dinsdag 31 januari 2012

Januari (gedichtje)


                                         De eerste keer sneeuw voor Jaydee

                                                  Januari  31-01-2012

Zacht
via
veel nat
tot
koud.

           Vele aanrakingen
           gaf
           januari.

                Zacht
                tot
                koud.

                        Snijdende winterse  vrieskou.

Binnen bloemen
 op het slaapkamerraam.
  Buiten sterven
    opkomende bollenbloemen,
     afdekken
       helpt
  niet.

                                                                          Zacht groenende
                                                                            lente fluisteringen
                                                                              worden in één
                                                                                temperatuursduik
                                                              weggevroren.             



donderdag 26 januari 2012

Gedichtendag gedichtsel*



Nasluim’rend
in mijn warme
lijf en bed
wekker uit, radio aan
hoor ik,
beluister ik
een hommage aan
de vér beeldende Taal.
Op een rijk gedekte
dis
dienen dichters
ontroerende
kippenvelgevende
poëziegerechten
op.
De
verfijnste
taalschatten,
haute cuisine
van
getransformeerde zielenroerselen
raken, strelen en helen
mijn hart.

Muziek en poëzie
versmelten
in een
gevleugelde
woordendans.

woensdag 25 januari 2012

Versus ( wel en geen elfjes)

Ontspannen
schrijvend loslaten
denken in beweging
golvende pennegetijden op papier.
Passie.

Plof
op deurmat
bukken en oprapen
verwachtingsvol bekijken, openen, lezen
Brief.

Brieven
vol verhalen
beelden en geluiden
vertellend over zijn leven.
Stilte

Voorbij
postzegels, enveloppen,
unieke handgeschreven brieven
Papa’s epistels gruwelijk missen.
Dood.

Geluid.
Maken geschreven woorden
geluid of is
het stiller dan stil?
Luister.

Schrijven
Introvert extravert
Binnenste buiten keren
van wat leeft en sterft.
Sereniteit

Hand
Schrijvende hand,
samen
door dik
en dun
dóórleven en doorlèven.
Reddingsboei.

Jij.
Ik leer.
Wij worden vrienden
letter voor letter hechter.
Computer.



Geen elfje.
Computerletters versus
                                   ieders unieke
                                                       handschrift

Typen versus                     
                      met de hand
                                           schrijven

Electronische mail versus
                                      een brief
       
Haastigheid versus
                            de tijd
                       nemen.


















Nieuwe Maan (gedicht)

 De maan
is nieuw, begint

een nieuwe cyclus

Drie dagen
gehusseld
tot een
stroom
           werk,
                  vriendinnen,
                                      dochterbezoek,
afscheid
van een collega.
             Na werk komt
                  haar  pensioentijd,
    met een zoen
     nemen zij
en ik
afscheid
 
               
waardoor
ik opeens
             de oudste
ben.

Nieuwe maan laat zich
voelen.

dinsdag 24 januari 2012

Stelletje drollendraaiers*

Zucht, kreun, steun. Mijn gsm doet niets meer. Gisterenochtend sms’te ik nog en vandaag dringt het tot me door dat ik kan blijven proberen een sms te verzenden maar dat het niet gaat lukken. De meldingen:’u kunt uw bericht nu verzenden’ en ‘zonder simkaart kunt u geen berichten verzenden’ wisselen zich af ook al blijf ik hardnekkig op de verzend knop clicken. Ik geef het op. Mijn gsm ook. Zwart is het schermpje. Balen. Het is mijn lifeline,al ben ik er niet zo verslaafd aan als de jeugd en sommige (?) volwassenen. Al mijn telefoonnummers staan op de simkaart en … in de telefoon zelf. Zijn ze weg? Voor altijd? Kreun. Al die adressen die niet in mijn handgeschreven adressenboekje staan zijn foetsie?
Een verjaardags sms verzenden lukt nu niet. Had geen kaart gestuurd, want die komen tegenwoordig te laat aan. Sms’je met de vraag hoe het gaat met een zieke oude hond –de tweede al deze week- lukt evenmin. Goedemorgen sms naar mijn kinderen? Natha. rien, niets, nothing.

