zondag 30 december 2012

Mijn eerste decembermaand als gepensioneerde . Over een High Tea, Kerst en Facebook (lap tekst van hak op tak)



Mijn eerste decembermaand als gepensioneerde

Al had ik de intentie om veel te schrijven, het is er nog niet van gekomen. Ook omdat er veel gebeurde de laatste twee maanden. Met pensioen gaan is een grote stap.
Mijn vijfenzestigste verjaardag vierde ik door de dag ervoor-vijftien december- familie en vrienden een High Tea aan te bieden. Het was gezellig, knus, smaakvol, smakelijk en een huiselijk rommeltje in de kleine tearoom. Men kwam en ging. Ik zat, stond op, liep even, stond stil, liep even, ging weer zitten. Schoof ergens bij aan. Stond weer op enzovoorts. 

Hoe komt het toch? (lap tekst over schrijven en met pensioen zijn,het overlijdan van vis Joy, musical en een doos Merçi




Hoe komt het toch dat, sinds ik dertig november met pensioen ging, ik nauwelijks heb geschreven/geblogt? Dit, terwijl er van alles gebeurde waarover ik zou kunnen schrijven. Dagen met gouden randen wisselden elkaar af met dagen met een rouwrandje. Waarschijnlijk lukt het me niet om te schrijven omdat er een vorm van schaamte in mij huist dat ik –nu ik niet meer hoef te werken- moeite heb om mijn draai te vinden? Dit, terwijl er mensen zijn die werkeloos zijn, of die maar wat graag zouden willen stoppen met hun baan.


maandag 24 december 2012

Gezellige Kerstdagen

Dag Lezer,

Bij deze wens ik u gezellige kerstdagen 
  en een vooral gezond, met goede wil, gelukkig, 
         blij, harmonieus,
                 liefdevol, vredevol, 
                                    motiverend, creatief,
                                                             inspirerend 
                                                                        vertrouwensvol, verbindend en vervullend
                                                                                                                                                    2013
                  Met hartegroeten,

                                                                                            Tilly 





zaterdag 8 december 2012

Er zijn grenzen.



Geen amateurvoetbalwedstrijden dit weekend in Nederland. Een respectvolle beslissing van de KNVB. Alle wedstrijden afgelast. Nadenken over wat er gebeurde. Een Papa van drie kinderen, die - het was zijn hobbie - als grensrechter tijdens voetbalwedstrijden dienst deed. Richard Nieuwenhuizen. Dienstbaar  ten gunste van  dit balspel! Spel ...? Deze vader, voetballer, grensrechter is in elkaar geschopt met de dood als gevolg. Geen excuus hiervoor.


Te afschuwelijk.


 Een grensrechter-op het veld en in ons zelf- is er niet voor niets  zeker in  Nederland, land van vrijheden.


Ik kreeg-toen ik de mededeling hoorde-het beeld van destijds op het Tahirplein in Egypte. Een kameeldrijver die van zijn kameel gesleurd werd. Vervolgens in elkaar geschopt door een horde woedende mannen. Schoppen tegen de nieren, longen, borst, tegen het hoofd. Op zijn benen springen. Ik keek kort, het was te schokkend.
Zo gruwelijk was het, dat het beeld ervan  nog  steeds op mijn netvlies vast zit ( tezamen met soortgelijke televisiebeelden die in een aparte geheugen ruimte in mijn hoofd wonen en bij dit soort beelden tevoorschijn komen).
De reden van dat getrap? Waarschijnlijk was deze kameeldrijver omgekocht om de rebellen te verdrijven? Geen goede reden. Er is nooit een goede reden om een medemens dood of voor de rest van zijn leven invalide te schoppen. Het is te walgelijk voor woorden. Opgekropte woede, wanhoop en frustratie van de rebellen? We leven niet meer in de middeleeuwen al lijkt het er wel eens op getuige die televisiebeelden waar ik met afschuw naar kijk. Het went nooit. Als dit zou wennen dan is er iets mis met mij. Met ons.

En dan … in een rechtstaat, Nederland, gebeurt er op klaarlichte dag onder het oog van velen  een dergelijke afschuwelijkheid. Het 'recht' in eigen handen en voeten nemen. Dieren in het wild zijn milder.

Nog steeds heb ik er nauwelijks woorden voor. Misselijkhed, walging, mengeling van verdriet en boosheid  samen  met een pijn in mijn hartstreek zeggen genoeg.

dinsdag 4 december 2012

Over mijn nieuwe schrijfplek en een brief over mijn (aankomende) AOW pensioen.




Daar zit ik dan op mijn nieuwe schrijfplek. In de keuken heb ik een tafeltje voor het raam gezet waardoor ik rechtstreeks de tuin inkijk als ik mijn hoofd ophef. Zeer inspirerend. Vogels doen zich tegoed aan dat wat ik in bomen heb gehangen. Twee duiven wandelen statig over het dak van de schuur. In het boompje links zitten tien mussen te kwetteren. Aan de seringenboom doen vier mezen zich tegoed aan de vetbollen die ik gisteren ophing. Iets te vroeg, want de kou heeft niet doorgezet. Het ziet er vrolijk uit, doch je zult vogel zijn en buiten moeten overwinteren. Dat is geen kattepis.
Op dit moment hangen drie mussen aan een mezenbol en maken de gekste capriolen. Ze vinden het best en hebben het goed zo te zien. Gisteren voor 35 euro aan eten voor vogels gekocht. Niet normaal meer. TE gek, nu trek ik vogels aan, maar deze overdaad volhouden lukt me financieel niet. Sorry vogels.

 De verwarming onder de vensterbank- en het tafeltje waaraan ik zit- is aan en verwarmt mijn benen. Behaaglijk warme voeten en knieën. Langzamerhand begin ik een vrij gevoel te krijgen door het gepensioneerd zijn. Schrijftijd!  Jammer, dat een brief van de SVB roet in het eten gooit en ik er mijn vrije gevoel de kop door laat in drukken.

Ik ervaar het als een bedreiging- waardoor gelijk  stress opzwiept- dat wanneer ik niet gelijk veranderingen in mijn persoonlijke situatie doorgeef je dan een boete van 100% van je AOW/pensioen kunt krijgen. Nog steeds snap ik het niet, omdat er in deze brief staat dat éen voorbeeld van een belangrijke wijziging is indien ik een gezamenlijke huishouding zou gaan voeren. Dat moet akuut gemeld worden. Hm, heb ik nou doorgegeven dat ik met mijn kat en vis woon? Voor mij is dat een gezamenlijke huishouding voeren.

Wat zijn de andere voorbeelden?

zondag 2 december 2012

Merry meet, merry part and merry meet again



Aan gepensioneerdzijn  wennen.


In de huil modus, geen blije tranen. Nu kun je doen waar je zin in hebt? Ik had meestal zin in mijn werk, maar mijn lijf werd moe van het mensen na de jaren van het fysieke optillen, nu alleen geestelijk te moeten/mogen optillen. Toch was het mijn ding om het maar eens plastisch uit te drukken.

Missen, ik ga een grote groep mensen missen Ik mis ze al,
Ja, ik werkte op het laatst maar een keer per week. Maar de groep was er. We zagen elkaar wekelijks terug. We inspireerden wij elkaar, ik was er op mijn plek. Het was kloppend, paste bij mij. Mensen zeggen tegen mij :' Nu kun je doen waar je zin in hebt.'

Gemis. Huil modus niet kunnen stoppen, het gegeven allen samen éen te zijn is opeens weg, ik voel het niet. Voel mij alleen, kaal, leeg.  Tegelijkertijd vol, er kan niets meer bij.  Echter, geen zin en puf om het eruit te schilderen hoewel ik daar de rest van mijn leven tijd voor zou hebben.

Dan … bladerend op mijn blog dat ik vanmorgen wou weghalen, (Hm, nee ik wou het niet echt.) vond ik het schrijven ‘Hier en Nu’ het doet me goed. Mijn eigen schrijven doet me goed. Het tilt me op ‘kom op naar buiten.’
Katje mee, kaart op de bus doen. Jaydee is blij, haar steeds dikker wordende lijfje is een waarschuwing.

‘Kom op, bewegen. Naar buiten.’

Het natte gras sopt, de bomen stralen hun stilzwijgende wijsheid uit,
‘Hoi boom.’ Mijn hand op de bast. ‘Geef me kracht.’

Zachtjes keert de stilte in mij weer terug en begin ik zachtjes zingen.
Ik loop op de melodie en op het ritme.
Eerst neuriënd, dan zingt mijn stem vanzelf de woorden:
Merry meet, merry part and merry meet again

zaterdag 1 december 2012

Eerste ochtend als gepensioneerde (gedichtsel)

Eerste dag los van werk.

