zondag 27 mei 2012

Over André Kuipers en Dineke van Hennik (2)*


Afgelopen week is wandelende pelgrim Dineke de 1000 km gepasseerd. Ze was gisterenavond in St. Priest-la-Feuille. Ongeveer nog 600 km lopen te gaan in Frankrijk. Daarna Spanje met de Camino de Compostela.

Ik vind dit ongelooflijk knap.

Wat ik ook niet te begrijpen knap vind is dat de bemanning van het ISS hoog boven Dineke en ons allen, voor de de eerste keer in de geschiedenis een commercieel ruimtevaartuig met de naam Dragon dat het International Space Station ISS heeft bereikt, aan het ruimtestation heeft vastgekoppeld. 100 jaar geleden was dit pure science fiction. Fictieve science/wetenschap.

Heel benieuwd  ben ik of André Kuipers in zijn Blog gaat vertellen wat er precies -nee, het technische hoef ik niet te weten- in dat vrachtschip zit: verse appeltjes? Kant en klare maaltijden?(die zijn misschien ondertussen al gaar?)Schone kleding zou erin zitten las ik ergens. Misschien wel brieven van hun dierbaren. Schrijfmateriaal? Pen en papier? Ouderwets met de pc op handafstand? Zelfs  onze pelgrima (vind ik zo'n leuk woord) Dineke sjouwt een pc mee. Af en toe denken aan gewichtsloosheid helpt haar vast door moeilijke momenten heen. Straks als op vleugels de Pyreneeën overzweven. Vice versa eveneens? André Kuipers die aan de zwaartekracht denkt in moeilijke momenten, en aan zijn dierbaren? Hm … ik zit maar te fantaseren zittend op mijn luie r ..t op deze pinksterdag. Nee, zo lui ben ik niet, heb mijn vriezer, waarvan de deur open was blijven en een soort van Antarctica aan het worden was, vannacht laten ontdooien en vanmorgen het waterballet in de keuken in twee uur tijd weer droog en schoon gekregen.
 Ik dwaal af.
 Het gaat om de gulden middenweg qua denken, of je nou met je voetjes op en over de aarde gaat haar zwaartekracht voelend of hoog boven ons zweeft en misschien af en toe toe naar de Aarde en haar zwaartekracht verlangt.
Bewonderenswaardige mentale gesteldheid. Dineke&co en André& Co

vrijdag 25 mei 2012

Wachten


Wachten

Wachten, wachten, wachten
niets anders kunnen doen
dan wachten,
dat wat mis zou kunnen gaan
wegademen.
Mij op niets anders kunnen
concentreren
dan wachten,
in gedachten bij mijn zoon.

Toch maar wat schrijven.
In de tuin plantjes planten.

De zenuwen krijgen
bij telefoongerinkel.
Mijn dochter:
‘Heb je al iets gehoord, Mam?’
‘Nee, niets’
‘Pap neemt ook niet meer op,
Zou er wat zijn?
Het duurt wel lang’

(4) De eerste verhalenbundel van de corsonauteurs. *

Naar mijn gevoel luisteren.


Ik ben weer alleen met het verhaal dat *Pisidium heet.

Het is zoals ik het in het begin voelde toen ik samen met de andere corsonauteurs in het -we gaan een verhalenbundel maken- bootje stapte. Was het mijn ego dat wou publiceren? Ja of te nee? Hm, ik mag deze ervaring niet naar beneden halen en er is niets mis met een gezonde dosis egoïsme. Nee, het was niet mijn ego. Deze hielp wel mijn ziel haar weg te gaan. Dit pad gaan is nodig  geweest, zie ik nu in.
Terugdenkend weet ik dat het mijn schrijversziel was die met haar hele hart juist dat verhaal wou delen.

 Delen.