Ik baal, maar vind het tegelijkertijd wel lekker rustig. Pas daarnet drong tot mij door, dat éen van de berichten zegt dat de simkaart ontbreekt. Ik doe het schuifje aan de achterkant van gsm open. Zie de batterij en … daaronder geeeeeen simkaart. Potnapekka nog aan toe …welke drollendraaier heeft mijn simkaart? Wat heeft hij of zij eraan? Op mijn werk leg ik mijn gsm samen met mijn waterflesje en brood op het aanrecht in het keukentje. Iedereen loopt daar binnen, maar er liggen meer gsm’s. Vertrouwen is een mooi streven.
Na mijn werk begon het gedonderstraal. Wat nu? Werk bellen wie mijn simkaart heeft? Rustig aan voor nu.

Dan per e-mail een bericht verzenden. Ondertussen een op pop- up dat mijn homepage bijna wordt overgenomen. Verdullemis. Wat is dit nou weer voor gezeik?

maandag 23 januari 2012

Januari (gedicht)*

                                                              De fluistering
                                                          van de lente
                                                       groent zich
                                     langzaam                                          
                                            vol
                                     gedecideerde
                                 levenskracht
                           omhoooog
                       naar de zon
                 zonder zich te storen
                                                aan januari.

zondag 22 januari 2012

Van de hak op de tak. (lap tekst)

Dagboeken vol heb ik geschreven, maar al een poos minder ik door hier iets meer te schrijven. Is misschien beter want dan hoeven mijn kinderen later als ik overleden ben, niet geconfronteerd te worden met de kwantiteit aan schrijfsels die ik heb? Ik ben er nog niet uit.
In ieder geval doe ik mijn best om mijn schrijven leesbaar te maken. Mijn blog wordt ook bezocht- zie ik- door buitenlandse bezoekers. Rare gewaarwording is dat. Kunt u Nederlands geschreven teksten lezen?. Misschien bent u Nederlander in het buitenland? Dag lezer, uit het buiten en binnenland. Welkom bij mijn gedachten. Ooit zal ik misschien hier in het Engels schrijven.

Het is een vreemde wereld deze virtuele wereld. Begin mij er langzamerhand in thuis te voelen hoewel het eng is om hier met mijn gedachten naakter dan naakt te staan. Ik schrijf en heb deelbehoefte. Hebben schrijvers een vorm van gedachten en gevoelens exhibitionisme? Misschien wel, misschien niet. Ik ben gestopt met te trachten er de vinger op te willen leggen. Het zal een vorm van gezien willen worden zijn? Gelezen willen worden?
 Na ja, ik ga mijn hoofd er niet over breken. Ik weet dat het met vroeger te maken heeft, met een meisje dat zich erg alleen voelde. Dat meisje van toen voelt zich af en toe nog steeds erg alleen. Dat is normaal. Ieder mens heeft dat zo nu en dan. Dat meisje schrijft het van zich af om het hier te delen. De volwassen vrouw die ik ben neemt dat meisje dat ik was bij de hand, en we leren genieten van het schrijven. Maken het leuk voor onszelf. Oké, we schrijven. Het is niet anders. Dan proberen we hier ook een echt mooi blog van te maken. Een blog waar jij en ik blij door worden.  Nu maar hopen dat google blogspots als deze  blijvend zal laten bestaan.


Ik voel mij in mijn Blog een echte Hollandse met de gordijnen -van mijn hart en ziel -tamelijk wijd open.

zaterdag 21 januari 2012

Mijn Blogroll

Tussen de bedrijvigheid van mijn wekelijkse zaterdag door, heb ik ontdekt dat er hier een blogroll geïnstalleerd kan worden. Is dat leuk of niet? Doen, Til. Het enige wat je hoeft te volbrengen- wahahaha- is de namen van de urls die je wilt en mag vermelden op mijn site (kun je mij nog volgen?) in de daarvoor bestemde vakjes typen waarna het in een bewegend ding -de roll met blogs-komt en je een voor een de namen van de sites kunt zien.
Makkelijk toch? 'Leuk' zegt het kind in mij 'we gaan spelen.'

