaf mij een dankbaar gevoel van herkenning. Even is ze weer zo nabij en roept de kaart een vervlogen leven op. Tevens zo intens het besef van vergankelijkheid, maar … haar wensen voor mij blijven -zolang de kaart niet verteerd is- zichtbaar bestaan.

zaterdag 3 december 2011

(1) De eerste verhalenbundel van de corsonauteurs.*

Wat vind ik het spannend om mijn schilderwerken en schrijven hier te posten. Tevens schenkt het mij ontspanning om te luisteren naar de innerlijke roep om dit te doen.

Echter ... debuteren  met mijn schrijven in een bundel van papier lijkt mij- ondanks mijn blog- nog steeds je van het. Delen. Na maanden van worden proefgelezen door ervaren proeflezers, heeft mijn verhaal voor de eerste bundel van het schrijverscollectief corsonauteurs eindelijk de definitieve eindfase bereikt. Woorden en zinnen zijn op de juiste plek aangekomen. Overbodige woordjes geschrapt.( Dit laatste tracht ik te blijven volhouden.) Steeds iets erbij schrijven en ... weer wat eraf. Mijn verhaal was het doorleven van een rouwproces en tevens een bewustwordingsproces. Uiteindelijk ben ik bevallen van een geesteskindje waar alles-voor mijn gevoel- kloppend is.

Twee studenten vrije tijd management hebben het op de markt brengen van onze-door veertien auteurs geschreven- verhalenbundel als afstudeerproject op zich genomen. Hun doel is de verhalen gebundeld in de winkels te krijgen, waarbij we niet zullen kiezen om in eigen beheer te publiceren.

 De eerste Corson verhalenbundel, waarvan we- mede dankzij onze proeflezers- onze gezamenlijke manuscripten naar een hoger niveau hebben gebracht, komt eraan. Nu nog de uitgever!





Een krantenartikel over Eveliene de Block:, één van de corsonauteurs:
http://www.deweekkrant.nl/files/pdfarchief/OES/20111006/EGO_OES-1-07_111006_1.pdf

 Een column over onze verhalenbundel door Jacqueline Servais
http://jacquelineservais.wordpress.com/2011/12/06/verhalenbundel/#comment-30




De Kringloop van het Leven*



De laatste tijd moet ik heel veel repeteren voor het koor waarin ik zing, ter voorbereiding  van het jubileumconcert op 28 mei  aanstaande. Om ook tijdens het koken en afwassen te repeteren heb ik mijn draagbare radio/cd speler- waarin ik de begeleidingscd’s op afdraai- bij mij in de keuken staan.
 Vrijdag kwam ik erg moe van mijn werk. Te moe om te zingen. Had trek in een stuk warme echte Franse stokbrood, persoonlijk bij mij afgeleverd door een vriendin die net uit Frankrijk kwam. Ik had om stokbrood gevraagd: ‘maakt niet uit of het hard is, ik maak het vochtig, stop het in de oven et voila, na zes minuten een warm zalig geurend stukje jeugdherinnering om even nostalgie te proeven.’
Oven aan. Negen minuten voorverwarmen. Terwijl ik koffie zet, mijmer ik:' niets is lekkerder dan baguette met boter en confituur in warme koffie dopen.'Soppen noemen mijn kinderen dit. Ze krijgen kotsneigingen wanneer ze het mij zien doen. Mijn ex vond het ook altijd walgelijk, maar tegenwoordig kan ik het ongestoord doen, zelfs met oerbruine Hollandse boterhammen.

zaterdag 12 november 2011

Nieuws

Het wereldnieuws laat ik vandaag voor wat het is. Ik ga er niet over schrijven. In ieder geval vandaag niet. Nu schrijf ik over de zoon van een vriendin die gisteren zijn proefschrift verdedigde en promoveerde. Ik luisterde terwijl mijn gedachten teruggingen hoe hij samen met mijn zoon zes en twintig jaar geleden de eerste keer de kleuterschool uitkwam. Het lijkt als gisteren.
Vandaag schrijf ik over de ganzen die ik gakkend hoor en zie overvliegen. En pen ik over de wind die door het raam rustig binnenwaait. Ik type over de letters die ik tevoorschijn zie floepen op het beeldscherm van mijn computer en over het feit dat ik mijn handen kàn zien bewegen en mijn vingers hun letterdans zìe doen op het toetsenbord, er dankbaar voor ben. Weer het woord dankbaarheid? Ja, ik gebruik het vaak.
Steeds weer bewust zijn van wat er voor goeds in mijn leven is, al zit ik deze maand meer dan krap bij kas.