Verhaal over het leven van mijn overleden zeven en negentig jarige vader in niet meer dan vierduizend woorden? ( Tja. Mijn vader is meer waard dan vierduizend woorden.) In het reine komen met hem. Begrip hebben. Een maand na zijn overlijden begon ik eraan en dook gelijk het diepe in en werd proefgelezen. Zwaar was het, wat deed ik mijzelf aan zo kort na zijn overlijden? Meer dan veel tranen vloeiden boven het verhaal. Sowieso is het zwaar als je vader overlijdt. Het is een dikke tien en een halve maand geleden dat de mijne zijn laatste adem uitblies rustig en kalm de geest gaf. Nu word ik weer whammmm geconfronteerd met het verhaal dat ik over hem én zijn *pisidiums in de hoofdrol schreef.

dinsdag 22 mei 2012

(3) De eerste verhalenbundel van de corsonauteurs.*

Einde van mijn deelname. Opnieuw beginnen

In onze gedachten was je er al. Je was een zaadje, embryo, foetus, baby. Nu ben je als een kant-en-klaar geesteskind dat geboren mag worden? Ieder deel van je is al geboren en- naar ons gevoel- precies goed. Het mag zijn plek nog krijgen net als een nest uitvliegende vogels. Ieder een kant op. Ieder al aan het uitvliegen.
We wilden zo graag samen. Althans voor mij was het een droom. Samen een verhalenbundel schrijven en maken.
Ieder van ons werkte mee, bouwde mee, metselde mee, verwijderde hardnekkigheid, zorgvuldig maar beslist. De samenhorigheid en samenwerking waren grandioos.
Sublieme samenwerking op weg naar een fantastische samenbundeling. De verhalen  vulden elkaar prachtig aan, als een lofzang op verschillende dimensies.
We luisterden naar elkaar. We steunden elkaar. We spraken elkaar moed en vertrouwen in.
We hadden plezier, waren vol verwachting maar het was ook ons in het zweet werken. Ik zie nu in en voel het tot in mijn botten dat het om de reis ging. 

Het was een loslaten van oude denkpatronen, leren en groeien. Samen.

Ieder verhaal anders gaan zien. Niet slechts vanuit de emotie maar wat kloppend is om te lezen.  Kloppend voor onszelf en hopelijk kloppend voor de lezer.
Zelf wou ik met mijn bijdrage simpelweg iets rechtzetten. Delen. Het was en is nog steeds de moeite waard om gedeeld te worden. Zo ook ieder verhaal van de rest van de groep.
Ik voelde mij heel erg verdrietig worden en was en ben de enige niet. Ik kon het tempo niet bijbenen. Het voelde niet meer goed voor mij persoonlijk. Ik begreep er niets meer van. Had teveel aan mijn hoofd.. Het spijt mij zo.

Wij zijn net dat verhaal waarin steeds minder negertjes waren. Toen waren er maar …

zondag 20 mei 2012

De sering bloeit (gedichtsel)

Bloemen van de sering


De sering bloeit
zoetgeurend
haar overdaad.
Honderden,
misschien duizenden
lila mini bloempjens
vormen weelderige trossen,
ieder jaar opnieuw
                                       een wonder.




Ontbijten in de tuin,
nachtshirt nog aan.
Voor het eerst in dagen
voldoende geslapen, uitgerust.
Nog warmslaperig
luxe ontbijt genieten
broodje, eitje, leerdammer kaas,
aardbeien, een beker wiener mélange
en óók nog een kop groene thee.
Vakantiegevoel.
Rijkbloeiende geranium

Raven willen vreten
mussen komen eten,
pikken kruimels op
mus eigen.
Ik eet, drink, kijk, merk op
adem, proef, ruik, ervaar, 
voel.

Bewust ademend
absorbeer ik de tuin
tot in mijn cellen
mijn genen 
worden blijer
hier en nu.
Voel mij een deel van de tuin,
begroet haar
zij groet terug.

vrijdag 18 mei 2012

Schilderwerklabel*

Goedendag lezer en kijker

Welkom in mijn Blog.

Aan al mijn schilderwerk zit nu onderstaand label, zodat het  eenvoudiger te vinden is  en de schilderwerken die ik hier plaatste achter elkaar bekeken kunnen worden.

Hier valt schrijven over schilderen & fotograferen ook onder.

Soms is er een hapering en zijn de werken van 2008  niet via het label te bekijken, wel los ervan via het archief.


Veel kijk en leesplezier.

Tilly

donderdag 17 mei 2012

Schilderwerk/ Paintings (Foto's)

                                 Heel veel nieuwe verfspullen gekregen van een schrijf vriendin
                             Lots of brandnew painting stuff I got as a sudden present from a writing friend. 
                                                  Maagdelijk schoon palet. Ready, steady and go.
                                                                           Virgin clean palet.
Ready.
Het heeft nog geen naam -17mei 2012-
Zwemmen en vliegen.
                                                          Close up of a part of the oilpainting -17may 2012
                                                     

Foto van de 'bramen' bij Singer museum in Laren

Vind ik mooi.

zondag 13 mei 2012

Moederdag*


 Je weet, ik houd van dromen. Soms, ja soms, bijvoorbeeld op een Moederdag dat ieder aan zijn en haar moeder denkt vol compassie, vol begrip dat zij ook maar een mens is. Ja, dan stel ik mij voor dat het mooi zou zijn als alle moeders wereldwijd en masse zouden opstaan- fysiek of in gedachten- en zouden zeggen:’NU stoppen met ruziemaken, met oorlog voeren, stoppen met elkaar vermoorden, met verkrachten, met disrespect voor het leven, met verbaal geweld of wat voor geweld dan ook. Time out. NU. Ga maar  naar je kamer om  na te denken waar je mee bezig bent. Ik kom straks wel bij je zitten.’ Ja, op een dag als deze denk ik dat soort dingen en ik ben vast de enige niet.


Simpele gedachten?
Laat mij alsjeblieft dromen samen met vele anderen.
Het elektrische licht was eerst ook 'slechts' een gedachte.

We maken een kringetje van jongens en van meisjes.

Moederdag
Mamadag
Dank je wel
voor het leven doorgeven dag
al valt het soms niet mee
toch dank je wel
voor het leven, lieve Mam & Pap

Beelden komen
buit’lend over elkaar
mijn geest en hart binnen.
Verleden en heden
vermengen zich tot een kleurrijk landschap.

zaterdag 12 mei 2012

Twijfel



Momenteel twijfel ik weer eens erg aan mijn schrijven, ook omdat ik- door tijdgebrek- weinig herschrijf. Vandaag las ik een artikel over herschrijven, welke stappen je kunt nemen.
Dat soort stappen sla ik de laatste tijd in mijn blog over. Mijn excuses. Na mijn pensionering ga ik proberen echt mijn best doen om te herschrijven. Dit tracht ik bij deze te  beloven. Waarom ik nu nauwelijks iets herschrijf? Tja, ik voel acute deelbehoefte en van mij mag het er zijn. Echt, ik respecteer u maar het gaat mij erom dat de inhoud er staat, zo voelt dat. Het is sterker dan mijzelf. Het kan ook zijn dat ik na mijn pensionering mijn Blog ga herschrijven. Ja, dat zou zomaar kunnen. Je weet het weer mooi te vertellen, Til.
Toch twijfel ik aan mijn manier van schrijven. Ik probeer een andere stijl te vinden, maar dat schrijft niet lekker.
Heb pas een schriftelijke wrijving met een dierbare achter de rug waardoor we elkaar, zonder dat we het bewust waren, gekwetst hebben met onze woorden. Waardeloos is dat toch. Maar ja, ik schreef haar vanuit een verdrietige bui en dan komen dingen er misschien/ soms niet doordacht en handig uit. Ik wil niemand kwetsen met wat ik schrijf. Integendeel, mijn droom is dat ik ooit mensen zal kunnen inspireren met mijn schrijven. Dat mensen er iets aan hebben. Is een meisjesdroom van een bijna vijf en zestigjarige.(Jeee, wat klinkt dat oud). Soort schriftelijke Thuiszorg. Wahahaha.
Valt het altijd te voorkomen dat er gekwetst wordt? Nou nee, iemand kan vanuit goede bedoelingen schrijven en een ander kan er op een onaangename manier door geraakt worden.
Zegt dat iets over de schrijver? Of over de ander, de lezer? Opeens weet ik het niet meer. Ik zal heel erg op mijn woorden moeten letten? Dat doe ik al, ik let al op maar ik mag toch ook mijzelf zijn? Ow shit, eigenlijk is dit dagboekgeschrijf, doch daar pen ik nauwelijks meer iets in. 'Scheelt bomen, ruimte in mijn kasten en gedoe na mijn overlijden' zeg ik tegen mijzelf als ik erge dagboekbehoefte heb. Ik let mijn leven lang op mijn woorden. Ik houd mij vaak in om niet met modderletters te schrijven. Hm, is dat zo? Nee, eigenlijk gaat het wel.
Wou je dit in je Blog plaatsen, Til? Why? Omdat het zo voelt. Zucht. Het hoeft niet hoor. Weet ik ook wel, maar ja het voelt zo. Iedereen heeft een gekte, dit is de mijne en ik ben zeker weten de enige niet.

