vrijdag 30 maart 2012

Mijn Blog is weer open*


Dag lezer,

ja, mijn blog is weer open. Ik kreeg e-mails van mensen die dachten dat zìj geblokkeerd waren en dat anderen wel mijn blog mochten bezoeken. Dit was niet het geval.  Bijna een week lang heb ik mijn blog ontoegankelijk gemaakt voor wie dan ook. Niemand kon er op, ook niet na aanmelding want dat lukte evenmin. Het lag echt niet aan jou. Het lag aan mijzelf en mijn-puberale?- respons op gebeurtenissen. Ook dit had niets met jou te maken. Mijn blog sloot ik om redenen die ik niet ga uitleggen. Ik dacht het gehad te hebben met schrijven, maar zonder schrijven  zou ik niet verder kunnen. Eindelijk- ik hoop voorgoed- acceptatie van mijzelf en dit houdt in acceptatie dat ik schrijf.
Er vallen nog niet veel bijzondere nieuwe berichten te lezen. Ik heb hier dagboek bij zitten houden, dat vond ik iets te heftig en verwijderde veel. Iets-twaalf berichten- liet ik staan zodat er voortbeweging is van wat ik eerder schreef tot dit moment en daarna.

Welkom in mijn Blog. Ik vind het fijn dat je er weer bent om met jou mijn gedachtenkronkels te delen. Dank je wel.

Tilly

donderdag 29 maart 2012

Schilderen & Fotograferen


Schilderwerk fotgraferen

Beweging, beweging beweging,
Arm, hand, oog, verf
zien

zien
stilstaand beeld
vol bewegend bezield leven.

Het geheel
vastleggen

deel voor deel
ontdekken
close up
werelden zien
en
fotograferen.

Mooier
dan
het schilderwerk zelf.


Nu zit mijn fototoestel
onder de natte verf ,
een kunstwerk op zich.

Op 2 april2012 heb ik drie foto's op mijn Weblog geplaatst.    -->Energiek leven en twee close ups van delen. Hier is er éen van: http://tillykuiper.blogspot.com/2012/04/blauw-violet-geelbruin-wit-schilderwerk.html


Uitkristalliseren: Pseudoniem, Heteroniem of mijn eigen naam blijven gebruiken?

Tussen mijn dagelijkse bezigheden door, ben ik aan het uitkristalliseren wat en hoe ik verder wil, kan en mag met mijn schrijven. Mag? Ja, want schrijven over bestaande mensen al -noem ik geen namen- is een verantwoordelijke taak, een opdracht of misschien wel een roeping? Waarom? Ja, dat weet ik ook niet. Het voelt zo.
Lekker makkelijk he? Maar ja, het is zoals het is. Het is een feit dat ik mij geroepen voel om te schrijven zoals ik schrijf, al gaat het soms nergens over. Ik heb tegen het in het openbaar schrijven/ publiceren gevochten.  Langzamerhand heb ik door dat dit geknok zinloos is, hoewel het geworstel op zich ook al veel stukjes heeft gegenereerd # tilly grijnst. Het is éen van mijn manieren van zelf-expressie.  (Dank je wel, Frank van website Sol met artikel over waarom we schrijven nodig hebben.)

Het zit er aan te komen dat ik mijn Blog toch weer ga openstellen voor bezoekers. Het is iets om dankbaar voor te zijn dat ik eerder veel lezers had.  Dank je wel, lezer.

Uitkristalliseren: ik doe het eveneens hier –zoiets kan ik alleen maar schriftelijk wat zowel een zegen als een hel kan zijn- maar kieper het geschrevene weer weg. Dat geeft mij een opgeruimd gevoel in mijn hoofd. Heb net een lang telefoongesprek (ja ja mijn mond opengedaan) met een collega schrijfster gehad  en zij adviseerde mij een pseudoniem- te nemen. Ik ga haar advies misschien opvolgen, al zit ik nog te overdenken of het een heteroniem gaat worden. Het verschil goed overdenken en invoelen wat ik wil.

dinsdag 27 maart 2012

In de tuin* (gedicht)


 

Lente, lente, lente
Toont haar gezicht
blij
licht.
Jaydee beleeft haar eerste voorjaar,
ze snuffelt en hupt
gluurt naar vogels in de boom
mijn poezebeest is zowel alert als loom.