Op dit moment ben ik al twee uur aan het ploeteren, de roll en sommige sites willen niet, dan maar het gedoeeee van mij af schrijven. Spelen? Vergeet het maar! Dit is een serieuze zaak.
Het gedoe houdt in: allereerst de sites opzoeken die ik vermeld wil hebben. De Urls met de hand overschrijven en dan begint het echte werk. Vol goede moed type ik het eerste urladres Ja hoor, hiep hoi hij staat op mijn blogspot. Nu de tweede naam, een kind kan de was doen. Het duurt even voordat ik zie en begrijp dat als ik een nieuwe toevoeg de eerder geplaatste URL verdwijnt. Balen! Pgggg ik blaas als een kat.  Oké…doorzetten. Don’t give up the fight. Rustig blijven. Je kunt het.
Goed lezen hoe het zit met het plaatsen der link. Aha, ik ben gelukkig toch niet zo blond met mijn op dit moment versneld grijs wordende haren. Ik snap het!
Ik zie wat ik fout deed, kan het niet uitleggen omdat ik het desbetreffende venster niet voor mij heb. Oké, achter elkaar voeg ik links toe. Zo gaat ie goed.

Gevloerd.

Wat lag je er voor dood bij gisteren. Narcose is een wonderlijk iets dat het mens en dier  zo van de wereld kan brengen.
Je probeerde te lopen, je deed een wankele stap- als een dronkenlap- om dan ten onder te gaan als een zinkend schip, langzaam op je zij. Steeds weer, Je moest en zou naar de keuken waggelen om daar suf rond te kijken, niet wetend wat er te doen. Je liet je niet optillen, dat deed pijn en je gromde zacht als een wild dier in nood en pijn naar mij. Al vallend en wankelend weer terug naar de dichtstbijzijnde hoek waar ik een warme en gemakkelijk te betreden ligplek tegen de verwarming aan voor je had gemaakt
Drinken ging pas laat in de middag met behulp van druppels via een pipet. Met moeite slikte je die waterdruppels op. Je voelde koud van ellende aan. Zo ziek zag je eruit.

En vandaag? Vandaag is de narcose nagenoeg uitgewerkt, je plast weer, eet wat, drinkt wat, slikt je pijnmedicatie met een klein beetje lauwe melk, al mag het laatste niet. Op een andere manier ga ik je het niet aanreiken. Het heeft geen zin om je te dwingen want rust-zonder onderbrekingen door stress- is de beste medicijn.
Gisteren heb je het al meer dan genoeg svoor je kiezen gehad. Als een helicopter die kan springen jumpte je recht omhoog van schrik toen je opeens die grote hond achter mij zag zomaar in de behandelruimte waarna je als een angstige malloot rondjes begon te rennen.

Toen je voor dood lag dacht ik terug aan al die spelletjes die we hadden ontdekt om samen te doen.
Naar elkaar tikken door de open treden van de trap. Raden bij welke trede mijn hand of een vinger tevoorschijn zou komen en omgekeerd. Vingerbal spelen en ook dat tikkend maar dan op een halve meter afstand van elkaar. Verstoppertje spelen, allerlei balspelletjes en nog meer. ‘ochtends begonnen we de dag -meestal een kwartier voordat ik ging werken- kruipend over de vloer loerend naar elkaar, een bal of speelgoedmuis. De dag eindigde met jou in de douche ruimte stilzittend als een budhabeeldje bij het doucheputje om naar de rochelende geluiden in de afvoerbuizen te luisteren. Fascinerend vond je dat.

donderdag 19 januari 2012

Dag mevrouw* (tijdens een werkdag)