Gepensioneerd.


Te laat naar bed en te korte nachtrust?

De dag heeft er geen boodschap aan.
Mijn katje en het opkomende daglicht
duwen onverbiddelijk
de nachtdonkerheid en mijn intense zwaarmoedigheid
bij het wakker worden
 opzij,
transformeren mij
de decembermaand in.




Een lichte decembermaand?

Met de seconde zie ik door het wijd openstaande
raam, gedoken onder mijn warme dekbed,
de hemel zich kleuren in pasteltinten
van zulk een adembenemende schoonheid
never nooit van dezelfde samenstelling.

Mijn gedachten denken nog na, gepieker
wil  zware gevoel van in mijn uppie
de rest van mijn  leven verder leven
voeding geven.
Mijn oude dag?
Ooit zouden hij en ik samen oud worden.
Ooit is nooit. Accepteren, accepteren, accepteren.
Klaar? Helder? Klaar.

Zoveel redenen om ongelukkig te zijn.
Zoveel redenen ook om gelukkig zijn
toe te staan.

Ik leef nu, hier en nu
Ik neem mijzelf bij de hand
Ik beloof mijzelf te verzorgen 
zoals ik anderen verzorg en verzorgde,
met respect.
Mijzelf blijven stimuleren, motiveren en inspireren.

vrijdag 30 november 2012

Gepensioneerd




Woensdag 28 november 2012
Dacht ik woensdag net als altijd te gaan werken. Mispoes.
Ik was ruim op tijd op mijn werk aangekomen. Met soesjes ter traktatie. Kalm aan koffie willen zetten. Het gezelliger dan ooit willen maken.

De eerste bewoners komen al gauw en daarna is niets meer hetzelfde. Een collega met een ernstige ziekte -die al maanden thuis is- komt aanlopen samen met een andere collega en ja hoor mijn traanbuiskraantjes gaan zonder enige moeite open, zo ontroerd ben ik. Steeds komen er meer collega’s binnen in ‘mijn’huiskamer. Tot werken komt het niet meer, dat wordt overgenomen door de medewerkers waar ik ooit mee heb gewerkt. De bewoners krijgen weinig aandacht maar ze genieten van koffie, thee,cake en soesjes. Voor sommige mensen, zie ik, is het te druk. Echter, vandaag kan ik het niet meer voor ze keren, voel me ietwat bezwaard dat het feestje rond dit persoontje is. Ondanks dat ontvang ik met een dankbaar gevoel alle lievigheid. (Het woord lief  ga ik veelvuldig gebruiken.)Lieve lovende woorden worden gezegd. Kaarten, ook éen met specifieke lieve bedankjes van de bewoners. Mijn traanbuiskraantjes blijven hun werk doen. Lief, lief, wat zijn ze lief. Zo dierbaar.

Ik word eraan herinnerd dat ik-samen met een collega- acht jaar geleden een poos was ingehuurd om het huiskamerproject waar ik mij de laatste jaren mij voor inzet(te), heb opgezet.

dinsdag 27 november 2012

Bijna met pensioen (2) –Overpeinzingen-




Dit is de laatste week- ik zeg niet nooit- dat ik in de Zorg werk. Het is niet eens een week, maar een dag. 

De laatste dag komt eraan. Wat klinkt dát dramatisch. Ik moet eraan denken om de dozen soesjes mee te nemen om te trakteren. Hm, ik ga vast huilen omdat ik niet van afscheid nemen houd. Het weggaan is onherroepelijk. Partir c’est mourir un peu. Hm, en dat terwijl ik zo vaak afscheid heb genomen van mensen en situaties. Maar nu? Dit is anders, meer ingrijpend. In de ogen van anderen zal ik steeds meer bejaard worden, senior heet dit tegenwoordig. Geen partner thuis, maar wel een jong katje die de dag wil beginnen en eindigen met achter balletjes aanrennen en die me over de grond laat kruipen. De laatste tijd is het er bij ingeschoten. Zij en ik dijen daardoor wat uit.
Wat dan ook zal meer nooit meer hetzelfde zijn. Geen collega’s. Terwijl ik de laatste twee jaar juist eraan begon te wennen na mijn solo werken. Vandaag voel ik me nog deel van een team dat ik zie. Niet meer een deel van een team dat op de achtergrond aanwezig is. Geen bewoners van het verzorgingshuis die in de huiskamer de dag doorbrengen. Ik ga ze missen, mijn mensen noem ik ze.

Ook moet ik van de week nog 'mijn' protocollen map, personeel informatie map en mijn id pasje op mijn zorg kantoor inleveren. Het voelt vreemd. Het voelt nu al kaal. Ik zal er niet meer bijhoren. Het roept een gevoel van het kind dat ik was op. Dat kind had het gevoel nergens bij te horen.
‘Ssst, kind in mij. Je hoort erbij, in ieder geval hoor je bij mij. Voel je verbonden met anderen. We gaan een goede tijd tegemoet en we gaan ons berebeest doen om zo gezond mogelijk te leven.’
Moet ik wel acuut stoppen met kaakje na kaakje naar binnen te werken zoals ik op dit moment van schrijven doe.

vrijdag 16 november 2012

Bijna met pensioen (1) -Overpeinzingen en zorgverhalen-(in delen geschreven)-



Het is twee weken voordat ik met pensioen ga. Hoewel ik al veel minder werk, voel ik me nog steeds alsof ik volledig deel  uitmaak van het arbeidsproces. Ik hoor er nog bij.

Ondanks alle negatieve berichtgevingen over de Zorg heb ik mijn werk/roeping met hart en ziel gedaan.
Ik heb aan het eind van mijn deels betaalde zorgzame leven een gevoel van: ik heb het gedaan, dankbaar dat ik het heb mogen doen. Echter,  ik zou niet weten hoe ik nog twee jaar erbij had kunnen werken tot mijn 67ste zoals in de planning van de regering zit. In ieder geval niet aan het bed van huis naar huis in de wijk. Mijn lijf trok dat niet meer al gaf ik me voor de volle honderd procent. Steeds ergens anders ingezet worden waar men omhoog zat met personeel ging niet in de koude kleren zitten. Steeds naar een ander huisadres, andere mensen of een ander verzorgingshuis is als iedere keer je inwerken in een nieuwe baan.

donderdag 15 november 2012

Vertrouwd.

Mooie verjaardag. Je 28ste. De appelkaneel kwarktaart vond ik een culinair hoogstandje. Mmmm, dat smolt op de tong. Lekker hapjes, lekkere pizza’s. Steeds nieuwe thee als de pot leeg was.  Je zorgde goed.


Je redt het wel, mijn dochter.
 Ik had de keuze tussen gaan naar een uitvaart en/of je verjaardag . Ben blij dat ik koos om naar jou te gaan, dochter. Het te combineren was niet te doen qwa  stress door uitpuzzelen hoe er te komen. In de geest nam ik afscheid van de overledene.

Harmonieuze middag, gezellige middag. Eerder thuis een kaarsje branden voor jou, je buikmoeder ver weg in India en de overleden tante.

Wie er waren?
Mijn zoon(je broer), mijn ex echtgenoot en diens vrouw. De tweeling, je twee trouwe vriendinnen  en éen met haar baby, de ander heeft het ver geschopt als senior intensive care op 25jarige leeftijd in een deel van het ziekenhuis dat ik vieren veertig jaar geleden zag bouwen.Toen zij en ik later met zijn tweeën de metro namen voelde dat heel veilig en ook oergezellig. Vertrouwd. Ik dacht terug aan al die gezellige middagen wanneer de tweeling meekwam uit school of van de paarden. Stinkend stonden en hingen er in de gang drie paar paardenlaarzen en jassen te dampen. De walmen  waren tot ver in huis te ruiken. Maar oh wat gezellig. In beide gevallen had ik thee met een kleinigheid had klaarstaan. Kneuterig knus stond een dikbuikige theepot op een theelichtje, de kopjes rondom. Ik zie in dat we vaak met vier of meer kinderen waren.
Ja, vertrouwd. Zo voelde je verjaardagsmiddag, dochterlief. Vertrouwd zo vertrouwd.

Raar hoofd ?