                                      Behaaglijke temperatuur
                                    in de schaduw iets kouder
                                   niet meer guur.
                                 Jaydee lijkt te glimlachen
                               dartelend door de tuin
                             spelend met een steentje,
                           droog knisperblad
                         of stuiter gummibal
                        met vier pootjes
                      tegelijkertijd speels
                     omhoogspringen
                    met gekromde rug.



                                     Genieten.

Tuinieren ( onblij gedichtsel)

 Eerder op de dag.


Monotoon, hypnotiserend
geluid
verderop
al twee uur lang
genocide
door
een overdaad aan water.

Irritant gekmakend geluid
doet mij mijn huis invluchten
Ondertussen gaat het gestaag door,
tuin moet’schoon.’
‘Vuil’moet weg.

Vergeef ons.
Mijn hart,mijn ziel
verbindt zich en weent.

Genocide op mierenfamilies, slakken
torreltjes en meer diertjes
zo nodig voor de tuin,
het zachte mos,
opkomend groen.
Genocide.

Fragiel uitziende bloempjes
durven
tussen de steenharde tegels
te groeien, richting bloeien
helaas
meedogenloos worden ze weggespoten.
door de krachtige overstromende ijskoude
waterstraal.

Vergeef ons.

maandag 26 maart 2012

Geworstel (gedicht)

Geworstel
niemand willen kwetsen
niet tot last willen zijn
ook niet met mijn geschrijf,
toch is er een deel in mij
-misschien heet dat deel liefde?-
dat mij met zachte doch krachtige
hand duwt, leidt, motiveert om 
tóch hier te schrijven.

Ik moet het niet, ik mag en ik
heb het broodnodig
net zo nodig
als brood en water
zo voelt dat voor mij.
Wil ik anders?
Kan ik anders?
Waarom mijzelf
steeds weer geweld aandoen?
Waarom mijzelf
keer op keer te streng
censureren?
Accepteren dat ik het laatste
aan anderen
kan overlaten

Moge het over zijn dat geworstel.

Ik leef in een vrij land
moge ik die vrijheid gebruiken
                                                   zorgvuldig.

Vergeef mij
maar ja, waarom vergeving vragen
voor een gezonde dosis zelfexpressie?

Ik denk terug aan wat Frank op Sol schreef,
waarom hebben we schrijven nodig?

Schrijven zo nodig hebben.

Dag nieuwe dag (gedicht)

Dag nieuwe dag,
ik zou niet meer schrijven?

dan zou ik niet kunnen blijven.

Ik mag leven van mijzelf,
ik kies om te leven
om mij-zelf te laten zijn
ook voor mijn kinderen.

Dag nieuwe dag
dank dat ik in je mag verblijven
het spijt mij dat ik ben zoals ik ben
niet meer bij machte om schrijfloos
te bewegen door je uren.

Dag nieuwe dag
ik hoor je wel
ik ruik je wel.
De merels zingen je lied
en de sering verschiet
langzaam van kleur,
kleine rozen bolletjes
al zichtbaar.
Binnenkort de lekkerste zoete
geur van de trossige bloemen
mmm.

Dag plek (gedicht)

Dag Baarn
met je mooie bomen
statig langs vijver
en lanen
staand,
je wortels diep in de grond
takken omhoog reikend.
Oude bomen,
hoogbejaarde
springlevende
krachtige prachtige bomen.
Dank voor je zuurstof en schoonheid.


Een vorm van dagboek bijhouden in mijn blog?