‘Dag zuster.’
‘Dag mevrouw.’
‘Wanneer zie ik je weer?’
Ik overdenk mijn antwoord want ik wil geen onwaarheid zeggen, daarom omzeil  ik haar vraag.
‘Woensdag ben ik er ook. Dan ben ik in de gemeenschapsruimte.'
‘Zie ik je dan?’
Verdorie, wat is het toch moeilijk om niet de waarheid als antwoord te mogen geven. Naarmate ik ouder word, druist dit zo tegen alles in mij in. Zo lang mogelijk de  autonomie behouden en eerlijk zijn, wordt stapje voor stapje onmogelijk voor zowel sommige bewoners alswel de medewerkers.
‘Het zou kunnen,’ geef ik als antwoord en in mezelf denk ik:’vergeef mij, ik heb hier niet de leiding, de regels moeten nageleefd worden.’

Ondertussen zucht mijn intuïtie in haar stilte om àl die voorschriften

Ik blijf dralen op haar kamer, schenk nog wat te drinken in, geef de plantjes water, waarvan ik opeens doorheb dat ze nep zijn en vraag mevrouw of ik een muziekje voor haar aan zal zetten. Maar nee, ze wil niets horen. Dan zet ik haar kalender op de datum van vandaag. Dit is de laatste keer dat ik op haar kamer ben terwijl mevrouw er nog woont,
Opeens is mevrouw stiller. Ze voelt vast dat ik iets achterhoud. Ik denk terug aan haar lach, haar gek doen, haar humor, haar sacherijnig kunnen zijn, het mokken boven een bord eten en ondanks dat toch  haar meedoen met spelletjes. Ik denk terug aan haar tranen van boosheid en verdriet, dat ze zich zo alleen voelde en naar huis wilde, haar eigen huis. Meestal luisterde ik slechts  en kon mij iets bij haar zich alleen voelen, haar eenzaamheid indenken en invoelen. Natuurlijk wil ze naar haar eigen huis. Het duurt vaak jaren voordat je ergens went. Het lost geen bal op om te zeggen: ’U hebt ons toch?’ en ‘U woont nu hier.’

Verhuizen is altijd ingrijpend, vind ik. Maar een leven achterlaten is als een aardverschuiving.

zondag 15 januari 2012

Zangworkshop



Gisteren- met een deel van het koor waar ik zing- een zangworkshop genoten onder leiding van Debora Berghuijs. Hm, misschien mag ik er niet over schrijven omdat ik anders haar recept verklap? 

Wat ben ik mij- al dacht ik alles geleerd te hebben over anatomie- veel bewustgeworden over mijn stembanden, mijn strottenhoofd, mijn stem, klankkast, het instrument dat ons lichaam is. Ik zit nu over mijn keel te strijken, de tranen  stromen over mijn wangen, ik maak zachte geluiden en voel de trilling ervan in mijn vingertoppen. Ik voel mij als een vrouw die zwanger is en voor het eerst leven in haar buik voelt. Ik voel leven. Mijn stembanden leven, ik adem, ik leef, ik kan geluid maken. Spreken en op weg naar een  betere zangtechniek. Welkom stem van mij.
Mijn schrijven en schilderen zijn mijn stem, dat dacht ik altijd. Maar zoals nu? Nee, zo was het nog nooit. Zo bewust van het wonder van mijn persoonlijke klankkast, haar dans met de adem.
Kan het  niet verwoorden, mijn woorden reiken niet zover. Voel mij zo ontroerd. Dus zing ik.