Waarom zegt een vrouw dat zij een raar denkend hoofd heeft en dat zij zich kan voorstellen dat een ander het moeilijk met haar heeft gehad vroeger, terwijl zij een prima denkend hoofd heeft?
Waarom zegt een vrouw dat tegen haar vroegere echtgenoot? Waarom zegt ze dat het beter gaat zonder gezin, terwijl er momenten zijn dat ze voelt dat de pijn van het steeds opengaande litteken nooit  zal helen? Rationeel wel. Ze wil zijn pijn doen verminderen? Nog steeds? Is ze beter af zonder te veel prikkels? Ja en nee. Het is waar dat te veel prikkels haar kunnen overladen- zodanig dat ze vooral vroeger niet meer wist wat haar gedachten of de zijne waren-waardoor ze dingen zei en deed die niet kloppend voor haar gevoel waren en ze in andermans meningen meeging zonder dat ze echt wist wat haar mening was.
In zoverre is ze beter af in haar uppie, wat niet voorkomt dat ze zich soms vreselijk eenzaam kan voelen, zodanig dat ze kan snakken naar gezelschap en naar intimiteit. Een mens heeft andere mensen nodig, al denkt ze een einzelgänger te zijn -net als haar vader was. Ze moet er niet te vaak over nadenken, maar ja. Het gevoel he?

Het is zover met haar dat ze niet zonder alswel met mensen kan. Is dat zo? Als haar kinderen er zijn bloeit ze op. Bij bezoek van de echte vriendinnen die ze heeft, ziet ze in iedere vriendin een andere weerspiegeling van zichzelf.
In het koor ervaart ze zich een deel van het geheel, zoals ieder mens op Aarde deel is van het grotere geheel is. Al zingend is dat gevoel sterk, maar ook schrijvend. Er is acceptatie. Ze mag bestaan, ook door middel van geschreven woorden. Op haar werk gaat het prima.

Zij heeft de plicht naar zichzelf en haar kinderen toe om te voorkomen dat ze mensenschuw wordt. Ze is het al (weer) een beetje. Maar ze heeft ook de plicht naar zichzelf toe om overprikkeling te voorkomen en nee te zeggen. Haar grenzen in de gaten houden? Haar eigen normen en waarden aanhouden. Daar kiest ze voor. Afspraak met zichzelf!

zondag 11 november 2012

Herfstwandeling (gedicht)

Goudgele en rode bladeren
aan de bomen
adembenemend mooi
laten los
dwarrelen langzaam
neer
vermengen zich
met
aarde en haar natte geur

Water in inham en rivier
glad met een kleine rimpeling,
weerspiegeling van de blauwe
witgewolkte lucht.

Wandelende en fietsende mensen,
gezinnen, geliefden, vrienden,
fotografen met twee bruiden.
vissers bij en in de forellen plas.

Meisjes in bruidsjaponnen




Wanneer bel je de politie? In het verleden heb ik wel eens de politie gebeld als er iets was dat ik niet vertrouwde of als ik dacht een tip te hebben. Nu denk ik: ‘waarom zou ik bellen?’ hoewel mijn er is iets niet pluis onderbuik gevoel steeds sterker wordt.

Vanmiddag- tijdens een wandeling door het mooie natuurgebied Bernisse- stond er onder een treurwilg bij de grote brug een meisje in bruidskleding. Een ander meisje-eveneens in een bruidsjurk- keek toe. Twee fotografen liepen er rondom. Ze maakten om de beurt foto’s. Leuk hoor, ben even blijven staan kijken en toen verder gelopen.
Na de wandeling kwam ik er weer langs. Nu stond ik langer stil en vroeg aan een van de meisjes: ‘ is dit niet erg koud zo met die blote rug?’ Het meisje draaide zich een tel naar mij om en zei giechelig:’valt wel mee.’ Een van de fotografen zei: ‘ Wij houden ze wel warm hoor en door de adrenaline krijg je het ook warm.’ Huh? Wat en waarom adrenaline? Ze bungee jumpen toch niet? Hoe warm houden? Ze hadden niets bij zich behalve zichzelf. Geen jongen mannen waren het.

donderdag 8 november 2012

Oudste generatie

Zondag overleed ze op vijf en negentigjarige leeftijd. Tante was one of her kind. Hoe zeg je dat in het Nederlands? Een van haar soort?

Gedurende haar laatste jaren was ze nog steeds helder van geest.  Ze was adrem, alert, computerde, bestelde enthousiast bij Zalando en kocht tickets voor concerten online. Ook maakte Tante een paar jaar geleden een cruise. Ze tekende en Facebookte. De mop was dat een ieder die op haar Facebookpagina schreef door haar teruggebeld werd. Wel maakte ze op Facebook reclame voor wat dan ook. In ieder geval heeft ze vaak een schreeuw van vreugde geslaakt door de kleding die ze online bestelde. Wat een uitvinding voor iemand die slecht ter been is.


Tantes grootste hobby bestond  uit het online bestellen van grote hoeveelheden kralen, daarvan maakte zij de mooiste kettingen. Doordat ik geen kettingdraagmens ben en alleen een hangertje dat van mijn moeder is geweest om heb, heb ik haar kettingen voor de sier om een oud knaapje* 'gedrapeerd'. Een enkele keer draag ik er een. Ze zijn mooi. Zoveel kleuren en wat een verscheidenheid aan ontwerpen. Veel mensen kregen en dragen een ketting van haar. Tante had een tentoonstelling of een winkeltje kunnen beginnen. In ieder geval liggen de kettingen die ze nog had op haar kist. De laatste die ze mij toezond was een zwart-witte met bijpassende oorbellen, voor wanneer we met het koor tijdens een optreden in zwart witte kledij zingen. De laatste keer waren we in het zwart. Helaas zal ik haar niet meer kunnen vertellen hoe haar rijgwerk mij stond.

zondag 28 oktober 2012

Na het zingen

Gisterenavond opgetreden. Ons musicalkoor Happy Together met het Symfonisch Blaasorkest Spijkenisse. Samen en apart. We vulden elkaar aan, zoals wij in het koor elkaar eveneens aanvullen. Wat is het toch een zaligheid als tijdens een optreden alles op zijn plek valt. Iedere stem, iedere stempartij weet automatisch wanneer te zingen. Op het juiste moment zwijgen, op het juiste moment invallen. Om de beurt en samen. Luisteren. Voelen. Ademen. Een en al oor, oog, stem en lijf zijn. Samen. Samen muziek maken. Samen een muzikaal schilderij tevoorschijn toveren. Kippenvel en gezoem in mijn oren wanneer het kloppend is. Op wat misstapjes/valse noten-oeps- na ging het goed. Al zijn we een koor vol amateurs, we staan onder professionele leiding die ons steeds beter leert te zingen. Dank je wel Demelza van der Lans.

Het samen met SBS spelen en zingen van nummers uit Les Misérables was een ervaring die ik niet snel zal vergeten. Het voelde als een vrij partij. Vrij- maar toch gedisciplineerd -onder leiding van de enthousiaste gastdirigent Leo Simons- vormden we een geheel. Melodieuze harmonie in beweging. De tijd stond even stil en toch was er volop leven in beweging. Ik ervaarde schoonheid.

Kamil en Luc droegen hier ook aan bij met hun begeleiding op piano en drum. (nog steeds hebben we geen basgitarist. Al een jaar zijn we zonder. Wie oh wie?)

De akoestiek in de kerk is perfect en helpt mee muziek en stemmen omhoog te tillen en uit te dragen. Heerlijk te mogen delen met publiek waaronder een viertal dierbaren die in de zaal zaten voor mij. Die vier maakten het nog meer bijzonder. Na het zingen gingen we de kerk uit. De prachtige Ontmoetingskerk. Thuisgebracht, was daar mijn dochter die mij opwachtte zodat ik niet in een leeg huis zou komen. Lief he?

 Misschien vind je dat ik de avond  te lyrisch beschrijf voor een amateurzangeres? Want ja, ik weet heus wel dat er altijd iets te verbeteren valt daar ben ik mij terdege bewust van. Maar nu gaat het erom hoe ik de avond heb ervaren. Ik voel me ingetogen blij. Ook, dat ik niet ziek ben geworden. Gisterenochtend voelde ik me beroerd, dacht dat het een combinatie beginnende grieperigheid en plankenkoorts was. Nu besef ik dat het alleen plankenkoorts was.

Ik zit na te genieten, in mij zingen mijn cellen nog steeds en het voelt alsof mijn bloed een dansje danst als het rustig kabbelende water van een beekje.

Intens dankbaar voel ik mij.

woensdag 24 oktober 2012

Asymmetrie kan ook mooi zijn



Vandaag ben ik opstandig over het feit dat er geen vrouwvriendelijker methode is om met een kwaad-aardige (ik schrijf bewust niet kwaadaardig) tumor in de borst om te gaan in plaats van tot amputatie overgaan met indien nodig later chemo of bestralingen.