Dit is het dan: een vorm van dagboek bijhouden, netjes en overzichtelijk in mijn voorlopig gesloten blog? Geen gebruik van papier en pen? Ja, eigenlijk zou dit gesloten blog prima als alternatief voor dagboekschrijven kunnen dienen, maar ja ik ben er niet zo vrij in als in mijn schriften en …in mooie blanco boeken die ik van oudste zus kreeg. Teken dat ze mij schrijven gunt.
Was ik vrij in mijn dagboeken? Ja en nee. De grootste vrijheid is tevens een vorm van gevangenschap omdat ik er kwetsbaar ben. Mijn hart, ziel, gedachten bloot gaf en dan nog valt niet alles uit te leggen, want soms kan ik heel raar doen en zit ik hoofdschuddend naar mijzelf te kijken. Hier ben ik ook kwetsbaar, doch niemand die het leest. Voel mij veilig om voorzichtig te spuien  zolang ik niemand toelaat. Niet te veel. Is het een illusie dat het hier veilig is?  Misschien heb ik  wel te veel  in mijn dagboeken gespuid?  Sst, Til, niet teveel over nadenken.


Vandaag ben ik na een nachtrust van drie uur niet naar mijn werk gegaan. Heb afgebeld, voel mij zo beroerd en het rare is dat ik niet meer goed weet waar ik mij beroerd door voel. Ja, door slaapgebrek, maar verder hadden we een goed eerste zussen weekeinde waarin we een museum bezochten, goede gesprekken hadden, zaterdagavond voor de laatste keer eten in het restaurant van het verzorgingshuis waar onze vader de laatste drie jaar van zijn leven verbleef. Een cadeautje van oudste zus op mijn kussen. In één kamer voor het eerst weer met jongste zus slapen, ook gelachen.

Voor de laatste geslapen in die slaapkamer, een verhuizing volgt, ontbijtje met een precies goed gekookt zacht eitje, miammiam sap, een croissant met een jam waar de bramen zo op je tong smelten. Gezusterlijk spullen, die voor onze overleden vader belangrijk waren, door onze handen laten gaan. 
Terug in kinderjaren. Hiërarchie tussen zussen zet mij weer op mijn plek? Ik voel mij woordloos en dom. Gedachten werken op volle toeren om mijn gevoel weer in balans met mijn hart en ziel te krijgen.. 

Nee hoor, ik ben niet altijd van de lieve vrede. Het slechtste komt in me boven door  schijnbaar achteloze uitgesproken woordensteken van een ander. Verdorie, ik ben ook maar een mens.
Ik laat het hierbij voor nu. In ieder geval kan ik hier iets spanning lozen en dit schrijven kan gedelete worden! 

Zou mijn blog echt gesloten zijn? Ik zie de bezoekersteller niet omhoog gaan, gestopt bij 2538 veel lezers gehad de laatste twee weken, bijna 300. Nu is dat voorbij, is misschien beter? Ik weet het niet. Murw gevoel. Ik doe mijzelf ook veel ellende aan.
Wel zie ik dat er twee bezoekjes uit Nederland zijn geweest vandaag op mijn Blog. In de gaten houden, anders ben ik weg van deze plek. Best verdrietig want ik heb mijn best gedaan om er een mooi blog van te maken.
Toch geeft het gevoel van hier typen- al leest niemand mij- mij weer een gevoel van verbondenheid en voel ik mij een deel van het grote World Wide web dat mensen met elkaar verbindt.

Je bent weer terug aan het komen, Til.

Hm, ik weet niet of ik er blij mee ben. Schrijven over verbondenheid doet het harde in mij iets slijten. Schrijven zal ik nooit kunnen laten, ik zou er ziek door worden net zoals ik me daarnet voelde. Nu komt er weer ruimte in mijn gedachten en kan ik het fijne van het weekend naar voren halen. Dankbaar! Ja ook.
Je haalt dit wel weg he Til, voor het geval dat je mocht besluiten dit blog ooit weer open te stellen? Open te stellen als zussen zijn vergeten dat het bestaat? Oh ja, je had besloten nooit meer te schrijven.
 Geloof je het zelf?
Schrijven is geen verslaving zoals sommigen denken, schrijven is zelfexpressie zoals Frank van Sol schrijft. Ieder zelf van iedereen moet en wil zichzelf uitdrukken. Uit-drukken. Keer op keer geboren worden. Het is mijn manier om mijn gedachten op een rij te krijgen, om met alles om te kunnen gaan.

