vrijdag 25 mei 2012

(4) De eerste verhalenbundel van de corsonauteurs. *

Naar mijn gevoel luisteren.


Ik ben weer alleen met het verhaal dat *Pisidium heet.

Het is zoals ik het in het begin voelde toen ik samen met de andere corsonauteurs in het -we gaan een verhalenbundel maken- bootje stapte. Was het mijn ego dat wou publiceren? Ja of te nee? Hm, ik mag deze ervaring niet naar beneden halen en er is niets mis met een gezonde dosis egoïsme. Nee, het was niet mijn ego. Deze hielp wel mijn ziel haar weg te gaan. Dit pad gaan is nodig  geweest, zie ik nu in.
Terugdenkend weet ik dat het mijn schrijversziel was die met haar hele hart juist dat verhaal wou delen.

 Delen.

Verhaal over het leven van mijn overleden zeven en negentig jarige vader in niet meer dan vierduizend woorden? ( Tja. Mijn vader is meer waard dan vierduizend woorden.) In het reine komen met hem. Begrip hebben. Een maand na zijn overlijden begon ik eraan en dook gelijk het diepe in en werd proefgelezen. Zwaar was het, wat deed ik mijzelf aan zo kort na zijn overlijden? Meer dan veel tranen vloeiden boven het verhaal. Sowieso is het zwaar als je vader overlijdt. Het is een dikke tien en een halve maand geleden dat de mijne zijn laatste adem uitblies rustig en kalm de geest gaf. Nu word ik weer whammmm geconfronteerd met het verhaal dat ik over hem én zijn *pisidiums in de hoofdrol schreef.
Bizar, dat het één van mijn weinige verhalen is dat is proefgelezen en goed bevonden qua grammatica en waarvan ik zeker weet dat het geen taalfouten bevat. Prachtige zinnen in de juiste lengte. Niet te lang en niet te kort. Het zou inderdaad gepubliceerd kunnen worden.
Op dit moment voel ik- door het verhaal- zijn leven en daardoor eveneens het mijne, als zijn dochter zijnde, weer tot in de haartjes op mijn armen. Het is weer terug bij mij/ bij mijn schrijversziel en kijkt mij aan.
Oké, ik snap het, al begrijpt een ander het misschien niet. Ooit zal ik het delen, nu is de tijd er nog niet rijp voor.

Ik kijk naar een minuscuul kleine *pisidium en schud mijn hoofd: ‘Je hebt nog meer teweeg gebracht dan je al deed.’

Dit was het dan: ik ga mijn eigen weg -luisterend naar mijn gevoel -en volg niet eens de twee richtingen die de corsonauteurs nu volgen. Ben niet trots op mijn eigenzinnigheid. Is het dat: mijn eigen zin doordrijven?  Er valt niet veel door te drijven. Het reikt verder dan dat. Kan het niet verwoorden. Het spijt mij.

Met dank aan ieder die mij geholpen heeft - tijdens mijn rouw en bewustzijnsproces - tijdens het schrijven van het verhaal om het leesbaar te maken opdat het ooit een deel van wat de corsonbundel zou worden. Dank ook voor al het proeflezen. Ik heb veel geleerd in alle opzichten.

Dit is het vierde en ook laatste stukje dat ik schrijf met betrekking tot de corsonbundel. Ik heb niet het gevoel dat ik afhaak, ik ben iedereen trouw gebleven en nu blijf ik vooral mijzelf trouw.

Begrijpen jullie mijn beslissing?



*Een pisidium is een mini erwtenmosseltje. Mijn vader verzamelde & onderzocht ze zeventig jaar.

 ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Mijn zoon wordt over anderhalf uur aan een oog geopereerd, zijn vader is bij hem.  Dat is fijn! Ik voel mij plaatsvervangend zenuwachtig. Heb een vrije dag genomen voor hem, maar  vader en zoon  gaan samen naar het oogziekenhuis. Prima.

25 mei 1982 de dag dat zijn pa en ik met onze zoon vanuit Indonesië naar Nederland kwamen.
25 mei 1980 sterfdag van mijn dierbare lieve broer Free. Hij werd dertig jaar.

25 mei 2012 een bijzondere dag. Ik plaats dit stukje: Naar mijn gevoel luisteren: Voor mijn zoon,  voor mijn dochter in herinnering aan mijn broer en hun Opa.

Moge mijn zoon en dochter goed naar hun gevoel blijven luisteren in harmonie met hun verstand. Naar je gevoel luisteren kan verstandig zijn, mits het in respect voor een ander en jezelf is en je geen schade doet. Moge mijn broer, vader en moeder rusten in vrede.

Hm, dit klinkt weer eens flink dramatisch zegt mijn inner criticus. Oké, dan maar dramatisch en ze stak voor de verandering een wereld vrede kaars aan voor de situatie en wenste haar zoon sterkte.



~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Op negen juli twee duizend en twaalf -mijn vader is op zeven juli twee duizend en elf overleden- plaatste ik toch het verhaal Pisidium in mijn Blog. Het hoort hier thuis.


~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Geen opmerkingen: