maandag 30 april 2012

Koninginnedag 2012*


Nederland: 30 april 2012


Stralend zonnige dag, voor het eerst na weken gevuld met dagen vol regen. Blije  gezichten, vrije  mensen. De oranje kleur overheerst. Kleur van het tweede chakra, deze staat onder andere voor water. Past perfect bij ons waterrijke land waar wij onder de zeespiegel leven.  Onbegrijpelijk voor  veel buitenlanders, ook voor mij. Watermanagement is de specialiteit van onze kroonprins. Speciaal.

Koninginnedag. Een vrouw met haar familie gaat met haar mede Nederlanders de  verjaardag van haar moeder vieren. De overleden Prinses Juliana. Iedereen denkt dat we de verjaardag van Beatrix vieren. Maar nee.
We vieren in vrijheid. Leeft de Koninklijke familie in vrijheid? We vieren met een herinnering aan die andere Koninginnedag in 2009 Apeldoorn. Een zwarte Suzuki met een opgefokte man die moord en doodslag bracht.
Ik denk aan de familieleden van de mensen die  omkwamen en aan diegene die nog leven.
Een zwarte herinnering, maar toch is het doorgaan van Koninginnedag een teken dat we niet toegeven aan de angst en wantrouwen dat zoiets weer zou kunnen gebeuren.

Ik denk aan de Koningin en haar familie die hun zoon, man, papa, broer, zwager, neef missen
Friso ligt al maanden in coma door het fatale skiongeluk dat hij had begin van dit jaar. Vorig jaar liep hij nog mee en dartelde Mabel op haar hoge hakken over oneffen straatstenen.

Ik denk aan de beveiligers van de Koninklijke Familie. Ja, de Familie geeft vele mensen werk. Dat is fijn ten tijde van werkeloosheid. Voor deze mensen en de politie neem ik mijn oranje petje voor af. Je zult het als verantwoordelijkheid hebben.  Kijken, kijken, kijken, meer dan opletten. Ik lette even op één van de mannen die ik zie meelopen met de wandelende stoet. Een enorme beveiliging. Onzichtbaar als je niet naar ze kijkt, dan voeren alle oranje geklede mensen de boventoon. Zingend, spelletjes doend, dansend, blij, blij, blij. Ik zie de Familie lopen, denk- ik ben zeker de enige niet die haar gedachten die richting uit laat gaan- aan hun in coma liggende dierbare. Sterkte, ook voor vele anderen.

Blij, blij, blij. Oprecht? Ja, ik geloof het wel. Vanuit de ruimte groet André Kuipers* onze Koningin, verteld over een land dat vanuit zijn plek zichtbaar oranje gekleurd is. Ons dierbare Nederland. Vochtige ogen en een glimlach brengt Kuipers bij mij teweeg  Ons land is speciaal -net als alle andere landen- het lopen op straat langs huizen, ramen met de gordijnen open waar je naar binnen kunt kijken, een hand omhoog om de bewoners te begroeten. In Frankrijk waren vaak overdag de volets dicht. Afweer. Kom niet te dicht bij. Laten we dat in Holland weren. Laten we ons best doen om vertrouwen in elkaar hoog in het vaandel te hebben. Elkaar niet vooroordelen, genuanceerd blijven. Laten we het altijd gezellig houden. Wist je dat het woord gezellig niet in een andere taal te vertalen is? Cozy en Gemütlich zijn -zover ik weet- de enige vervangende woorden. 

Gezelligheid hoort bij Holland. Bij rood, wit, blauw. Bij de oranje kleur die ons  energiek en blij maakt.

In de tijd dat ik nog in Frankrijk woonde vierden we jaarlijks op veertien juli feest- Le Quatorze Juillet*- ik herinner me  hoe ik als meisje met mijn moeder, broer en zusjes tussen de menigte op de Champs d’ Elysées stond. Ieder met een zelfgemaakte periscoop. Ook de mensen om ons heen.

zondag 29 april 2012

(2) De eerste verhalenbundel van de corsonauteurs

Een bericht over de corsonauteurs -waar ik er éen van ben-en hun wel en wee.