 We kunnen het niet iedereen naar de zin maken, vooral naasten niet al zou ik het nog zo graag willen. 

Gevangen of vrij?



 Blog op slot.
 Gevangen in mijn blog of vrij?








Geen intellect?*


Ik vind het kortzichtig – misschien wel dom- als iemand zegt dat een ander geen intellect bezit als diegene een vraag durft te stellen.  Iets willen weten wijst toch niet naar een tekort aan intelligentie? Mijn kinderen gaf ik mee dat vragen stellen geen teken van domheid is, maar een bewijs van iets willen leren wat je nog niet weet. Ieder mens heeft zijn interesse gebieden. Te zeggen dat iemand geen redeneringsvermogen bezit omdat diegene een vraag stelt vind ik bizar. Dan sta ik met mijn mond vol tanden en ...voel mij dom.

Bizar is het ook dat ik dit soort dingen niet hardop durf te zeggen.

zondag 25 maart 2012

Rekening houden met*

Indien  teveel schrijvers  rekening zouden houden met hun families of bang zouden zijn om juist door hun dierbaren gekwetst te worden door te zware kritiek  of ze zelf zouden kwetsen dan zouden deze schrijvers zo geblokkeerd raken dat er nauwelijks meer een letter op papier of op pc komt, laat staan dat er een boek zou worden geschreven en gepubliceerd. Toch?


Mijn blogspot heb ik op slot gedaan. Acceptatie.

Heb mijn blogspot op slot gedaan om redenen die ik niet zal gaan beschrijven.

Ik bewaar dit blog voor mijzelf - dit is zoals ik er op dit moment van schrijven over denk-en zal trachten erin te blijven schrijven, hoewel ik mij  op dit moment geblokkeerd voel. Heb het zo nodig om te schrijven, maar dagboeken schrijven mag-voorlopig- niet meer van mijzelf.

Dus...censuur in tilly's schrijfwereld? Weer? Ik schreef hier al zo zorgvuldig  omdat ik mijn familie niet bij name wil noemen, trouwens wie zegt dat ik over familie schrijf?

Geaccepteerd worden door zussen/broers/ouders/vrienden is belangrijk?  Dat ze echt zien wie je bent?  Op welke leeftijd dan ook? Hm, eigenlijk is jezelf accepteren belangrijker.. In wezen ziet de mens zichzelf het beste? Kent de mens zichzelf het beste? ja en nee. Of...denkt de mens zichzelf te kennen.
Accepteren-hoe we het ook wenden en keren -dat we schrijfster zijn en willen delen.

Het delen en willen delen is ver te zoeken momenteel.

dinsdag 20 maart 2012

Noorderlichtvogel (schilderen: onderdeel van drieluik Leven)

Noorderlichtvogel

                                                                                   acryl op canvas
                                                                          

maandag 19 maart 2012

T. Kuiper schrijft Fantasy


T.Kuiper schrijft Fantasy :-), dat klinkt als een klok. Hélaas ben ik die T. niet. Nog  niet.