Vandaag heeft Christine voor het eerst in de spiegel gekeken. Ze zag haar nog bont en blauwe beurse  verse operatiewond waar gisteren nog éen van haar borsten zat. Ik herinner me mijn eigen geschokte ongeloof over wat ik destijds zag in de spiegel en het intens diepe verdriet dat ik voelde alsof een dolk in mijn hart stak om het gemis van de borst die ooit deel van mijn vrouwzijn was. Vandaag liep Chris voor het eerst-dapper- met een lichte prothese in haar bh.
Ik voel mij opstandig dat –al respecteer ik Christines en andermans noodgedwongen keuzes- dat een symmetrisch vrouwenlichaam als ideaal wordt geadoreerd. Oké, het is mooi. Ook ik vind het mooi. Maar wij eenborstigen zijn er niet minder mooi door. Laat ons alsjeblieft mooi doen voelen!  Accepteer ons, alsjebliet en ...laten we onszelf accepteren.

zondag 21 oktober 2012

Dit tijdperk pakt ons bij de kladden #snelheid



Tijdens het afsluiten van het vorige millennium  werd er een overzicht gemaakt van alle uitvindingen. http://www.refdag.nl/oud/series/uitvindingen/uitvindingen.html/ Sindsdien is er een versnelling van uitvindingen geweest op het gebied van het digitale. Dit tijdperk pakt ons bij de kladden en vooral de jeugd wordt er in meegezogen. Zelf spartel ik nog tegen, ik ga niet zo snel. Tijdens het opruimen van mijn huis stond ik vandaag met bandjes -cassette bandjes -vol stof te mijmeren of ik ze zal bewaren of niet. Ik draai en beluister ze soms nog. Ook vraag ik me af of ik een mp3 speler op mijn wensen lijstje voor mijn 65ste verjaardag zal zetten. Dat zou voor mij met ‘mijn’ tijd meegaan zijn.

Tussen het afstoffen door denk ik terug aan hoe een week geleden ene Felix Baumgartner in een supersonisch pak een ruimtecapsule instapte om vervolgens omhoog te zweven aan een immense heliumballon tot de uiterste rand van de stratosfeer rond onze Aarde. Net niet de dampkring door.
39kilometer boven de Aarde werd de druk in de cabine uitgeschakeld, waardoor het luik van de kleine ruimtecapsule openging.

Na enkele checks sprong Felix, en met een snelheid van meer dan 1300km per uur viel hij sneller dan het licht terug naar de Aarde. Een vrije val van  iets meer dan 4 minuten  en hoppa parachute uit, om niet lang daarna te landen.  Zomaar. Heelhuids. Ongelooflijk. Afschuwelijk eng ook. Mijn broer overleefde destijds-in 1980- zijn sprong vanaf een zevende etage van de flat waar mijn moeder woonde niet. Ik dacht aan mijn broer toen ik Felix met een flink vaartje aan de parachute naar beneden zag komen. Hij  landde op zijn benen en na een paar tellen te hebben geknield stond hij rechtop.
Tegelijkertijd schoten beelden door mijn hoofd van hoe de toekomst er uit zou kunnen zien.
Extreem gedrag.  Vliegende en vallende mensen door de stratosfeer, terwijl vanuit de ruimte een Internatonaal Ruimte Station het gezoef in de gaten houdt. Delen van de planeet waar we wonen-onze Aarde-zal zich weer kunnen herstellen omdat de mens teveel op de ruimte erbuiten en rondom is gefocust? Afgelopen week hoorde ik ook over een enkele reis naar Mars. Mogelijk voor vier mensen. Wat zullen zij naar de Aarde gaan verlangen.

donderdag 11 oktober 2012

Het Aow-pensioen en haar regels



Enige tijd geleden las ik allerlei artikelen over strenge AOW regels. In :http://betjesonnetje.wordpress.com/2012/08/22/illegale-ouderenzorg/ lees je er meer over. Althans, over de angsten voor de regels zonder dat ik zekerheid had.

Omdat ik langzamerhand mijn op hand zijnde pensionering ging beschouwen als een levensfase waar mijn vrijheid als pensioengerechtigde ver te zoeken zou zijn- volgens de artikelen die door Nederland circuleren- heb ik de SVB aangeschreven om duidelijkheid te krijgen.

Vandaag kreeg ik een respons en ik ben er dankbaar voor, want nu weet ik dat er veel aannames zijn. Tendentieus schrijven. Ook ik deed er aan mee, omdat ik geloofde wat ik las. Hoe het zit met langere tijd voor iemand zorgen is me nog niet geheel helder, maar indien het ooit zo ver komt dat iemand in mijn omgeving lange tijd hulp &zorg nodig heeft dan zie ik wel hoe en wat. Eerst ga ik uit de Zorg :-).

Op dit moment neem ik aan dat de SVB geen bezwaar heeft dat ik een gedeelte van de brief hier plaatst en citeer?


maandag 8 oktober 2012

Dans je dromen wakker*



Daar hang je weer. Zo moet het zijn. Ik nam je mee met de gedachte hoeveel je waard zou zijn. Hoeveel zou je waard zijn in euro’s? Wees gerust, ik vond en vind je bijzonder. Op je achterkant een uitnodiging voor een vernissage van vlak na de Tweede Wereldoorlog. Op die zelfde achterkant een programmaboekje van een dansvoorstelling waarin je optrad en waar je schepper cq minnaar de kostuums voor had gemaakt. Een handgeschreven kaart met tekening van je maker aan mijn vader is verstopt in het programmaboekje. Ik vind het bijzonder dat je dit alles op je rug draagt. Laatst ontdekte ik op een foto uit mijn prille jeugd dat je er toen al was en deel uitmaakte van mijn leven. Je verhuisde mee van huis tot huis, van land tot land. Jij maakte dat ik wou gaan dansen. Het begon met Gymnastique Rytmique bij Mademoiselle Tamisier. Door jou zeurde ik mijn ouders aan hun kop zeurde omdat ik zo graag naar Ballet voorstellingen in de Opéra wou. Mijn kamer hing in die tijd vol met foto’s van ballerina’s. Ik droomde beweging. Aan de trapleuning oefende ik positions, wiebelend op een tree. Rekte, strekte en voelde het leven door mijn lijf stromen. Jij maakte dat ik dacht te kunnen dansen als een zwaan op  - mijn eerste single plaatje- Eine Kleine Nachtmuzik van Mozart. ‘Kijk Mam, kijk Pap. Ik ben een ballerina.’glimlachten toegeeflijk. ‘Ja, je bent een ballerina, Til.’
Lieve ouders, denk ik bij het zien van een dansfoto - tien was ik- waar ik in een groteske houding -waarvan ik dacht dat het mooi was-stond te poseren.

zondag 7 oktober 2012

Over schrijven en daarbij rekening houden met anderen



Laat ik weer eens iets in mijn Blog schrijven. Het is een tijd geleden en het bevalt me niets. Ik voel mij er naar door want in mij huist de broodnodigheid van mijn hart en ziel om autobiografisch te willen schrijven. De ellende is dat dit niet los staat van het feit dat ik dan ook over anderen in mijn leven ‘moet’ en wil schrijven. Daar kun je niet omheen als schrijver. Biografisch schrijven duikt dan onmerkbaar, meer dan stiekem op. Heb het nu al diverse keren gehad in de afgelopen maand. (nee ik bedoel niet mijn vorige schrijfsel ) als ik mijzelf laat gaan dan komt er een verhaal over of familie, of vriendinnen. Damagniet. Davindenzeonleuk. Wees gerust, ik doe mijn best om zoveel mogelijk te omzeilen door er niet over te schrijven of door het te sublimeren.

Zelf begin ik me er onbehaaglijk over te voelen. Zelfs leuke grappige anekdotes mogen niet? Niets mag? Het is makkelijker om stukjes over de Zorg te schrijven en de hele setting te wijzigen dan over familie en vrienden te schrijven. Mijn spontaniteit is aan het verdwijnen en ik voel mij in mijn vrijheid van meningsuiting en behoefte om te willen delen zeer aan banden gelegd. Ik respecteer een ieder en plaats hier niets tegen iemands wil in, dus modder ik verder. Wel probeer ik mijn schrijfbehoefte te respecteren. Dat wil zeggen mijn willen delen van schrijven behoefte. Had een artikel willen publiceren over oudere werknemers in de Zorg/Verpleging. Heb ik op verschillende manieren beschreven, maar hoe ik het ook uitwerk er komt toch steeds weer  een vriendin in mijn schrijven sluipen. Tja, en diezelfde vriendin wil niet dat ik over haar schrijf, al noem ik haar niet bij naam. Dus … houdt het op, totdat het schrijven er op een betere manier uitkomt. Geen inspiratie nu.