Als schrijverscollectief corsonauteurs hebben we een prachtige website in de maak. Deze werd opgebouwd door ons lid Peter-pvdwngrd-. Zoals u wellicht heeft kunnen lezen- zowel op https://twitter.com/#!/Corsonauteurs als hier in dit Blog- is Peter op 10 april overleden. De site staat er helaas onafgemaakt bij. Wij kunnen er-op dit moment van schrijven- geen kant mee op en hebben niet de kennis noch de middelen om deze af te maken. Ik heb begrepen dat een echte website anders in elkaar zit en niet op een Blog als dit lijkt. Een Blog zoals waar ik nu schrijf is/wordt stapje voor stapje gebruiksvriendelijker.(heb ik ontdekt.)

Mogelijk dat er een oplossing komt om u meer informatie over de corsonauteurs en onze eerste bundel te geven. Tot nu toe hebben we nog geen reguliere uitvinder gevonden die met ons in zee wil gaan. We gaan dapper door.

De geschreven verhalen zijn aantrekkelijk voor een bundel juist door het verschil in stijl, sfeer en dimensie. Dat vinden wij. Wij, die werken aan een verrassende verhalenbundel rond het Boekenweekthema 2012: Vriendschap en Ongemak. Dit thema is niet alleen van toepassing op de bundel maar  eveneens van toepassing op ons, de corsonauteurs.

donderdag 26 april 2012

Over André Kuipers,Dineke van Hennik en Laura Dekker(1)*




Nog steeds ga ik niet over het gevallen kabinet schrijven. Het zoveelste dat niet heeft leren staan, laat staan lopen. Ook ga ik het niet hebben over bezuinigen en wat daarbij komt kijken.

Ik ga het hebben over Laura, André K. en ...Dineke. 'nooit van gehoord,' hoor ik je denken. Grijns. Daarom ga ik over haar schrijven.

Laura Dekker-  ja, ja, zo dadelijk komt Dineke aan de  beurt- voer als jongste solozeilster ooit de wereld rond, vergezeld door vissen en de elementen volbracht ze haar tocht. Ze deed er precies een jaar over. Ik volgde haar avonturen, leefde mee alsof het een film in mijn hoofd was. De doorzetster maakte dat er weer gedroomd kan worden  door de jeugd. En André Kuipers? Kuipers zweeft op dit moment van schrijven nog steeds in het ruimtestation ISS  ver boven de  Aarde met een snelheid van 28.000 kilometer per uur rond onze planeet. In anderhalf uur hebben zijn collega’s en hij een rondje Aarde gemaakt. Vinden jullie dit ook zo bizar? Het is voor een gewoon mens niet te bevatten.

dinsdag 24 april 2012

Mijzelf zijn


Soms heb ik er meer dan genoeg van dat er mensen zijn die zeggen of schrijven dat ik niet moet & mag voelen wat ik voel. Huh? Ik voel wat ik voel. Doordat een ander mijn gevoel ontkent, mij daardoor niet serieus neemt of overdreven vindt wat ik schrijf, wordt het gevoel alleen maar sterker omdat het niet herkend & erkend wordt. Nu is ieder mens in wezen alleen, maar indien mensen zeggen dat mijn gevoel er niet mag zijn, ja dan pas wordt dat alleenige erger. Dan komen er nog meer gevoelens bij. Het is zo frustrerend voor mij, omdat ik in mijn werk mijn best doe om goed te luisteren naar mensen, hun gevoelens serieus te nemen en dus te respecteren.

Indien je niet kunt omgaan met hoe ik de dingen beleef, ervaar en beschrijf, dan is het wellicht handig om te stoppen met mij te lezen en wellicht is het ook een idee als je eens bij zichzelf naar binnen kijkt? Ja? Ben je misschien bang voor kwetsbare gevoelens waarmee je stil naar een boom of een heel bos luistert? Ben je bang voor Stilte? Ik probeerde het mooie van afgelopen zondag in woorden te vatten en wou het delen. Niets meer, niets minder. Ben je bang voor dagen alleen in huis zijn omdat je jezelf dan tegenkomt samen met een mikmak herinneringen die verwerkt willen worden? Na ja, ik ga hier geen therapeutische sessie van maken of  energie insteken. In mijn blogbericht Taal ben ik ook heel duidelijk geweest.