Thuisgekomen van mijn werk zet ik-nadat katje en ik elkaar uitgebreid begroet hebben- de pc aan om mijn blogspot te bekijken.Waar komen mijn lezers  vandaag vandaan? Zijn er er reacties op mijn schrijven geplaatst zijn en wat zijn de google zoektermen geweest? Last but not least zo objectief mogelijk lezen wat ik eerder gebrouwen heb.
Hm.
Als zoekterm staat er alleen: Thilly (met een h) Kuiper, de andere bezoekers zijn aan komen waaien. Nieuwsgierig surf ik en stuit op een schrijfster met de naam: Thilly Kuiper, die even later Tonia Kuiper blijkt te heten en… ze schrijft Fantasy boeken.
 B o e k e n.
Het bizarre is dat zodra ik las dat deze T.Kuiper ( die net als ik in 1947 geboren is) Fantasy schrijft er een 'last' van mij afviel. Iets in mij dacht en voelde de laatste jaren dat ik dat genre wou schrijven, maar tevens weet ik dat het me op kan breken en dat ik mij er te veel in zou kunnen verliezen is een grote angst. Ook gebeurde er iets vreemds toen ik las dat Tonia over een schaduwwereld in de echte (tja, wat is echt?) wereld schreef. Daar ga ik al met mijn fantasiebeelden---> twee T.Kuiper’s , twee schrijfsters. Die ander is al een auteur en deze(ik) is een blogger en ex dagboekschrijfster (al zeker een maand geen dagboek opgepakt, laat staan erin geschreven.)

  Het bizarre is-ik ga verder waar ik hierboven gebleven was- dat ik heel nuchter denk:
a) nu hoef ik geen boek te schrijven omdat er al een auteur is met de naam T.Kuiper, geboren in 1947
b) laat staan dat het Fantasy zou zijn,
c) mijn hooggevoeligheid speelt mij parten(ondanks nuchterheid). Ik zal maar niet vertellen wat ik voel, want dan zou je wel eens kunnen denken dat ik rijp ben voor een kierewietika-oord.

Verbondenheid is? Met mijzelf? Hier en nu? Wat is dit(a, b en c) voor gedrag? Uitstellen? Schijtlijsterigheid? Minderwaardigheidscomplex? Faalangst? Geen doorzettingsvermogen hebben? Hm, ik heb ook ergens in mij een gezonde dosis hoogmoed (hoge moed) en zelfvertrouwen die mij zouden kunnen steunen bij het schrijven onderweg naar een boek. (Voor mij is een echt boek er éen van papier)Maar toch ... schijtlijsterigheid in het kwadraat. Schijt een lijster veel? Waarom doet een lijster dat? Pffw, we zijn weer op de vermoeiende toer. Waarom durf ik wel hier in dit Blog me tamelijk bloot te geven? Betamelijk?
Je vind jezelf best wel grappig nu?
-Ik vind er geen bal aan.
Jawel, je zit te grijnzen.
-Nietes.
:-D

Ik snap nu-vanuit mijn perspectief gezien- waarom mensen een pseudoniem gaan gebruiken.



Misschien dat ik toch vanaf mijn prépensioen –in juli- ga werken aan begonnen manuscripten? In ieder geval dagboeken digitaliseren? Geen idee, in ieder geval voel ik mij raaaaar. Is het omdat ik dacht dat ik mijzelf was? Misschien wel, misschien niet.

    - Weet je wat, Til, stop alsjeblieft met moeizaam doen. Wees inderdaad jezelf en blijf lekker in je blog schrijven. We kunnen ons verbonden voelen met andere T.Kuiper’s geboren in 1947. Ons inleven, maarrrr … we zijn niet die persoon. Dus…Fantasy boek schrijven? Be my guest. Ik zie het je nog niet doen. Éen hoofdstuk af? Hm, schiet lekker op. Te veel fantasie en te weinig.

We moeten en mogen WEL in onszelf geloven.
-Ja.

                                                                                     
Slaat nergens op dit stukje vol verwarring. Waarom dan toch willen plaatsen?
Ik zou het niet weten, écht niet. Voer voor een psycholoog?
     -Doe me een lol. Je wilt gelezen worden, aandachttrekster. Niets meer, niets minder en daar is niets    mis mee.  Dat is het en nu ga je van gekkigheid zitten zwetsen.  Ga jezelf maar eens lezen. Of ...  bestel een boek van T.Kuiper, die schrijft tenminste wél boeken ipv van over boeken schrijven te schrijven.