Daarnet weer eens Schrijven Online bezocht.

zondag 16 september 2012

Ik heb er genoeg van, mijnheer



Ik ben het zo ontiegelijk zat en ik ben de enige niet. Als je weet dat een bepaalde daad een extreem gewelddadige respons teweeg heeft gebracht elders in de wereld, dan ga je het toch niet naar je toetrekken? Daardoor haal je het ook naar je (ons) land toe, terwijl je als een puber staat te zeuren omdat je altijd ‘vrijheid van meningsuiting’ wilt hebben. Die vrijheid houdt ook in dat je weet wanneer  je eens niets doet of zegt. Dat is leren je gezonde verstand te gebruiken. Stop met olie op het vuur te gooien, mijnheer g.w. Je zegt verstandig te zijn? Wees dan die vrijheid waardig en wees een man die handelt vanuit een verantwoordelijkheidsgevoel. Je bent toch voor ons land? Voor haar burgers? Wees er dan voorzichtig mee. Trek ons niet mee in jouw strijd tegen wat dan ook. Voorkomen is echt beter dan genezen!

Vrede.

vrijdag 14 september 2012

Zwemmen (gedicht)



Zwemmen,
zwemmen in de regen,
populieren om het water heen.
Een fikse wind doet de bomen buigen,
buigen tot zo dicht mogelijk bij het water
om ze vervolgens  overeind te laten veren
tot de statige bomen die zijn
vereeuwigd door Marsman.

Over de Verkiezingen en stemmen voor Stichting de Ankh

( excuse, het lukt mij in dit bericht nog niet om de achtergrond  goed te krijgen:-( )
Na de nerveuze verkiezingstijd met als slot een spannende televisieavond en nacht volgen in de strijd om de zetels in de Tweede Kamer, moet het mij van het hart dat ik mij opgelucht voel dat het generaliseren& populistische doemdenken hopelijk minder zal worden.
Hoe je het ook wendt of keert, Nederland is weer terug in het midden. Partijen komen elkaar nader en als volwassen mensen zullen deze partijen met elkaar moeten en mogen kunnen regeren. Een goed huwelijk sluiten met respect voor elkaars visie moet toch mogelijk zijn?
Ik vind het vreselijk als ik ene mevrouw Agema nu al hoor zeggen dat ze Den Haag weer flink op stelten gaat zetten. Haar partijleider eveneens. Dat is toch geen voorbeeld voor onze jeugd? Stop er eens mee. Ik zeg het niet graag, maar dat gedoe is wel van ons aller belastinggeld, dit kan beter besteed worden. Ja, ook om andere mensen hulp te bieden! Verbindend denken.

Daarom … kom ik met mijn volgende verhaal, waarin ik u vraag om nogmaals uw stem te geven..

Ditmaal voor Inloophuis Hoogvliet van Stichting de Ankh (geen winstoogmerk). In het inloophuis werken alleen vrijwilligers. Deze zetten zich in om mensen met kanker, hun naasten, ex-kanker patiënten een fijne tijd en een luisterend oor te bezorgen. Mits je daar behoefte aan hebt op deze manier.
Gisteren was ik er voor het eerst. Om een workshop oppepcollages maken op canvas te geven.
Voor het eerst ook dat ik –de opening daargelaten- meedeed in de groep babbelende, knippende, plakkende vrouwen. Oké, mijn werk in de Zorg is vergelijkbaar, maar nu had ik geen beroepshouding, doch ook ik deed mee als lotgenote. Het was een verrijkende ervaring.

dinsdag 11 september 2012

Zeven en een half jaar schoon.

De uitslagen van de borstkankercontrôle waren goed. He he, wat een spanning is het toch iedere keer weer. Ik ben nu 7,5 jaar schoon! Om het te vieren dronk ik een late machiato met een appeldriehoek en kocht een gekke kaart met serieuze ondertoon  met een zusjes boekje voor mijn jongste zus, die wel een oppepper kan gebruiken ...

Van de ene afwachtende nerveuze spanning in de andere.

Toch lijkt mij dat mijn schoon zijn een teken van hoop & vertrouwen kan zijn voor mensen die net de borstkankerachtbaan zijn ingegaan.

 Beter  is het dat ik nu niet schrijf. Het is tijd om te schilderen, collages te maken en stil naar muziek te luisteren waardoor mijn hoofd leeg kan worden.





maandag 10 september 2012

Mama's plant




9/11 is een beladen dag. Die dag zal altijd aan het World Trade Center afgrijselijk tragische drama doen denken. Ik kan alleen heel stil zijn en een Wereld Vrede Vlam kaars aansteken, dit doe ik nu ook voor mijn moeder. Mijn moeder, overleed niet op de 9/11. Ze overleed op 11 september 1995 in Zeist nadat ze tien dagen voedsel en drinken had geweigerd. Mama wou niet meer na vijf jaar afasie door een CVA (hersenbloeding).

Mijn moeder gaf mij veel mee, onder andere haar hartenklop die mij leerde om mij in te leven in een ander, over compassie te hebben voor anderen en ... mijzelf. Vandaag kwam ze om de hoek kijken.
Mijn vrolijke maar ook verdrietige moeder die graag zong: lailailaiii. Mijn moeder die van wandelen hield. Mijn moeder die haar man/mijn vader volgde naar waar hij heen verhuisde. Of hij haar volgde is een ander verhaal. Mijn moeder die in de vroege ochtend de dag met tuinieren begon. Hier een dode bloem verwijderen, daar een takje wegknippen tot een knop. Of een  slak die van Papa's tuin gedeelte gedurende de nacht naar haar kant van de tuin was gegleden. Mijn ouders hadden namelijk ieder een helft van de tuin.
Mama hield van buiten zijn en zij had respect voor het leven in Paps wildernisachtig uitziende tuindeel, al hield ze zelf van een gecultiveerde tuinhelft.

Three waxpaintings (from 2002)

The owl at the source

The gentle one (waxpainting)






The gentle one



                                                                        The one I mean has a small head!

                                                          

Een boek schrijven



 Ga je een boek schrijven?


--Misschien ga ik een boek schrijven over een boek schrijven. 
- Opnieuw een ander idee? Een boek over uitstellen, zul je bedoelen?
--Yep.
-Nou leuk hoor, en ... erg dat je dit hier durft te typen.
--Ja, erg he? En … leuk!
-……………….# kijkt met ogen op steeltjes.
Triest.
--Ja
-Uitstelmechanisme in het kwadraat, je zit de huishouding uit te stellen. 
--Ik zit nu te schrijven.
-Ouwehoeren zul je bedoelen. Morgen naar ziekenhuis, kom op hoppa huishouding doen.
--Ik zit serieus te overwegen om een boek te schrijven over hoe lastig het is om een manuscript af te schrijven. Om door te zetten dooooor het uitstellen heen.
--Owwww, ik geloof je niet.
-- Nee, jij gelooft nooit in mij.
- Ik ben geen André Hazes.
-- Nou ja, gestooooord.
- We geloven nooit in onszelf? Terwijl we wel een apart gevoel van binnen hebben en een zekerheid dat er ooit een boek van onze hand zal komen. Zo zeker. Raar.
--Je hebt wel lef dat je dit hier schrijft.
-Ja, toch wel, toch wel.


n      Dan moeten we echt eens stappen gaan zetten. Niet alleen jij of ik. Samen. Ondernemen.
n      Ja.
Wat zijn die vierkantjes?
n      Weet ik niet, opeens zijn ze er.
n      Je zit me weeeer af te leiden.
n      Nietes, ze ontstaan opeens.
n      Laat nou dat boek eens ontstaan. Ik word helemaal gek van je.
n      Nou, ik ook van jou.
n      Samen schrijven zoals nu. Kom op, samen zijn: is samen lachen, samen huilen,
n      Na ja, Willeke Alberti komt om  de hoek kijken.
n      Is wel zo, van dat samen. Bi cameraal. Linker en rechter hersenhelft in harmonie. Zoals nu.
n      Ja, je hebt volkomen gelijk.
n      Wil de tilly, die hier in haar blog stukjes schrijft over de Zorg, nu ook eens met mij meedoen en dat boek-Fantasy boek?- gaan schrijven waar we van dromen? Ja, waar is ze? Ze zit toe te kijken hoe we modderen. Veel zelven?  Ja  en nee, ik heb niet het gevoel shizofreen te zijn. Wil de echte schrijf tilly opstaan.
n      Droom ik nog wel eens?
n      Je bent vervelend, echt heel erg vervelend. Ik weet niet of ik ook nog wel wil dromen. Morgen (hé geen vierkantje?) uitslagen borstkankercontrole. We gaan er vanuit dat het goed is bij mij/ons. Dan de dierbare (naam mag niet genoemd worden) die ook haar uitslagen krijgt. 
n      Schaam je dat je zooo vreselijk zit te ouwehoeren over wel of niet een boekschrijven. Terwijl we extra tijd van leven hebben gekregen. Nog het lef hebt om het hier te plaatsen.(weer geen vierkantje) Kan er met mijn pet niet bij. Schrijf maar lekker door, hoor. Droom maar lekker verder of niet. Ik ga de huishouding doen. Je zit de draak met mij te steken.
n      Ha, draak, kunnen we mooi over schrijven.
n      Doeeeeeen, vooral DOEN.
 