 Ik weet dat er altijd wel wat aan mijzelf te sleutelen valt, ik zeg niet dat ik perfect ben integendeel, maar ik mag in mijn 65ste levensjaar toch eindelijk wel mijzelf zijn? En dat houdt ook in dat ik deel in dit Blog. Ik doe er –naar mijn gevoel – niets en niemand noch mijzelf toch kwaad mee? Nou dan.
Feedback op schrijfgebied is welkom! Meer dan welkom. Maar met de feedback waarop ik duid- die ik per mail ontving- kan ik niets, behalve dit stukje schrijven.

Ach, het gaat er om dat we ons-zelf  herkennen, erkennen en accepteren. Daarna kunnen we pas de ander herkennen, erkennen en accepteren. Toch?

Soit.


Verbondenheid is :-) 

zondag 22 april 2012

Het is een mooie dag




De laatste dagen was ik bezig –naar aanleiding van de gebeurtenissen in de wereld en gisteren het einde van de Catshuisonderhandelingen- lappen tekst cq verhandelingen te schrijven om ze vandaag in mijn Blog te plaatsen. Het voelde oké, toch zie ik er voorlopig van af óf ik ga er aparte stukjes van maken. 2927 woorden in mijn Blog in één schrijven vind ik te veel, er moet nog meer geschrapt worden.
Heb dat schrijfsel laten rusten door de dag te beginnen met over perpetue mobile, kringloop van het leven te schrijven. Zie blogbericht hieronder, lezer. (als je zin hebt :-D)
Vervolgens, voor het eerst sinds maanden, een boswandeling gemaakt. Thuisgevoel in de natuur. Rust, stilte en mij deel voelen van de Natuur.

 Maar …  weer in huis moest en zou en ik tóch die verhandelingen hier gaan plaatsen. Het voelde als een dwangbevel. Stressend ego gedoe? eeeeee go go go. Snel, snel, snel, alsof de düvel me achter mijn hielen zat, waarom eigenlijk? Ja da-ag. De wereld draait toch wel door zonder die uitéenzettingen. (hoewel ik sommige ideën nog niet van iemand heb gehoord :-P.)Dan kan ik op dit moment beter vertellen over mijn boswandeling. Is rustiger voor de zondag. Weer tot rust komen is mijn opdracht aan mijzelf.

Rust.

Mijn gevoel van in het bos zijn komt als schrijvend weer terug.  Ik beleef het weer. Het zonlicht door en langs de blaadjes  van de bomen doet mijn hart blij kloppen, andere bomen nog kaal laten hun takken zien, zo mooi. Net als het kantwerk  aan de binnenkant van onze longen. Dat zijn ze ook, longen. Levenskracht om, door, rond mij. Zuurstof. Adem, ik adem in en uit, in en uit. Ik leef.

Dankbaar, al kan het leven nog zo moeilijk zijn.

Ik betreed het pad alsof ik een kathedraal binnenkom. Lange bomenrij, statige eiken. Boven mij takken met soms al blaadjes begroeten mij fluisterend, ruisend. Kathedraal met een bewegend dak. Open ramen. Een paleis. Verderop een schittert een vennetje als een spiegel in de zon.
‘Waar was je al die tijd?’ Voel ik mijn meer dan honderden jaren oude eikvriend binnen in mijn ziel vragen, terwijl ik tegen zijn stam leun.

Perpetue Mobile*


Stille zondagochtend

Rommelend in huis kom ik een zakje vachtharen- het is een kluwen geworden- van één van mijn oude -in 2010- overleden poezebeestjes tegen. Ik steek mijn neus er een paar tellen in en snuif de geur op, het ruikt muf en niet zo fris meer met een vleugje van haar, Mies. Of verbeeld ik mij dat?  Ben ik even gek dat ik dat bewaar? Hm, nee het is niet gek. Ieder mens mist/rouwt op de eigen manier. Zolang je jezelf en een ander geen schade doet is het goed. Ik word er blij door om nog iets tastbaars te hebben. Nu zie ik mijn nieuwe katje door de tuin dartelen en dat is ook goed.
Opeens is het tijd, tijd om de plukjes vlacht door te geven (ik houd niet van het woordje wegdoen.)

