donderdag 22 december 2011

Wonderen (oa over André Kuipers ruimtereis)

Ik heb het weer te pakken. Niet dat ik het kwijt was, want naar mijn gevoel zit dit meegebakken in mijn genen. Wat?  Historisch besef. Mijn vader had het ook, gezien zijn erfenis aan folders, boeken, brieven, kassabonnetjes, agenda's enz. Net zoals ik ooit life op de televisie getuige was van de moord op John F. Kennedy, net zoals ik -samen met de miljoenen mensen op aarde die destijds tv hadden-  de eerste ruimtevlucht en de eerste maanwandeling zag, zo ben ik mij nu bewust van het bijzondere dat onze astronaut, André Kuipers -bijna een naamgenoot- gisteren samen met zijn twee collega’s de ruimte in is geschoten. Op dit moment reist het drietal met een snelheid van 28.000 km per uur door de ruimte richting ISS ruimtestation. Die snelheid. Ruimtestation. Ik kan het niet bevatten. Ik vind 130 kilometer al veel te snel gaan.
Mijn ruimtevaartuig en ruimtestation zijn mijn verbeelding.

Vandaag was ik van plan om een blogbericht over mijn werk in de Zorg te schrijven en over het Institut Néerlandais te Parijs met betrekking tot mijn jeugd, maar ik kan er mijn aandacht niet bijhouden. Heel bewust zie ik mijn tuin, mijn huis, drink ik water en eet ik een boterham. Speel ik met het katje dat sinds drie dagen mijn huisgenootje is en voer eigenlijk geen bal uit. Ben ik mij bewust dat we een stevige ondergrond hebben op onze mooie planeet Aarde die opeens voor mijn gevoel zo klein lijkt, onderdeel van het grotere geheel dat het universum is. Vanuit de ruimte gezien nietig, wij- mensjes en diertjes- nog nietiger. Zonde dat we elkaar het leven soms en elders vaak meer dan zuur maken. Waarom? Omdat het zo moeilijk te geloven is dat alles Éen is?

Éen Mensheid.

Een Amerikaan, Rus en een Nederlander zullen 6 maanden met elkaar optrekken. Irritaties zullen er vast wel zijn, maar grote meningsverschillen zullen -vermoed ik- op een emotioneel volwassen manier uitgepraat worden.Knap. Het is als een constant bij elkaar op bezoek zijn.
Zes maanden in de Ruimte levend in een kleine ruimte, stel je dat eens voor. Zes maanden geen stevig gevoel hebben. Geen zwaartekracht. Onvoorstelbaar voor mij als simpel aardmens.

dinsdag 13 december 2011

Drama



Terwijl ik mijn epistel over kerstkaarten schreef en bezig was met wensen, speelden zich drama’s af in Luik, Amsterdam en elders in de wereld nog steeds. Terwijl ik over schoonheid schreef werden mensen vermoord, sterven kinderen aan aids en honger. Zijn jonge kinderen ouderloos of worden misbruikt, worden vrouwen vernederd , verkracht maar ook liefgehad en wordt er nog steeds gemarteld. Is er angst voor de eigenheid van mensen, waardoor regeringen als strenge ouders hun volk onderdrukken en dicteren hoe de inwoners van hun land zich behoren te gedragen. Zoveel, zoveel meer, zo afgrijselijk veel ellende.
Alle tijdperken van groei en bewustzijn, destructie &constructie, alle niveaus van smart & vreugde zijn  tegelijkertijd -verspreidt over de aarde-op onze wereldbol aanwezig, zichtbaar en hoorbaar via televisie, internet, kranten en radio. Soms kan ik mij zo machteloos en klein voelen. Jij ook? Mijn menselijke beperkingen ervaar ik sterk, maar tegelijkertijd zegt de schrijfster in mij: 'Jij, die zo goed af bent op deze plek van de wereld, waar vrijheid van meningsuiting hoog in het vaandel staat. Jij, die mag schrijven wat je wilt, zolang je maar zo min mogelijk vooroordelen hebt. Respectvol zijn. Dòe iets met je schrijven.'

Oké dan, op dit moment doe ik iets met mijn schrijven door het in dit blog te plaatsen. En dan? Nog steeds kan ik de wereld niet veranderen. Ik kan alleen mijzelf veranderen door geen vooroordelen te hebben en ieder mens als humaan levend wezen te zien. Mens dat ooit als baby geboren werd en waarvan de ouders -in de meeste  gevallen- hem of haar het beste toewensen. Ouders wensen hun pasgeboren baby niet toe dat het gaat moorden of andere mensen ongelukkig maakt, Maar WEL dat het heel bewust zijn of haar eigen keuzes kan, mag en wil (?) maken. Vooral in deze donkere korte dagen is het, vind ik, belangrijk om ook aan het kind te denken dat we ooit waren met respect, voor zijn/haar medemens en voor wonder van het leven.. Zijn wij goed voor het kind dat nog in ons woont? Kan dat kind nog oprecht blij zijn of leeft het letterlijk en figuurlijk altijd in de donkere kamers van zijn of haar ziel? Ik wens ieder het beste toe en dat het wat lichter mogen zijn in ons.

Mensen kunnen alleen zichzelf veranderen. Een bewustwordingsproces waarin ieder mens een eigen weg in heeft. That's it.  Daar kan ik geen bal aan veranderen en het zou hoogmoedig zijn indien ik zou denken van wel.