Ik geloof en hoop dat keer op keer op keer te kiezen voor dankbaarheid de essentie van ons mens-zijn is. Dat maakt-in ieder geval voor mij- het regelmatig moeilijke leven draagzaam.

dinsdag 8 november 2011

Mijn ogen*

Bij de oogarts geweest. Tijdens de vorige controle zag hij een licht ingedeukte oogzenuw aan één oog. En vandaag? Vandaag kwam uit de bus dat ik aan beide ogen gezichtsveldverlies heb, dit verklaard waarom ik vaak schrik in de auto wanneer er ‘opeens’ een auto naast mij rijdt. Beide ogen hebben een beginnend glaucoom.
Zal mijn leven lang moeten druppelen om blind worden te voorkomen. Over negen maanden zou de glaucoom in beide ogen gestabiliseerd moeten zijn geworden of… minder ( slechter). Mijn mantra nu: ik zie met liefde en gemak. Kom op, lieve ontiegelijke knappe ogen, kom op cellen en zenuwen. Zet hem op! Blijf het alsjeblieft doen. Jullie zijn mij zo dierbaar.’
Ik vond het destijds doodeng om de diagnose borstkanker te krijgen, maar dit vind ik nog veel enger. Heb vandaag vier keer het woordje blind gehoord. Brrr.
Kom op ogen, we hebben net mijn blog nieuw leven ingeblazen. Meer schilderen, meer schrijven, meer op dit blog plaatsen. Ja toch? Of ...minder achter de pc?
Lieve ogen, kleine maar grote wonderen ik houd van jullie, maar ik schijt wel zeven kleuren in mijn broek van angst.

Wat wil ik niet zien?

“Tob niet het loopt toch altijd anders’ zou een oom gezegd hebben :-D

zondag 6 november 2011

De Verhuizing

Gisteren verhuisde mijn zoon -na een maand klussen in zijn nieuwe woning- van de studenten flat waar hij 11 jaar woonde naar een ander appartement. Nee, hij is al tijden geen student meer, heeft zelfs een klein eigen bedrijf, maar hij mocht bij de studerenden blijven wonen. Gisteren was de overgang. Klinkt dat raar? Het was letterlijk een gang van 100 meter, over een brug om aan de andere kant het eerste gebouw in te rijden. Dit deden we met volgeladen geleende winkelwagentjes. Deur uit, galerij over, lift in en de straat op, stoep op, deur in, lift, omhoog, uitstappen en weer een galerij over, tot aan een deur onderaan een trap waar we alles uitladen en de trap op brachten het appartement in. Zo ging het.
Ik stapte met een winkelwagentje vol torenhoog opgestapelde van alles wat achter zoonlief aan, die een kar met een nog hogere toren aan spullen voortduwde. Hij kende precies de hobbels in de weg en deed voor hoe deze te vermijden.

donderdag 3 november 2011

Vlijtige Lies*

O, wat ben je vlijtig Lies. Je staat te boek dat je slechts één jaar leeft. Een eenjarige. Dat ben je.
De herfst heeft zijn intrede gedaan. Bomen en planten laten hun bladeren los, zo ook de vlijtige liezen in mijn tuin. Eenjarig? Ik heb de lies met de minst zacht wordende stelen, doch vol met knoppen, binnen gehaald.'s Ochtends bij het wakker worden begroet ik haar, vertel haar hoe mooi ze is en bewonder haar opengebartsen overvloedige bloemenpracht. Lies brengt een zomers gevoel in mij en op de vensterbank.
Dank je wel, Lies, leef, groei en bloei maar.

In bloei staan deed ze tot ver in december.