Ik ga met het bolletje vachtharen de tuin in, trek ze los, zeg: 'dank je wel' en geef ze mee aan de wind. Sommige haren stijgen omhoog, zweven met loskomende bloesemblaadjes mee en zie ik verderop op het dak van een  schuur belanden. Sommige haren landen in de tuin bovenop blaadjes of op de aarde zelf. Even later zie ik een mus een plukje oppikken, ze (is vast een ze) vliegt er mee naar een boom. Stil  sta ik te kijken. Zo wordt het laatste tastbare van Miesje een deel van een nest.
Wonderleven toch? Een aartsvijand van vogels helpt zo na haar /zijn overlijden een warm een zacht maar stevig, storm bestendig nest voor te bereiden voor de kleintjes van deze  gevleugelde dieren.



Perpetue mobile kringloop van het leven.

zaterdag 14 april 2012

Afscheid van Peter vd Wngrd*



Afscheid.
Af scheiding?
Ja en nee,
verbondenheid is
altijd
van alle tijd.

Indrukken.
Papa’s uitvaart
negen maanden terug
vers in mijn gevoel,
zwaar en licht
jouw uitvaart ook, mooi mens.

Weer huil ik mijn tranen,
mijn tranen huilen mij

licht

je werd zo recht gedaan
je schrijven, je zijn,
prachtige beelden.
Het scherm
toont je
opmerkzaamheid.
Opmerk-saamheid
je hebt haar gezien, gevoeld
gefotografeerd
onze planee Aarde in al
haar
levende schoonheid.

Jij, op zo speciale wijze
opgebaard,
eenvoudige
houten draagbaar,
een zachte stevige
schots geruite doek
om je lichaam.
Muziek raakt ons
trillend aan.
Je ziele energie is rustig, krachtig
en heel aanwezig.
Heel.

maandag 9 april 2012

Mee*


Wat hoor ik? Sleutelgerammel. Ik richt mij op. Jà, we gaan. Wandulunnn! Ik loop heen en weer tussen de voor en achterdeur, waar zou ze het huis uitgaan? Ze doet de achterdeur open. Oh, dan zeker via het paadje naar de wei waar vaak kinderen spelen? Oké, ik volg haar wel.
De achterdeur gaat op slot, ze loopt naar de schuur, opent de krakende, klemmende deur met moeite en pakt het stalen geval. Ja, het rijdende ding  wat twee ronde  draaiers en bewegende voetsteunen heeft zodra ze er haar voeten op zet. Ik kan haar zo moeilijk ruiken op die beweger omdat ze geen geurige voetstappen achterlaat zodra ze ermee vooruit komt.

zondag 8 april 2012

Avondmijmeringen*


De klokt tikt haar minuten en uren weg in een tijdloosheid die ik op dit moment als weldadig ervaar. Een wereldvredekaars brandt haar rustige vlakkerende vlam. De zachte, zoete, rustgevende geur van een amber wierookstokje kringelt omhoog en zweeft door de kamer samen met muziek van Offenbach die zijn Barcarolle als een minnaar om en door mij heen laat dansen. Mijn poezebeestje ligt in een diepe slaap met trekkende pootjes knorrend en spinnend haar avonturen dromend te herbeleven en zelf overdenk ik de afgelopen dagen, zonder nu veel schrijven nodig te hebben. In deze serene rust probeer te herschikken wat mijn dochter sinds gisteren tot vanavond met haar waterval aan verhalen in mijn hoofd en hart  achterliet. Voelde mij tamelijk sufgeluld, maar oh, dochterlief, ik begrìjp dat je veel wou vertellen en  het geeft mij een warm gevoel  in mijn borst dat je me keer op keer weer in vertrouwen neemt over zoveel. Maar ook dat je jouw mening nog steeds aan de mijne toetst.  En … vice versa. Verantwoordelijk gevoel naar elkaar toe. Je hebt praten nodig net zoals ik schrijven nodig heb. We vullen elkaar goed aan. Nietwaar? 

Ik ga drie jaar terug in de tijd. Je laatste nacht thuis. Beiden waren we er ons van bewust dat je kinderjaren nu echt voorbij waren. Vijf en twintig jaar was je, het was de hoogste tijd. Hoppa, het moedernest uit. Maar die laatste avond! In het donker zat ik op de rand van je bed. Voor het laatst-en het eerst sinds lange tijd- had ik je ingestopt en je zei met een kleine meisjes stem:’ Mammie, dit is je laatste kans om mij  een voor het slapen gaan verhaaltje te vertellen.’ Wat schoot ik vol en met een dikke keel en tranende ogen vertelde ik je nog éen keer het verhaal van de Selchie. 'Eens toen er nog wensen te over waren … ' zo mooi vonden jij, je broer, je Pap en ikzelf  het begin en niet alleen het begin. Ik blaas het verhaal in gedachten op de adem van de wind naar je toe, dochterlief. Moge de symboliek ervan je tot steun zijn. Zo ook voor zoonlief. Onthouden!

vrijdag 6 april 2012

Mijn zoon is jarig

Mijn zoon is jarig en ...hoe graag ik het zou doen, ik ga hier niet over hem schrijven. Hij zou het niet willen. Maar ik kan het niet laten hem-ook- vanuit mijn Blog geluk toe te wensen. Van harte gefeliciteerd met je dertigste verjaardag, zoonlief. Moge je nieuwe jaar je dat brengen wat je ervan verwacht in gezondheid, liefde, blijheid, succes, vervulling en...:-P aardig doen tegen je moeder, die meestal gewoon uit vriendelijkheid  en interesse iets vraagt. Last but not least, moge humor de smeerolie van je leven zijn en blijven.

WelTRUSTen.

 (((knuf))) van Mam ...die voor nu als de wiederweer deze plek verlaat.





donderdag 5 april 2012

Taal*

Een schrijfster schreef mij een poos geleden - toen ik mijn blog dicht had - dat schrijven niet over 'erg' gaat maar over taal. Indien ik dingen kwijt wou die 'erg'waren dan zou datgene beter in een lotgenoten- of rouwverwerkingsgroep thuishoren. Ik voel dat haar bedoelingen goed zijn. Ze wou me helpen. Nadat ik er mijn gedachten over heb laten gaan, ben ik tot de conclusie gekomen -it wist ik al - dat ik wat dan ook eerst liever schrijvend, schilderend, wandelend of zingend verwerk en daarbij … zie ik mijzelf niet in een rouwverwerkinggroepje zitten. Waarom? Het gaat prima zoals ik het éen en ander 'een plek geef '. Missen van dierbaren wordt milder door de jaren heen, maar hoeft toch niet over te gaan? Dan zou diegene voor niets geleefd hebben.

Mijn schrijven is mijn/een manier en indien iemand het te weinig taal vindt, helaas pindakaas dan zou ik je aanraden om elders meer uiterst correcte geschreven taal te lezen. Het Nederlands vind ik nog steeds een lastige en … wat ik ook schrijf  ik doe mijn best om leesbaar te schrijven. Misschien schieten mooie literaire zinnen er bij in? Ik pretendeer heus niet dat ik literatuur schrijf. Ik schrijf. Niets meer en niets minder.

Mijn leven lang trachtte ik mij aan te passen, maar ik kan het toch niet ieder naar de zin maken. Mijn blog is mijn manier van verwerken en tevens delen. Ik moet hier nadenken over taal en  ik  kan er veel van mijn mijn gevoel en emoties in kwijt.  Het is voor mij een veilige manier het éen en ander eruit te kieperen en ook dan let ik op dat het -net- binnen de perken blijft. Kortom, te sublimeren.
Af en toe een schilderwerkje mag toch ook?
Er zijn slechtere manieren zijn om met gevoel om te gaan dan het in taal of schilderen  te verpakken en op een Weblog te plaatsen. Toch?

maandag 2 april 2012

Slaapgebrek*


Slapen. Ik mag van mijzelf alleen maar over slapen schrijven totdat ik een uitrustende lange nachtrust heb genoten en ik mij fit voel, vooral in mijn hoofd. Ik mag van mijzelf nergens anders over pennen, ook niet hoe klojo ik mij voel door onder andere mijn slaapgebrek (he he), evenmin over mijn werk, waar zo weinig écht voor de belangen van de bewoners -van het verzorgingshuis-opgekomen wordt en ik mij vaak hun advocate voel. Ik mag van mijzelf niet schrijven over mijn overleden broer en vader die ik beide mis en de aanstaande verjaardag van mijn zoon. Ook mag mag ik van mijzelf niet over de Corsonbundel schrijven of erover gaan praten op ons forum, noch over een berg andere zaken-waaronder leven en bewustzijn- vóordat ik heb geslapen.
Zou schrijven me goed doen? Echt niet. Anders wel, nu niet. Nu wil ik slapen. Alles in mij heeft het nodig. Toch voor een keer weer een temazepammetje? De tweede al in een week tijd. Of …  schrijven? Door en door en doorschrijven? Nee, niet doen, mijn hoofd hunkert naar rust en bij slaapgebrek komt er naast het lege hoofd ook iets anders opzetten. Een zowel overzichtelijke als onoverzichtelijke inspiratie shake . Ik weet het, ik voel het aankomen en ik ga er niet instinken. Ik wil lief voor mijn lijf, mijn leven zijn.
Schrijven is ook lief zijn voor mijzelf.
NU NIET.
Schilderen dan?
Zou mogen, maar ik ben zo moe. Eerst slapen. Misschien dromen. Geen geschrijf (of geschilder ) vanavond, ik zou dingen schrijven waar ik later spijt van krijg. Misschien heb ik die dingen elders al geschreven?
Ssst. Eerst slapen.

Energiek leven (schilderwerk)

                                                                             acryl op canvas

          

Blue landscape ( close up van deel schilderwerk: Energiek leven)

                                                        Acryl op canvas.
                                                      Close up

Zee van rust* Schilderwerk closeup van deel werk Energiek leven

                                                         Blauw, violet, geelbruin, wit   acryl op canvas
                                       

Zinloze shit


Dromen
Zonder dromen komen we nergens.
Afspraken?
zonder afspraken
komen we eveneens nergens?
met ook niet?
Steeds andere afspraken?
Zinloze shit?
Samen dromen?
Nog zinlozer?
Zonde van de energie?

Toch kies ik om te dromen.

 # energieloze gedeprimeerde met slaapgebrek,
 dit is bericht nummertje 100. Staat in Nederland toch voor wc.  Hm, past goed bij de titel.
J'en ai ras le bol.

Toch is mijn dromen dromen een keuze en daarom kies ik om positieve dromen te dromen.

zondag 1 april 2012

Inspiratie




Met het koor- waarin ik zing- studeren we Inspiratie van Mathilde Santing in. De muziek en woorden zingen de hele dag door mij heen. Steeds weer. Inspiratie, ingeblazen adem van de geest, in spirit ademen. Is het geen wonder? Ik voel mij door dat lied als een kind bevangen door dit onverwoordbare. Vind je dat ik weer eens overdrijf? Sst,  zet je denken een moment of twee aan de kant. Dag denken, even niet. Concentreer je op de adem en zet het gerationaliseer -al is het een paar tellen- op een stoel. Zit en voeeeell.
 Is het niet ontiegelijk bijzonder dat we inspiratie ontvangen om wat dan ook te mogen doen en laten? Ons beeldend vermogen, gedachten, woorden, muziek zijn grote geschenken.

Bewustzijn. Bewust zijn.

Niets in ieders leven is ontstaan zonder inspiratie. Geen bouwwerk,  muziekstuk, taart, kapsel, meubelstuk, huishoudelijke apparatuur, kledingstuk, verhaal, lied, schilderwerk, of welke ont-dekking dan ook. En wat dacht je van water? Van de aarde zelf? Een oorlog kan evenmin onstaan zonder inspiratie, later komt  instinct in de plaats van de kostbare inspiratie.
Vaak zit ik te zeurpieten over het vele digitale, ik houd van simpel en niet te veel aparatuur. (wel van wasmachine, koelast, gasfornuis, radio, cd speler, auto en zo nog een paar dingen :-D ;-P.) Toch kan ik  het wonder en de schoonheid van bijvoorbeeld een laptop zien. De laptop waarop ik type en tegelijkertijd de woorden op het beeldscherm zie verschijnen, ‘wow wat een wonder.'