Toch ben ik vriendjes met mijzelf. 
      -Mooi zo, dan kun je je vrijheid op een constructieve manier gebruiken. Vertrouwen hebben in wat je kunt, accepteren wat niet in je vermogen ligt en je niet van de wijs laten brengen ook niet door jezelf. Je eigen lied blijven zingen en mogelijk is dit schrijfsel hier plaatsen onderdeel van je/ons lied? Net als de ondertoon van verdriet?
 

    Blijven dromen, Til. Als je echt in iets gelooft dan lukt het ook, maar je moet er wel zelf wat voor        doen. Zelfvertrouwen, weet je nog?  Aaaamen. Schrijf ze, schrap ze, schrijf ze, schrap ze. Schreef en vertelde je niet ooit het verhaal: De boom van zelfvertrouwen?
Hm, waar is de tilly die dat schreef.
Hier.


-Moet jijjj wel meedoen.
Ja, als jij ook meedoet.
-Een van ons moet en mag beginnen, onze droom werkelijkheid maken.
We zijn lekker bi cameraal aan het denken.
-Yep.Zo kunnen we uren doorgaan. Als je nou zoiets zou gaan gebruiken voor een dialoog in een manuscript waarvan je de intentie hebt dat het een boek wordt, dan ...komt dat boek er wel, mevrouw de  moeilijk doenende denkster. Brrr

En zij droomde: T. Kuiper schrijft Fantasy.

-Doeoeeeeeeen!

 Dit schilderwerkje gaf ik de naam soepelheid of zal ik het de zwemmer dopen óf in het diepe gedoken wezentje?(acryl op canvas)
-Na ja, schilderen lukt in ieder geval een beetjuh.


***********************************************************

Reklame voor die andere T. Kuiper die wel een doorzetter  op het gebied van  boeken schrijven is;
 http://www.gopher.nl/shop/title.asp?barcode=ISBN&id=9789051793239

Waar haar boeken over gaan schenkt mij inspiratie en doet mijn fantasie sprongetjes maken.
Maar eerst wil ik nog veel over  mijn waaknachten met/over terminale mensen schrijven. Hm, of zou het te combineren zijn?


zondag 11 maart 2012

Lente* (gedicht)





       Wederkerend.


weder kerende
stuwkracht van Moeder Aarde
reikend naar de
de  hoger staande Zon
in een ont-luikende
magische groeidans.

Langzame, lieflijke
krachtige
lentebelofte
vol nieuw
leven en opnieuw
ontdekken

Met de handen
wroetend
in de aarde van de tuin
Het oude dode
is bijna herboren,
twijgjes nog even laten
voor vogelnestje,
vergane blaadjes
straks compost
nu nog tegen de kou
schuilplaatsten
voor kleine dieren.

oud en nieuw
Eerste zonnestralen
opvangen, spinnend
samen met mijn poezebeestje
in één van de
net schoongemaakte tuinstoelen.

Bijkomend,
weekend reis in de geest,
in mijn lijf voelen
wat was
en
nooit meer zal zijn.

Illusie losgelaten
van oud worden
met hem.

Drieluik Leven* (gedicht) close ups & close downs


Drieluik Levendigheid

Leven

schilderen.

Dichtbij
zielewereld
gewoon wat schilderen.
Verf mengt zich
vanzelf voegend.
Verf doet
mijn hand leiden
zonder lijden.

Vloeiende verf,
penseel, hand
lijf dans,
dans
minnekozend
rustig en kalm
teder en krachtig
energieke
vrij partij

       Vrij.

De tijd nemen,

con - centratie.

Perspectieven
kijken, zien, ervaren,
horizontaal, vertikaal
staand en zittend
deel voor deel voor deel.