21-02-2012
Lies staat nog steeds in huis te pronken, krijgt er lichtgroene blaadjes bij en ik zie alweer nieuwe knopjes. Hoezo éénjarig?

20-05-2012
Ze staat weer in de tuin. In een pot. Ze heeft heel veel knoppen en ze heeft al één bloem laten zien. De plant ziet er stevig uit.  Haar blaadjes hebben een roodachtige kleur.

06-09-2012
Lies heeft de zomer door staan groeien en bloeien. Met de herfst in aantocht weet ik niet wat te doen, haar met de pot -waar ze tegenwoordig in zit -en al vol miertjes en andere insecten binnenhalen? Of haar buiten laten afsterven? Ze is zo sterk, dat ik denk dat ze het buiten ook zou overleven. We wachten af wat ze doet bij de eerste herfststormen.

                                              Lies staat rijkbloeiend onder het witte hangende plantenbakje




14-10-2012
 De Vlijtige Li es waar ik het in dit bericht over heb, bloeit nog steeds. ( een foto hier plaatsen lukt op dit moment niet) Ze staat in een grote tuinpot en ik zou haar graag weer laten overwinteren in huis. Doch in de- zware -pot leven zoveel diertjes, die horen in de tuin. Anderzijds is de pot met aarde en de plant een overwinteringsplaats voor ze. Wat te doen? Ik denk er nog over na.

Bestaan éénjarigen wel? Mijns inziens kun  je alle planten overhouden en jaren van genieten. mits we ze in de juiste temperatuur de winter doorloodsen en water&voeding geven.. In huis of wat mooier is in een kas. Ik heb ook nog steeds een geranium in een theepot die in de lente naar buiten gaat. Heb die pot met bloeiende plant pas weer binnengehaald. Ze staat gezellig in de keuken.

11-11-2012
De Vlijtige  Lies heb ik binnengehaald.  Waaschijnlijk te laat. Ze onderging al een nachtje vorst. Hoewel haar stengels nog stevig zijn ziet ze er zielig uit. Heel kaal.

14-01-2013
Vlijtige Lies overleefde de grote temperatuursverandering niet. Daarentegen is de geranium(uit hetzelfde jaar) in de theepot goed aan het groeien. Ze zal vast gaan bloeien.

08-08-2014
Jawel, de geranium in de theepot bloeit nog steeds. Uitbundig. ( foto's verdwijnen naar onbekende plekken op mijn pc. Ze storen zich niet aan mappen.) Iedere zomer zet ik haar buiten, al sinds 2011. Knappe geranium :-).



Mijn vader

Mijn vader overleed op zeven juli jongstleden. Hij bereikte bijna de 97 jarige leeftijd. Vooral omdat hij zo oud is geworden zijn er mensen die vinden dat ik 'het' een plek moet geven. Het? Hij was mijn vader!
'Hoe oud is hij geworden?'
'Bijna 97 jaar.'
'O, dan mag je niet klagen, heb je er geen vrede mee? Hij ging toch zo rustig?'

Ja, verstandelijk gezien mag ik niet klagen, maar ik rouw in stilte om de vader die ik pas de laatste drie jaren van zijn leven nader ben gekomen. Ik had hem toch nog zoveel willen vragen. Het afstandelijke van mensen die op het oog alleen rationeel met 'het' kunnen omgaan maakt het me moeilijker.Ach ik ben de enige niet en heus, ik voel mij dankbaar dat ik hem die drie jaar heb meegemaakt en ik vind de manier waarop hij rustig de geest gaf een prachtige manier. Maar het één sluit het ander niet uit. Het kind dat ik was is ouderloos! Vandaag zat ik iets te bedenken dat leuk zou zijn voor mijn vader en opeens drong het als een mokerslag pas goed tot mij door. 'Hij is er niet meer en Mama ook niet al leven ze in me voort. Ik heb geen ouders meer.’ Zo anders voelt het als toen ik in andere gezinnen werd opgevoed. Mijn ouders leefden in die tijd nog. Wist ik ze THUIS. Nu voelt het op dit moment van schrijven nog eenzamer, verlatener en doet mij gruwelijk nietig voelen.