donderdag 10 mei 2012

Trias Frustrari of in het verzet? ( Vanuit drie standpunten in de Zorg gezien.)



De spelers: 
1. Mevrouw van Genemuiden
2. Zuster Hermien
3. Zuster Josée

De scene:   
4. Trias Frustrari-->Het gefrustreerde drietal.
             


Mevrouw van Genemuiden
 Adrie, zo werd ik in lang vervlogen tijden genoemd. Adrie van der Zee. Nu noemt niemand mij meer bij mijn voornaam. Het is mevrouw van Genemuiden voor en na, ik draag de naam van mijn overleden man. Ik weet dat ik Adrie  van der Zee ben, maar  kan vaak zelf niet op die naam komen. Wel voel ik drommels goed dat ik nog steeds mijzelf ben. Dat zie je als je de tijd voor me neemt en oogcontact maakt. Ik ben niet achterlijk. 
Ik weet niet meer wanneer en daarom weet ik niet meer  hoelang het geleden is dat ik een hersenbloeding kreeg. Die datum is onbelangrijk maar ...het gevolg van die hersenbloeding heeft een belangrijke aardbeving in mijn leven gegeven. Ik  kan niet meer lopen en het gebruik van mijn handen is veel minder dan vroeger. Gelukkig kan ik de laatste maanden mijn handen wat beter bewegen en kan ik zelfs weer- zij het traag- met een  lepel en vork eten. Een mes gebruiken lukt me (nog) niet goed. Mijn spreekfunctie is hopeloos, toch is ook deze iets beter geworden. Van afasie* patiënte ben ik nu een fluisteraar geworden, wat de mensen dwingt om rustig naar mij te luisteren omdat ik eerst een beeld moet maken van iets dat men tegen mij zegt én er dan nog het woord bij moet vinden. Dit kost tijd. Ik kan je vertellen dat dit topsport voor mijn hersenen is. Meestal vult men voor mij in omdat men haast heeft en niet het geduld en de tijd neemt om naar mij te luisteren. Velen leven alleen in de wereld van de Taal, de wereld van de Woorden, die als oppermachtig wordt gezien.

Degene die nu mijn verhaal vertelt weet (gelukkig voor haar) evenmin  wat ik precies voel en denk. Echter, gelukkig is zij wel in de positie dat ze mij iets meer aandacht kan en mag geven dan andere zusters, vaak hebben we intensief oogcontact en aan kleine gebaren heeft zij genoeg. Ik kan haar duidelijk maken wat ik wil, en zij snapt het. God zij dank. 
Echt, iedereen die hier werkt doet haar en zijn best, dat zie ik heus wel. Jammer, dat alles zo snel moet. Dat heb ik mijn leven lang gedaan, nu heb ik een langzamer ritme en tempo. Snel en langzaam gaan moeilijk samen, twee tegenstrijdige werelden. Ik pas mij aan, zoals ik mijn leven vaak deed.  Echter, van binnen verzet ik me tegen de situatie.
Het is om te huilen, maar als ik eindelijk eens mijn opgekropte levenstranen huil zien velen dit, jammer genoeg, als een probleem erbij.


zaterdag 5 mei 2012

Bevrijdingsdag



5 mei.


Bevrijdingsdag
vieren.

De vlag uit.

Vrijheid vieren
door de
nationale driekleur
zonder dwang
vrij
te laten wapperen.

Het mag.

Niets is vanzelfsprekend.
Respect voor hen die vielen.

Dankbaarheid.

De vlag spreekt
voor zichzelf.

Dankbaarheid
voelen
voor dat wat is
in mijn leven.

Dankbaar
voor keuzes
die ik wel of niet maak.
Voor keuzes
om te kunnen en te mogen
kiezen te denken wat ik wil denken.
Dankbaar voor de verscheidenheid
aan mensen die ik ontmoet,
waar ik van leer en die mij inspireren.

Dankbaar voor zomaar stilstaan,
een praatje houden
met een wildvreemde.

Vrijheid om
vrij te kunnen denken
en delen
op mijn manier
hier.

vrijdag 4 mei 2012

Dodenherdenking 2012




De jaarlijkse dodenherdenking in Nederland is helaas allang niet meer de herdenking van allen die geleden hebben en omgekomen zijn in de Tweede Wereldoorlog. We herdenken opdat het nooit meer zou en zal gebeuren. Echter, oorlog na oorlog ontstond tot nu toe helaas keer op keer op keer weer.
Wij herdenken alle slachtoffers van geweld, wreed geweld. Staan er bij stil dat door hun overlijden, wij mogen leven in vrijheid.
Wij herdenken opdat het apart zetten van een bevolkingsgroep, van een volk, nooit meer zal gebeuren.
Wij herdenken opdat het vooroordelen, negatief discrimineren en zwart-wit meningen hebben over onze medemens nooit meer zal gebeuren.
Wij herdenken opdat we netjes en verantwoordelijk met onze medemensen omgaan. Respect voor al wat leeft en is (ik citeer Albert Schweitzer.)
Wij herdenken opdat we  zullen wennen aan compassie, begrip, rechtvaardigheid, humaniteit, de guldenmiddenweg en respect voor elkaars eigenheid.

Wij herdenken omdat wij wel het leven hebben en dat maakt ons bewust van een groot verantwoordelijkheid gevoel ten opzichte van oorlogsslachtoffers die het niet overleefden. Geen ruzies uitlokken of vooroordelen voeding geven door te generaliseren.


Dit jaar doet de jaarlijkse dodenherdenking mij denken aan niet ‘slechts’ oorlogen maar aan één man- met de initialen A. B.- die in Noorwegen een spoor van dode mensen achter zich liet zowel in Oslo als op het eiland Utoya. Hij had geoefend voor zijn daden door het spel ‘ The War of the Worlds’ zestien uur per dag gedurende een jaar op zijn computer te spelen. DAT vind ik eng. Zo eng. Die man kwam in een trance en hypnotiseerde zichtzelf met dat spel. Gevolg is –denk ik- dat hij de mensen die hij doodschoot niet meer als mens zag maar als ‘poppetjes’? Op de automatische piloot schoot hij bewust dood. Vermoordde hij onschuldige mensen. Afgrijselijk. Nog steeds rechtvaardigt hij zijn daden. Dit vind ik nog afschuwelijker. Tevens triest dat iemand zijn medemensen- de meesten jongeren- waren het niet meer als gewone mensen ziet.

Weten ouders hoe lang hun kinderen spelletjes doen? Toen mijn kinderen klein waren begon het computertijdperk en werd een pc steeds meer door de gewone mens steeds gebruikt. Mijn zoon (destijds elf) gaven we steeds een tijdslimiet. Kan mij niet meer herinneren hoe lang hij mocht gamen. Naarmate hij ouder werd lieten we hem meer en meer zijn eigen  tijd op de pc bepalen en later, ja later  kwamen de games.  Allerlei soorten, ik vond het maar niets maar mijn man vond dat onze zoon het verschil tussen goed en kwaad leerde kennen. Ik wist niet hoe er tegen in te gaan.
Geen idee of mijn volwassen zoon nog steeds gamed. Ik vrees van wel. Toch weet ik zeker dat ik mij wat dat betreft geen zorgen hoef te maken.
Niet zoveel zorgen als de moeder van A.B. waarschijnlijk had?
Is het niet de hoogste tijd dat gamemakers zich op constructievere spelen gaan richten?  Zelf vind ik een ‘spel’ als War of the Worlds geen goede voeding voor de geest, eerder geschikt als militairoefenmateriaal. Hoewel, liever niet. Zou het niet mogelijk zijn om een spel als W.o.t.W. zodanig om te turnen dat het een constructief spel gaat worden?