dinsdag 3 januari 2012

Regenkapje*


Mijn moeder droeg bij regen meestal een plastic doorzichtig  kapje over haar gewatergolfde haren. Het gevalletje leunde als een afdakje over haar voorhoofd heen. In de nek liep het kapje door. Een doorzichtig hoofddoekje. Geen gezicht. Als haar dochter zijnde schaamde ik mij -toen ik bakvis was- afgrijselijk voor Mama wanneer ze quasi mooi en vol zelfvertrouwen met het kapje op haar hoofd over straat liep, vooral wanneer zij met haar voeten gehuld in geitenharensokken en stevige stappers- molières heten ze - huppelpasjes maakte en daarbij een liedje zong (hard!). Of het Hannes liep op klompen of  I am dancing in the rain was, kan ik mij niet meer goed herinneren. Meestal ging ik voor of achter haar lopen. Stel dat vriendinnen mij zagen met zo'n moeder. Naarmate ik ouder werd liep ik steeds meer naast haar.
Beide liedjes zongen door mij heen toen ik vandaag mijn pas gekochte - ja, ja- regenkapje onder mijn kin vastknopje. Ik hou van de wind door mijn haar en regen vind ik niet erg als ik daarna kan opdrogen. Vandaag is er een te erge stormende regen voor een paraplu en ik wil niet als een verzopen kat op het werkoverleg komen. Uit de auto komend moet ik opeens lachen om mijzelf. Waarschijnlijk zie ik er niet uit en het kan mij geen bal schelen. Ik voel mij een oude vrijster en een puberend meisje tegelijkertijd. Maar meer voel ik mij mijn moeder en maak een huppelpasje, terwijl ik mij heel even afvraag of ik mijzelf ben of niet. ‘Waarom gaf ik toe aan de koop van zo’n ontiegelijk onsexy, onaantrekkelijk stom regenkapje? Past goed bij mijn leeftijd?’
 'Het is een praktisch ding' geef ik mijzelf als antwoord.

 Mijn dochter komt morgen eten. Misschien dat ik iets vergeten ben te kopen en moeten we  door de voorspelde  regen. Wat zal ze zeggen als ze mij met het kapje ziet? Ik verkneukel mij een beetje. Tegelijkertijd denk ik:’Vergeef me Mam, voor alle keren dat ik mij voor je schaamde.’ Zoals zo vaak gaat een lied door mij heen. De muziek en tekst van ‘Mama’ door Il Divo raken mij weer eens rechtstreeks in hart en ziel. Ik had een hele, lieve, dappere moeder, ik ben trots op wie ze was, maar haar dromen kende ik niet. Of toch wel?

zondag 1 januari 2012

Nieuwjaarsdag avondoverpeinzingen



Omdat drie maal scheepsrecht is plaats ik dit  derde nieuwjaarsdag stukje eveneens in mijn blog. Drie is een mooi getal en aan het einde van deze eerste dag van dit pasgeboren jaar, laat ik mijn gedachten gaan over het feit hoe het nou komt dat ik mij gisterenavond en vandaag steeds ellendiger, eenzamer, meer alleen en verlatener voelde. Niet zielig, ondanks het 'ik voel mij zo alleen' toch krachtig.
Steeds weer heb ik de afgelopen elf jaar na mijn scheiding, en vooral de laatste drie jaar sinds mijn jongste de deur uit is en kort daarna mijn katten overleden, mijn draai weten te vinden in mijn upppe. Ik zeg niet dat het gemakkelijk was, integendeel. Dat hoef ik je vast niet te vertellen?
Van alles doe en laat ik om mijn leven te leven. Ik maak mijn keuzes. Heb mijn werk en kan van mijn vrije tijd genieten. Rustig op de bank naar een concert luisteren en of kijken vind ik de hemel op aarde. Een pot thee erbij. Warmte van binnen, om mij heen muziek en de centrale verwarming om mij te verwarmen. Schrijven, schilderen, zingen. ‘Zomers in de tuin werken. Van mijn tuin genieten. Problemen oplossen? Het lukt mij en soms met raad van een vriendin.
Vaak zie ik een week of twee geen mensen hier in huis en dan lukt het mij prima om met mijzelf om te gaan. Lekker veel schrijftijd. Niet op de klok hoeven te letten. Sinds kort weer een poezenbeestje als huisgenoot, die mij helpt herinneren dat er een tijd van spelen en eten is. Ja, ik heb het goed met mijzelf. Kan goed alleen zijn, hoewel ik ook mijn vriendschappen onderhoud. Maar met de feestdagen is het toch andere koek, dan mis ik mijn man en het gezinsleven van vroeger dat plotsklaps afgebroken werd samen met de gezelligheid en het lachen dat er toch was.Idealiseer ik? Ogenblikken vol schoonheid die er waren zijn als prachtige bloemen in mijn innerlijke tuin geplant.
De kinderen gaan naar hun vrienden en leven hun eigen leven. Is oké, ik begrijp het, deed ik vroeger ook.