Toch zijn mijn beide ouders nu dichterbij dan mijn adem en ik besef dat dit altijd al het geval was.



dinsdag 1 november 2011

Noot voor noot (elfjes)

Noot
voor noot
balk voor balk
voelen met hele lichaam.
Zingen.

Kleur
Klankkleur doordringt
voegt stempartijen inéén,
samen in ultieme vorm.
Harmonie

Liefde
harmonie, schoonheid
geweven tot krachtig
diep ziel aanrakend tapijt
Muziek.

Ogen (elfje)

Kostbaar
kijken, zien,
opmerken en ervaren
leven met twee juwelen.
Zielepoorten.

vrijdag 28 oktober 2011

Overvloed* ( gedichtsel)



Schuifelend tussen paden vol
overvloed,
omringd door medeschuifelaars
geconcentreerd maar haastig
tassen, mandjes en karren vullen
laag bij de grond het goedkoopst.

In deze rijkdom
een armoede.
Ar te moede
alles glijdt te makkelijk.
Doch zo bijzonder toch
deze overvloed.

Vrijheid van keuze mits
het past bij beurs en smaakpapil
Vijf broden voor de prijs van één,
Vier tandenborstels voor de prijs van twee,
Elke combinatie is mogelijk, altijd meer dan één.

Niets meer
in de mand, alles moet op de band.

Vreemde wereld
‘spaart u zegels? pannenkoekzegels, merkzegels
voetbalplaatjes? Krasloten elders’
Zoveel is te koop. Vers en in blik.
Gratis, goud waard, een glimlachende
warme blik vol dankbaarheid en tevredenheid.

Zinnen galmen mij -door luidsprekers- blikkerig achterna.
Bij de uitgang achter een hek, jongens bedelen
net echt! Goed gevoed en gekleed
met thuis warmte, liefde en een bed.
‘Mevrouw, mevrouw, heeft u nog
voetbalplaatjes?

donderdag 27 oktober 2011

Herfst

In de herfst van mijn leven zijn

Zoveel al hebben losgelaten
samen met de boomblaadjes
die jaarlijks van de bomen vielen.
Herfst,
kaal worden
loslaten
weer doorleven om te kunnen doorleven?
Geheugenfilmpjes kondigen zich aan
met een groet en tranende uitademing laat ik ze gaan.
Toch maakt alles wat ik meemaakte
en dacht te zijn
mij tot de mij die ik nu ben
met al mijn tekortkomingen
met al mijn kwaliteiten.
Nieuw begin, steeds weer opnieuw
ben oud en jong tegelijkertijd
talenten, kwaliteiten laten zijn
het mag, ook met een lach!

Maar soms… soms heb ik toch nog zo’n pijn en verdriet.

Zomer ( gedicht)

 -Geschreven in augustus-


Zomerherstellingsoord
thuis.

Her-stellen
op de dijk
uitkijkend
over het water,
over de akkers,
180 graden
adembenemend
panorama.

Op de dijk
langs het water
waait alles
van mij af.
Ik adem door.

Gemaaid gras
 geur van hooi.
Stortregen en onweer
vanmorgen
hebben geen sporen
achtergelaten
behalve
opgelichte kleuren groen,
fris Hollands groen.

Nu, in de middag
zwoel, zinderend, zomerweer,
tropische temperatuur
het voelt mediterraan
Vakantiegevoel
thuis hier en nu.
Blijheid en dankbaarheid
duwen zich
door mijn paradoxale
gevoelens
heen.

Daar sta je dan (gedicht)

Daar sta je dan
buiten, voor het raam
goed in het zicht
op de verweerde tuintafel.
Je bovenkant
kapot gevallen,
weg.
Je liet je vullen
met warm,
warm werd soms lauw of koud.

Gezelligheid
past het meest bij jou.

Je doet mij denken aan
lange, gezellige avonden
jij, mijn pot
wat vulde ik je met vocht.

Een geranium bloeit,
nog steeds uitbundig
door je bovenste opening
een takje komt uit je tuit.
Ik vind je mooi,
niet meer compleet
toch heel.

Dank je wel
prachtig mooie gele
deksel loze
theepot.

In herinnering
Aan de vele-
samen met dochterlief-
opgedronken
kopjes thee.