Delen van drieluik Leven(schilderen)Close ups







Van de andere kant bezien. Nu is links (ipv rechter kant horizontaal) de onderkant.Het midden blijft hetzelfde

 oude  vrouw
middenstuk vertikaal gezien

                                                                                
                                                                             The Dreamer


 liggende close ups



/Flexibel & soepel 





Drieluik Leven ( schilderen)

Heel -aan elkaar vast- drieluik levendig horizontaal. Acryl op Canvas 10 en 11 maart 2012

Drieluik leven horizontaal

De twee linker delen horizontaal of de twee bovenste delen vertikaal

Derde rechter deel horizontaal en onderste deel vertikaal







zaterdag 10 maart 2012

Mijn inner criticus*

Ja, ik weet dat het nogal rommelig kan zijn op mijn blog met te lange lappen tekst. Mijn inner criticus ziet dit  wel.
Met ingang van vandaag ga ik trachten beter te verwoorden wat ik wil schrijven, langer over zinnen na te denken, welke woordjes niet en wel mogen. Dus (een mag niet woordje ontdekte ik gisteren) zal ik niet meer patsboem iets plaatsen direct na het schrijven. Maar dat over Internationale Vrouwendag schrijven was even nodig en dat mocht van mijzelf op die dag, doch ik geef toe dat het veel tekst is. Leest niet echt lekker. Maar wat ik wou schrijven staat er.

In het kader van de Internationale Vrouwendag laat ik het staan! # rebels gevoel.

Ben op dit moment van typen ietwat geblokkeerd omdat ik echt mijn schrijven wil verbeteren. Goed en mooi. Nu moet het schrijven zelf dit ook nog willen.

-Eigenlijk wil het niet.

Is dit erg hoogmoedig en arrogant?
-JA  en ... nee.

Is het schrijven--> mijn ego? of mijn hart?
-Oh, help, gaan we weer op die toer,  mevrouw wil weer eens dieptepsychologisch onderzoek bij zichzelf doen.

Ik denk dat je de intentie die uit je hart komt, nooit kunt analyseren, dan maak je iets kapot. Daarom kun je het ook niet echt uitleggen in woorden.


 Schrijven is schrijven. Is een relatie, een verbond tussen hoofd en hart. Zo voel ik dat.


Zou ik weer eens moeten laten proeflezen? Mijn berichten hier? Zouden anderen hun blogs laten proeflezen?

-Geen idee, zou kunnen. Maar ik heb een bruin vermoeden dat ze niet  alles hoppa plaatsen, maar wel na en het schrijven goed lezen en een nachtje laten rusten.  Vraag het eens.

Zucht.
 

Mijn blog is een  vrijheid. Mijn vrijheid.
 
Ik denk na en in de stilte probeer ik te luisteren  naar wat mijn hart wil
en ... wat verstandig is.

vrijdag 9 maart 2012

Internationale Vrouwendag -drie- (een man schrijft)

 Is de Internationale Vrouwendag op 9 maart voorbij? Nee toch? Iedere dag zou het  mensendag moeten zijn.
Mensenrechten en plichtendag.

Daarom nog een schrijven met voor  één keer andermans column in mijn Blog. Met toestemming van de auteur, Jan Bontje.


From: Tilly Kuiper
To: Jan Bontje

Beste Jan
Ik wou over de Tibetaanse moeder schrijven, maar las net je stukje over haar. Mag ik het in mijn blog posten? Dit juist  omdat je een man bent en Internationale vrouwendag niet alleen op vrouwen van toepassing is. Je hebt de misère pijnlijk goed in woorden weten te vangen, Jan, hoewel het rot is dat het nodig is moet er over haar geschreven worden.Net zoals over de Nederlandse Iraanse die opgehangen werd, net als over vrouwen die van haar familie stenen ontvangt omdat ze liefhad. Ze mogen niet vergeten worden.
groetjes
Tilly

From: Jan Bontje
To: Tilly Kuiper 

Dag Tilly.
Natuurlijk mag je mijn tekst overnemen! Het is echt afschuwelijk zoals zoveel vrouwen mis-handeld worden alleen maar omdat ze vrouw zijn.
Groetjes, Jan