Vooral als dergelijk tweetal dagen in een weekend vallen en ik maandag weer aan het werk ga dan kies ik om rustige thuis te blijven en bij te tanken. Niet op bezoek gaan ook al komen er uitnodigingen is een bewuste keuze.  Wàt is het dan dat nare dat zich als een plakkerig ‘ ik voel mij zo ellendig’ gevoel dat zich millimimeter voor millimeter, seconde na seconde meer en meer klevend vastbijt aan mijn hart en ziel ? Hoe ik rationaliseer het is niet los te weken, behalve erdoor heen gaan en het beleven.

Nieuwjaarsduik*


Grauwe lucht, miezerige regen, donker lint breed water waaraan op de wal een kleurrijkere plek met links een blauwe tent van de woningstichting, rechts idem
Warme chocolademelk, koek en koukleumende mensen, voornamelijk jongeren. Vier mannen en een vrouw zijn gekleed in bruidsjurken. Verder heeft ieder nog zijn of haar trainingspak aan. Op de dijk de toeschouwers en fotografen, zich verkneukelend dat zij niet hoeven.
Mensen wensen elkaar Gelukkig Nieuwjaar. Sommige kijken met een 'ken ik jou?' blik als ik ook meedoe met wensen.
Dan de opwarming der spieren geleidt door een vrouw met vooruitstekende spierwitte konijnentanden, op haar hoofd een blonde pruik met babykrul en roze strik. Ze blijkt de zus van onze burgemeester te zijn. Wedden dat ze tweeling zijn? Vandaar die pruik? Het opwarmen is een grappig tafereel, er voegen zich spichtige meisjes bij kleumend in hun bikini’s met nog te weinig zelfvertrouwen om zich vrijuit te bewegen voor al die kijkende mensen. De heren en dame in bruidsjurk maken er een show van die vereeuwigd wordt door meerdere fotografen en een cameraman van tv Rijnmond. Een jongetje van een jaar of vier loopt met de handen op zijn dubbelgevouwen oren langs het talud van de dijk, het geluid van te harde geluiden van lachen en boink muziek buitensluitend.

Dan … le moment suprême. De burgemeester knipt het lint door en wat aarzelend zet de horde Nieuwjaarszwemmers zich in beweging. Wanneer de laatste het water in rent komen de eersten er al trots,bibberend en met een brede lach uit. De drie duikers in het water hebben niet veel te doen behalve grijnzen. Een jong stel komt gierend het water uit, even later rollebollen ze door de modder waarna ze weer een duik nemen om het spul van zich af te spoelen.
Een vrouw met een paraplu, waarin alle kleuren van de regenboog, staat kleurrijk op de dijk. Ze doet mij aan de zomer denken.
Na vijf minuten is ieder die het wou in en uit het kanaal.
Nog even kijk ik om mij heen, neem alles in mij op. Dan loop ik langzaam door de miezerige regen de andere dijk op, rondje dorp en terug naar huis. Meer mensen, allemaal twee aan twee, lopen terug met de armen om elkaar heen of hand in hand. Samen.

Nieuwjaarsdag


In mij een verlangen
om te leven
en te sterven.
Constructief versus destructief

Gedeprimeerd gevoel

Zelf verantwoordelijk zijn
 hoe te denken
zwaar en licht,
zwaar of licht.

Moge dat wat niet wil leven in mij sterven,
moge dat wat wil gaan, ombuigen
tot leven in volle glorie
hunkerend naar blijheid en onbevangenheid.
Tweede jeugd.

Jaaroverzicht op het nieuws
Je wordt er niet blij van.
De Arabische lente is
nog steeds geen zomer.
Integendeel.

Leven en sterven
zo dicht bij elkaar
rakelings passeren ze
groetend, soms net iets te lang
omarmend,
meetrekkend
wat is,
welke energie is sterker?

Dezelfde energie.