Ik herinner mij een krantenartikel met foto van een paar jaar terug over een nog nooit ontdekte stam, levend diep in een regenwoud ver van de bewoonde wereld. Met angst en verbazing keek een man met geheven speer naar de helikopter die boven zijn dorp cirkelde met daarin een man met een fototoestel. Aan de blik van de man met de speer te zien kwam hij voor het eerst in aanraking met een vliegend lawaaimakend windverplaatsend ding, met daarin een blanke man met lappen (kleding)om zich heen en in zijn handen een ander zwart geval, fotoapparatuur. Twee werelden ontmoeten elkaar. Welke is de meest primitieve? Ik voel dat wij 'beschaafden' te ver verwijderd zijn van natuurlijk leven. De aarde waarop wij leven lijkt een ding te zijn geworden? We zien niet meer wat ze schenkt? Klinkt het cliché wat ik schrijf?

Kerstkaarten*



Ken je ze ook? Mensen die mopperen over ‘die rotkaarten’ en ‘ik moet nog kerstkaarten schrijven’ met de nadruk op moeten, als zou dat soort schrijverij dwangarbeid zijn? Ik beken eveneens iedere november en decembermaand een moment te hebben dat de ‘ik moet’ gedachte door mij heen gaat  in combinatie met de vragen of het kopen, schrijven en versturen ervan mij opgelegd wordt door het collectieve kerstkaart bewustzijn. Door de consumptiemaatschappij? Is het een gewoonte of een traditie? Zonde van het papier, want vooral sinds internet bestaat zouden tastbare kerstkaarten overbodig zijn? En… vooral omdat mijn beurs meer een meer meespreekt en deze de steeds duurder wordende kerstzegels een bijna onneembare hindernis vindt. Eurocrisis, bezuinigingen. In 2012 gaan we het echt in onze portemonnee voelen? Ik voel al jaren dat hij lichter wordt. Jij toch ook?

Ondanks alle vragen die ik mij ieder jaar weer stel en waar ik mijn eigen antwoorden op voel, maak ik -denk ik- een bewuste keuze. ‘Ik ga weer kerstkaarten beschrijven.’ Het maakt mij blij.
Een kaart ontvangen was en is een tastbaar teken van leven van de ander. Het zo unieke handschrift van een dierbare zien brengt haar of hem dichterbij. Van de week vond ik een kerstkaart beschreven door mijn al jaren overleden moeder. Het gaf mij een dankbaar gevoel van herkenning. Even is ze weer zo nabij en roept de kaart een vervlogen leven op. Tevens zo intens het besef van vergankelijkheid, maar … haar wensen voor mij blijven -zolang de kaart niet verteerd is- zichtbaar bestaan.

zaterdag 3 december 2011

(1) De eerste verhalenbundel van de corsonauteurs.*

Wat vind ik het spannend om mijn schilderwerken en schrijven hier te posten. Tevens schenkt het mij ontspanning om te luisteren naar de innerlijke roep om dit te doen.

Echter ... debuteren  met mijn schrijven in een bundel van papier lijkt mij- ondanks mijn blog- nog steeds je van het. Delen. Na maanden van worden proefgelezen door ervaren proeflezers, heeft mijn verhaal voor de eerste bundel van het schrijverscollectief corsonauteurs eindelijk de definitieve eindfase bereikt. Woorden en zinnen zijn op de juiste plek aangekomen. Overbodige woordjes geschrapt.( Dit laatste tracht ik te blijven volhouden.) Steeds iets erbij schrijven en ... weer wat eraf. Mijn verhaal was het doorleven van een rouwproces en tevens een bewustwordingsproces. Uiteindelijk ben ik bevallen van een geesteskindje waar alles-voor mijn gevoel- kloppend is.

Twee studenten vrije tijd management hebben het op de markt brengen van onze-door veertien auteurs geschreven- verhalenbundel als afstudeerproject op zich genomen. Hun doel is de verhalen gebundeld in de winkels te krijgen, waarbij we niet zullen kiezen om in eigen beheer te publiceren.

 De eerste Corson verhalenbundel, waarvan we- mede dankzij onze proeflezers- onze gezamenlijke manuscripten naar een hoger niveau hebben gebracht, komt eraan. Nu nog de uitgever!





Een krantenartikel over Eveliene de Block:, één van de corsonauteurs:
http://www.deweekkrant.nl/files/pdfarchief/OES/20111006/EGO_OES-1-07_111006_1.pdf

 Een column over onze verhalenbundel door Jacqueline Servais
http://jacquelineservais.wordpress.com/2011/12/06/verhalenbundel/#comment-30




De Kringloop van het Leven*



De laatste tijd moet ik heel veel repeteren voor het koor waarin ik zing, ter voorbereiding  van het jubileumconcert op 28 mei  aanstaande. Om ook tijdens het koken en afwassen te repeteren heb ik mijn draagbare radio/cd speler- waarin ik de begeleidingscd’s op afdraai- bij mij in de keuken staan.
 Vrijdag kwam ik erg moe van mijn werk. Te moe om te zingen. Had trek in een stuk warme echte Franse stokbrood, persoonlijk bij mij afgeleverd door een vriendin die net uit Frankrijk kwam. Ik had om stokbrood gevraagd: ‘maakt niet uit of het hard is, ik maak het vochtig, stop het in de oven et voila, na zes minuten een warm zalig geurend stukje jeugdherinnering om even nostalgie te proeven.’
Oven aan. Negen minuten voorverwarmen. Terwijl ik koffie zet, mijmer ik:' niets is lekkerder dan baguette met boter en confituur in warme koffie dopen.'Soppen noemen mijn kinderen dit. Ze krijgen kotsneigingen wanneer ze het mij zien doen. Mijn ex vond het ook altijd walgelijk, maar tegenwoordig kan ik het ongestoord doen, zelfs met oerbruine Hollandse boterhammen.