Energy





Journey

DNA

vrijdag 7 september 2012

Hier en Nu



‘Vandaag is de dag’ zei Toon Hermans. Deze dag komt net als andere dagen zowaar één keer. Zo waar. Zomaar een cadeau om uit te pakken, om in te pakken. Om invulling aan te geven. Vervulling voelen. Je kunt er veel mee doen met een dag vooral als je weet dat een dag nooit meer terugkomt. Daarom maak ik er een mooie herinnering van.

In het kader van mijn gezondheidsplan ga ik na het opstaan linea recta naar het zwembad, waar ik het buitenbad voor mij alleen heb. Zomaar op een door de weekse dag. Luxe. Sommige mensen vinden het vervelend dat ik het vaak over dankbaarheid heb, toch kan ik niet anders zeggen dat het gaan zwemmen-voor het eerst in drie jaar tijd- mij dankbaar stemt.
Het buitenbad geeft mij het gevoel van iets paradijselijke te beleven. De zon op mijn gezicht en het water. Dansende zich verplaatsende lichtplekken. De populieren, we begroeten elkaar. Ruisend torenen ze hoog boven mij uit met hun wortels diep in de aarde en hun takken omhoog reikend. We verbinden ons:’long time not seen’ ruisen ze. ‘Waar was je?’ Ik hoef geen antwoord te geven. Mijn lichaam strekt en rekt zich uit, glijdt door het water. Mijn hart is open en mijn ziel neemt nog een duik in het water, om daarna op mijn rug te gaan liggen dobberen, de populieren als wachters. Blij ben ik, blijmoedig. Blij en moedig.
Ik adem, ik leef, ik zwem en nu mag ik me als een dolfijn voelen, doch er is een ondertoon aan bezorgdheid over een van mijn zussen. Mijn hartenklop vermengt zich met de hare. Dezelfde genen. Piekeren wordt weggespoeld door het water om en in mij.  Tranen. Nachtegalen zoeven door het blauwe bijna wolkeloze hemelgewelf.  Brengen haar-mijn zus - mijn boodschap over. Mooi. Klotsend, kabbelend water groet het water in mijn lijf. Ik voel mij er een deel van en zeg 'hoi' terug.

Hier en Nu geniet ik. Mag ik genieten en mij dankbaar voelen.

Thuisgekomen verbinding, de telefoon …

Dinsdag de definitieve uitslagen voor mijn zus en tevens voor mij.


Echter
Hier en NU
geniet ik.
Ik haal mijn gedachten en gevoel
naar NU. Hier.




Geniet van de dag, lezer.

donderdag 6 september 2012

Stille ochtendbegroeting



Stille ochtendbegroeting

Dampende druppels dauw met een regenboog aan kleuren heten mij welkom in mijn tuin. Met een glimlach bewonder ik een spinnenweb dat als  netwerk zijn kunst toont, de ochtendzon schijnt op haar draden met druppelkralen eveneens een palet aan kleuren. Tezamen met de dauwdruppels doet deze schoonheid mij van ontroering mijn adem een paar tellen inhouden. Dan ...ademen.
Mijn ogen worden vochtig. Mijn hart is dankbaar dat ik schoonheid kan zien en voelen.
Vijf mussen zitten in een rij op de schutting te communiceren met elkaar en de wereld.
Iedere ochtend een nieuwe openingsscène. Nooit hetzelfde. Keer op keer weer een wonder. De herfst heeft haar intrede gedaan met prachtig nazomerweer.

Herfst staat voor loslaten.

dinsdag 4 september 2012

Borstkanker contrôle



Vannacht droomde ik van een hele lieve hond en van een hond die zich nogal onbehouwen gedroeg. De laatste kon zich zeer asociaal en bangmakend gedragen. De lieve hond wou steeds bij de onbehouwen hond komen en spelen, maar mijn poezebeest ging ertussen staan, alsof zij de lieve hond wou beschermen. Het leek wel of poezebeest voor even wat groter werd.

'Wat je droomt ben je zelf ' vertellen sommige auteurs ons in hun boeken.


Mijn cellen kunnen zich geruststellend gedragen maar ook kwaaÏg. Toch is mijn lichaam trouw als een hond en reageert braaf op mijn gedachten, gevoelens en emoties. Hm, mijn hoofd is vol met de zenuwlijerigheid voor mijn borstkankercheckup vandaag en volgende week. Eveneens …met het feit dat een dierbare naaste met een mammogram genomen tijdens het bevolkingsonderzoek eveneens naar een ziekenhuis moet, vind ik zo naar. ‘Het zal vast niets bijzonders zijn.’ hoor, ik anderen zeggen en … nu ook mijzelf. Zo eng! Ik besefte bij het wakker worden- toen ik weer dat unheimische gevoel had van voor checkups dat nauwelijks te verwoorden is- dat het hebben van een afwijkend mammogram zoals mijn naaste en borstkanker te hebben gehad zoals ik,  het normaal is om een nerveus gevoel te hebben. Heel normaal. Waarschijnlijk zal het nooit wennen die controles. Misschien kan ik over een week zeggen: ‘ hehe, het is goed, ik ben 7,5 jaar schoon.’ Ik hoop dat mijn naaste vandaag al kan zeggen dat het bij haar niets bijzonders is.’ Hebben we ons dan voor niets druk gemaakt? Voor niets stress voor de angst? Nee …want ik vind het wel of niet hebben van kanker, van uitzaaiingen als een Russische roulette is. Zo stressvol. Het zou gek zijn als we dit niet voelden. Het is normaal. We zijn mens en niet van steen.

maandag 3 september 2012

Week van het schrijven



 In het kader van de week van het schrijven.

Schrijven, ik dank je dat je in mijn leven bent,
al  heb ik je regelmatig verwenst.
Stap bij stap laat je me zien wat ik met mijn schrijven mag,

Hier in mijn Blog delen.


Schrijven, je neemt me vaak bij de pen of de vingers,
je leidt mijn gedachten, mijn gevoel
je helpt mij om orde in mijn hoofd te scheppen
je leerde mij te uiten. Je was er opeens,
vroeger. Dank je wel, je bent me dierbaar
al zeg ik wel eens anders omdat ik niet zonder je kan.

Ik verstopte je, maar ik wist dat je er altijd voor me was.
Schrijven, dank je dat ik dagboeken kon schrijven
                                                                               en … er vandaag weer mee begin.

Schrijven, je helpt mij te doorleven en door te leven.
Je helpt mij te leven, te sterven en te zien.
Je doet mij opengaan, steeds weer
voor de stille adem van mijn en alle geest
door en voorbij vele drukdoende gedachten en gevoelens,
je helpt mij te ademen, in te ademen, door te ademen.
Schrijven, jij, jij bent zelf  mijn inspiratie,
je helpt me delen hier en nu.

Wonderen laten zich nauwelijks
 verhalen,
nog steeds heeft het iets magisch
om gedachten en gevoelens  op papier
of op een beeldscherm te  zien verschijnen.

vrijdag 24 augustus 2012

Ik wil niet meer* ( verhaal, Zorg)



Dik in de negentig ben ik en mijn naam is Greet. Vroeger had ik samen met mijn man een drogisterij. Ik vond het omgaan met mensen en ze raad te geven, fijn. Respectvol met onze klanten omgaan stond bij ons hoog in het vaandel.

‘Behandel de mensen zoals je zelf behandeld wilt worden.’