----- Original Message -----
From: Jan Bontje
Sent: Wednesday, March 07, 2012 5:40 PM
Subject: een column over 8 maart

De kruik barst
 
Een Tibetaanse moeder heeft zich in brand gestoken uit protest tegen de bezetting van haar land door China. Ik herlees het, nog eens, opnieuw. Het lukt me niet om in te schatten hoe erg dit moet zijn. Een moeder! Ik vergeet alle politieke argumenten voor of tegen en probeer me voor te stellen hoe erg de bezetting van haar land VOOR HAAR moet zijn geweest. Rot op met je politieke schijnargumenten!

donderdag 8 maart 2012

Internationale Vrouwendag -twee-

 Internationale Vrouwendag

Een eerbetoon aan:
Baanbrekende vrouwen: Bijvoorbeeld: Aletta Jacobs, Marie Curie, Indira Ghandi, Moeder Theresa, Madonna, gescheiden alleengaande vrouwen en moeders -zoals twee van mijn vriendinnen- die vanaf dat hun kinderen klein waren, ze alleen hebben opgevoed, er hard voor hebben moeten werken. En… mijn moeder, die tijdens de Tweede Wereldoorlog op haar fiets met houten banden in haar verpleegstersuniform en fietstassen vol eten vrijuit-zonder aanhouding en controle- langs Duitse soldaten fietste om gevangenen te voorzien van voedsel, water en soms wat kleding.
En … de vrouwen en mannen van tegenwoordig die een gezin managen. Baby naar crèche, kind naar Dagverblijf of Buitenschoolse opvang, zelf naar baan, thuiskomend begint het echte  pas en dit iedere dag opnieuw jaar in, jaar uit. De kinderdagverblijven worden duurder, moeders werken dan voor niets, dus … weer ouderwets thuis voor het gezin zorgen? Wat is er mis mee? Er kunnen onderlinge afspraken gemaakt worden.

En … de vrouwen die uren moeten lopen om aan water te komen. Die op een andere manier dan wij moeten vechten voor het bestaan van hun kinderen, hun gezin en zichtzelf.


Ook  breng ik een eerbetoon aan alle vrouwen en meisjes die ik niet noem en ken, maar wel weet dat ze bestaan. Al die mensen die niet naar school kunnen en mogen, geen stemrecht hebben, al die vrouwen die besneden zijn en andere martelingen ondergingen en ondergaan. Gestenigd omdat ze naar de stem van hun hart luisterden. Misschien is een eerbetoon niet het juiste woord voor de laatste groep vrouwen en meisjes die ik noem? Ik vind ze dapper en wens dat het anders was en hun leven vrouw-en menswaardiger  net als dat ik dit wens voor  zoveel zoveel zoveel dat tegen het scheppende principe ingaat.

Internationale Vrouwendag

Bij acht maart staat tegenwoordig op de kalender: Internationale vrouwendag. Ik heb een hele verhandeling over die dag geschreven en ... het is weg.

Dan ga ik verder waarmee ik mijn verdwenen verhaal eindigde, namelijk dat ik een Wereld Vrede kaars aansteek voor alle mannen en vrouwen wereldwijd. Ook voor mensen die geen zeggenschap over hun leven hebben. Geen zeggenschap omvat heel veel. Moge er licht , hulp, steun, troost , rust en daadkracht  schijnen in alle schrijnende situaties. Een citaat van Albert Schweitzer: Respect hebben voor al wat leeft, past goed bij een Internationale Vrouwendag. Respect hebben voor het scheppende.
Of dat manlijk of vrouwelijk is maakt niet uit. Man of vrouw, we komen allen zowel uit het zaadje als het eitje.
                                                  
                                                       Voor ons, mensen. Voor ons mens zijn.
                                                                         

                                                       daar steek ik diezelfde kaars voor aan.



                                                             http://www.worldpeaceflame.org/