Mijn ouders hebben deze leus bij mijn broers en mij met de paplepel ingegoten. Op mijn beurt gaven mijn man zaliger en ik dit aan onze kinderen mee. Daar denk ik wel eens aan terug als een verzorgende mij al mijn medicijnen -ik vraag allang niet meer waarvoor ze dienen- geeft door deze rechtstreeks- met haar vingers- in mijn mond te stoppen, nadat ze eerst met een duim en wijsvinger mijn kin omhoog heeft getrokken. Heel klein kan ik me dan voelen als een vogeltje dat nog in het nest zit. Daarna lach ik schaapachtig als ik het glas water van haar aanneem om de tabletten mee door te spoelen. Ik heb mij er allang aan overgegeven, maar er zijn mensen hier die weten dat het leven van mij  niet meer hoeft. Toch weet ik dat geen interesse meer in iets hebben suf maakt, de geest doodt. Een activiteit houdt je bezig en je moet er je hart aan geven wil je het met plezier doen. Dus kom ik toch hier in de recreatieruimte en vertelde net het bovenstaande over actief blijven.

Met vijf medebewoners van het huis waar ik verblijf waren we in een gesprek. Het was gezellig. De gespreksleidster had ons gevraagd wat we het allerbelangrijkst vonden in de omgang met anderen. Op dit onderwerp kwamen we door een vertelspel met kaartjes. Bij dit spel staat op ieder kaartje  een vraag waar je iets over kunt zeggen of vertellen.
Ik begon en somde op:
-Naar elkaar luisteren.
-Iedereen in zijn waarde laten.
-Iets willen of niet willen is een keuze.

Net had ik het gezegd, toen dit met de voeten werd getreden. Nog steeds ben ik er verbouwereerd over. Stilletjes bekeek ik de tragedie die zich voor mij ontrolde.

zondag 19 augustus 2012

Hollandse Zomer



Een vlieg verdrinkt bijna in een bakje met water, ik vis haar eruit met een lepel. Vlieg ligt een paar tellen voor pampus, komt dan langzaam weer bij, kijkt naar de bij die vlakbij honing aan het opslurpen is uit een bloem.  Zomers gezoem. Vlieg poetst zijn pootjes alsof er niets aan de hand is. De vlinders zijn weer veilig, mijn poezebeest-die vanmorgen op vlinderjacht was- heeft zich teruggetrokken op de koele aarde onder een laaghangende den bij de overburen.  De hortensia’s groeien en bloeien als kool. Kleine hartvormige bloemblaadjes vormen grote bollen  hortensiabloemen. Een windje waait plots door de tropische hitte heen. Lekker. De geluiden  zijn  zomers en voelen mediterraan door de openstaande ramen. Gekletter van borden, gedempt gepraat, een opengedraaide kraan laat kletterend water horen, een opklinkende volle lach. Verderop salsa muziek. Over schutting en heg heen kletspraatjes met de buren. In de winter is dit weer voorbij, dan kruipt ieder weer in zijn huis als in een hol. Het zal me benieuwen hoe ik deze eerste winter zonder werk mij er doorheen motiveer als pensioen gerechtigde. Een slak kruipt omhoog langs de stam van de hazelaar. Wat een inspanning. Slakken associeer ik met mijn vader. ‘Dag Pap.’ Geen zondagse téléphone gesprekken meer met hem. Ik doe net alsof hij nog in Frankrijk woont, ver weg toen we zelden contact hadden. Hm, het helpt niet.

Wat een weelde toch, een huis, een koel huis met een douche en stromend water. Ik wens het ieder toe. Voelt rijk aan. Voelt rustig aan. Rustig kunnen douchen. Tropisch weer in de wetenschap dat het toch weer gaat regenen over een poos. Voldoende water. Nu zwoel, zinderend,  luimakend zomerweer. In de schaduw zitten typen. Verderop andere muziek, niet overheersend. 'De weg voor je is leeg met mijlen vol van het onbekende hoor ik in het Engels zingen.' Ik neurie mee.

zondag 12 augustus 2012

Stilte (gedicht)


Stilte,
je bent mij zo dierbaar,
je aanraking voelt weldadig,
doet mijn gepijnigde zenuwen
goed, zo goed
als de strelingen
van een goddelijke minnaar.

Stilte,
ik kan je weer horen
in de fluisteringen van de wind
het communiceren van vogels.
Je doet mij goed,
zo goed, in
verbondenheid, door de altijd
stil vertellende ont-moeting
met de Natuur.

Stilte,
geen storm voor of na.
Bijzonder gewone stilte
in en om mij, schenkt mij weer
ruimte om te ademen
opgelucht en dankbaar.

Serene, vredevolle, blijmakende stilte.
Dank je.

dinsdag 7 augustus 2012

Fotoreportage



Via Twitter kijkt een fotoreportage mij intens indringend aan. Foto’s genomen op dezelfde aarde als waar wij wonen. Hemelsbreed niet zo ver weg.
Een gezin dat vele malen door schoten voor het leven beschadigd is. Dode kindjes, gewonde kinderen, een grootmoeder gedragen door een van verdriet en onmacht schreeuwende man. Haar zoon?
Nog veel meer beelden. Rennende mensen die een gewonde op een matras meezeulen, hun gezichten staan op: het is te veel. Een ziekenhuis, beeld van een man met zijn overleden baby.

Een gezin, een familie in nood.

Mijn buik en hart doen pijn door de beelden. Beschoten door de eigen Defensie. De eigen soldaten. Soldaten die in dienst van het volk zijn. Toch? Ik word er kotsmisselijk van. Wou over onze Hollandse zomer schrijven, regen en aangename zon wisselen elkaar af als een dans, maar ik kan het niet. Nu niet. Het moet afgrijselijk zijn om je zo onveilig te voelen in je eigen land  waarvan de militairen tegen je zijn. Waarom? Geen dictatuur meer willen en gewoon willen leven. Kunnen zeggen en schrijven wat je wilt, als je de kans hebt gehad om naar school te kunnen gaan. Je wilt mogen leven in vrede en vrijheid. Democratie wensen, respect voor elkaar hebben. Ja, ik weet het, het is simpel gezegd.

Het missen van een borst



Het kan me overvallen. Mijn rechter borst missen. Ja, ik weet dat er ergere dingen in de wereld zijn, toch is er nu bij mij gemis. Dat mag. Is oké. Net als bij het overlijden van een dierbare is dit verlies net zoiets. Rouw over mijn borst en mijn veranderde vrouwenlichaam. Toch heb ik er niet meer zo vaak last van. Ik heb  geaccepteerd hoe mijn lichaam eruit ziet. Maar soms denk ik: 'nou nee, het ziet er niet uit.' Hoe je het ook wendt en keert, het is een verminking. Een  vriendelijke borst ingeleverd. Kwaadaardige tumor weg.

Een siliconenimplantaat of reconstructie zou dat gemis bij mij-hoeft bij een ander niet zo te zijn- niet verkleinen.  Een borst missen-mijn eigen borst- heeft niet alleen met mijn uiterlijk te maken of met het feit borstkanker te hebben gehad. Verder dan dat reikt het, veel verder. Het heeft met mijn wezen te maken.  Al is het zeven jaar geleden-2005- dat mijn rechterborst geamputeerd werd, toch voelt op dit moment de kern van mijn vrouwzijn zich weer eens net zo aangetast als bijvoorbeeld na een aanranding. Mijn aard, mijn vrouwelijke inborst weet nu dat –al kan ik mij nog zo compleet voelen- ze af en toe weer net zo pijnlijk geestelijk knaagt. Ik wil dit tegen alle vrouwen- en ja ook mannen zeggen- dat dit volkomen normaal is.

Ook mannen met een geamputeerde borst kunnen zich in hun manlijke natuur aangetast voelen. Net zo normaal is dit gevoel als iemand die fysiek beperkt is en het gebruik van zijn of haar benen of zelfs armen mist. DIT lijkt me helemaal erg, maar daar gaat het nu niet over. Iemand zei ooit tegen mij pas na de borstamputatie: 'wees blij dat het geen been of arm is.' Daar ben ik nu wel blij over, maar kort na de amputatie kon ik er geen bal mee. Helemaal niets. Voelde ik mij niet gezien als vrouw die met zoveel tegenstrijdige gevoelens worstelde.  Dan moet je niet aankomen met: 'het is maar een borst, het is maar uiterljk. En die borst was toch niets meer, het zit vol kanker.'  of ...erger, alsof een mens een robot is. ' het is een fysiek ongemak  en een mentaal probleem.' Tjonge, jonge, jonge.
Kanker is geen griepje, een borstamputatie evenmin. Tja, en mijn arm? Die doet het na veel inspanning niet zo best en zit vol lymfoedeem. Fysiek ongemak? Mentaal probleem? Het is een beschadiging van mijn vrouwzijn. Van mijn gevoel! Dat is het. Het kan me boos maken dat vrouwen zelf er ook zo overheen  kunnen walsen. Maar oke, ieder op de eigen manier. Ieder op zijn en  haar eigen tempo van verwerken. Ik verviel weer in het over vanuit de vrouw schrijven. Excuus heren die eveneens geamputeerd zijn, omdat ik een vrouw ben kan ik beter over mijn gevoel schrijven dan het uwe.

Dierbaren die overleden zijn kun je op sommige momenten opeens heel erg missen, voor je gevoel maakt het niets uit of de herinnering aan diegene een jaar, twintig of veertig jaar geleden is. Gevoel is. Gevoel kent geen tijd. Een borst- of een ander lichaamsdeel of orgaan- missen als je die niet meer hebt is volkomen normaal.

woensdag 1 augustus 2012

Het Institut Néerlandais te Parijs is de beste vertegenwoordiger van de Nederlandse cultuur in Frankrijk.



Het Institut Néerlandais in Parijs is sinds 1957 een Nederlandse culturele oase aan de Seine. Alle komende en gaande medewerkers hebben zich gedurende deze vijfenvijftig jaren op een grandioze wijze ingezet om keer op keer weer een uitmuntende programmering te bieden. Het Franse publiek houdt van het IN, zij waarderen onze kunst en cultuur. Het lijkt er op dat hun waardering hoger ligt dan bij onze (demissionaire) Minister van Buitenlandse Zaken die de subsidie met ingang van 1 januari 2015 wenst stop te zetten.
Bezuinigen moet overal? Dat kan ik begrijpen, doch (ik citeer) 'De beslissing lijkt onrechtmatig, strookt niet met de werkelijkheid en doet geen recht aan het werk dat jarenlang door het Institut Néerlandais is verricht.'(einde citaat IN.)
In Nederland wordt eveneens een kaalslag gehouden in de Kunst en Cultuur sector. Wordt dit verplaatst? Ik vind het onbegrijpelijk want onze kunst &cultuur heeft een uiterst belangrijke functie in het buitenland. Ze bouwt bruggen tussen culturen en landen -in dit geval Frankrijk en vele buitenlandse toeristen- op een zodanig krachtige, vriendelijke en diplomatieke wijze waar geen Minister van Buitenlandse Zaken tegenop kan. Het Institut Néerlandais heeft nog steeds een functie te vervullen!

In de ogen van kunstminnend Parijs en Europa zal een minder werkend IN niet te bevatten zijn en zullen wij -Nederlanders- in rangorde dalen en hun respect verliezen.

dinsdag 31 juli 2012

Jij bent mijn doelgroep

 Voordat je gaat schrijven, moet je eerst je doelgroep kennen. Dit las ik kortgeleden.


Je doelgroep kennen? Een hele groep kennen, dan zou je achter adressen moeten zien te komen en bij ieder van de groep een bezoekje afleggen om vervolgens met elkaar in gesprek te gaan voordat je gaat schrijven, terwijl je je woorden zo schikt dat het naar ieders wens is? Is ondoenlijk. Dat schrijft niet lekker. Maar weten wie je doelgroep is, is wat anders. Weet jij, schrijver, wie je doelgroep is? Voor wie je schrijft?

Moet dat?
Indien je een boek zou schrijven, wel. Stel, je schrijft in het Fantasy genre een manuscript met de diepe intentie dat het ooit een boek wordt, dan is er de keuze tussen schrijven voor kinderen in de diverse leeftijdscategorieën, jong volwassenen en volwassenen. Ook daar kan een onderscheid in worden gemaakt. Eventueel kun je voor vrouwen schrijven, mannen of voor allebei.
Het is heel belangrijk om dit van te voren te weten dan kun je er je schrijven op afstemmen.
Daar ben ik het mee eens. Toch vind ik dit gegeven-bij mij- blokkerend werken.

Dan is er het schrijven en publiceren in onder andere (klad?)blogs, columns en krantenartikelen. Een columnist in de NRC schrijft anders dan een columniste in de Libelle of de Flair. De doelgroepen verschillen. Is dat zo? Zou een columnist van de NRC niet net zo goed voor de Libelle kunnen schrijven en andersom?
Of … alles piekfijn in vakjes. Geordend naar gelang de dimensie van schrijven. Overzichtelijk en duidelijk?

Wat te denken van Blogschrijvers? Bijvoorbeeld dit persoontje. Ik probeer echt aan mijn doelgroep te denken. Dit is makkelijker gezegd dan gedaan. Indien ik aan één doelgroep zou denken dan bloedt mijn schrijven dood. Kijk, nu op dit moment zit jij/u -lezer- mijn denkerij te lezen, dat maakt dat jij/u nu mijn doelgroep bent. Het kan zijn dat u geschrokken bent van mijn stijl. We zijn niet met elkaar getrouwd, dus gaat u weg om nooit meer terug te keren. Klopt? Is oké. Het zou wel fijn zijn indien u voor uw vertrek feedback achter zou willen laten, want anders zit ik ins blaue hinein te schrijven.
Wie niet hoor ik je zeggen.
Ja, wie niet?

zondag 29 juli 2012

Boosheid sublimeren


Boosheid kolkt als een woeste vloeibare stroom. Een venijnige woede, als door duizenden handjes snel voortbewogen, zich voedend met alles wat liefdevol is in haar om het om te turnen in iets kwaads. De boosheid die ze ervaart  en voelt tot in haar gekwetste zenuwen wil kapot maken. Vernielen. Straffen. De auto instappen en botsautootje ‘spelen’ op de snelweg? Je laat het. Ben je helemaal gek geworden? Je laat het. Energie vol giftige gedachten dondert razend door haar lichaam. Toch trapt ze constant op de rem van haar emoties. Een gedachte komt, ze uit het niet. Ze grijnst van binnen als een gruwelijk wezen en  heeft genoeg aan de gedachte.  Ondertussen  heeft ze ondanks dat, toch enigszins haar gedachten op een rijtje en ze vraagt zich af of er enig verschil is tussen een schrijver die een personage beschrijft die vol afgrijselijke woede  zich- tegen razernij aan - door het leven beweegt en een persoon die zich net zo destructief boos voelt en net zoveel ellende, hel en verdoemenis zou ‘willen’ uiten als bijvoorbeeld dat personage?
 
Om te beginnen met schrijven, een kussen in elkaar rammen of met spullen gaan gooien? Is schrijven wel of niet een goede manier om emoties eruit te kieperen. Ja, wel als praten niet lukt. Ja,wel als je zo gefrustreerd bent door van alles en nog wat dat je in gedachten  en vanuit boosheid anderen -en eens niet jezelf- iets aan zou willen laten doen?  Tuin en salaris zijn sleutelwoorden? Oh ja? Of is er meer? Geen idee, het is niet normaal meer zo boos als zij zich voelt. Echt geen enkel idee? Je liegt. Goed moment om een spetterend hoofdstuk in haar nooit eindigende boek te schrijven. Ze durft niet. Ze mag niet van zichzelf.  Dat op zich is ook iets om woest over te worden. Zo boos, zo gefrustreerd ook omdat ze zich niet weet te uiten, zelfs niet als ze nu zou zitten schrijven. Het gezonde verstand schrijft nu? De boosheid kijkt toe en keert langzaam weer naar binnen. Opvretend?
Dit is ook niet de manier? Of wel? Of niet? Of wel? Opvretend of  louterend en energiegevend. Het is een keuze.

Om Tare tu tare, ture soha. Dit herhalen.
Ze heeft geen boze woorden, maar wel boze beelden, haar lijf is nog steeds razend. Ze kan zich levendig voorstellen dat mensen soms rare, nare bloedstollende dingen kunnen doen in hun uppie. Hoe vreselijk ook. Laatst vond ze een piepklein zakmesje van haar overleden vader tussen zijn spullen. Vlijmscherp. Gelijk kreeg ze vlijmscherpe beelden van wat ze er mee zou kunnen doen. Maar doen, echt doen?
Scherp, en …woorden? Hoe zit het met haar woorden? Ze zou echt mooie dingen willen schrijven. Verhalen of teksten die mensen zouden kunnen meehelpen te helen. Zo graag. Maar op dit moment zit er slechts galspugend venijn. Ze ziet zich in gedachten staan met een lange zweep en laat hem met kracht neerzwiepen zonder te kijken waar ze op mept. Oorlog moet stoppen. Tegenstrijdigheid in het kwadraat. Een klap geven en zeggen:’je mag niet slaan.’ Dat schiet niet op.