zaterdag 12 mei 2012

Twijfel



Momenteel twijfel ik weer eens erg aan mijn schrijven, ook omdat ik- door tijdgebrek- weinig herschrijf. Vandaag las ik een artikel over herschrijven, welke stappen je kunt nemen.
Dat soort stappen sla ik de laatste tijd in mijn blog over. Mijn excuses. Na mijn pensionering ga ik proberen echt mijn best doen om te herschrijven. Dit tracht ik bij deze te  beloven. Waarom ik nu nauwelijks iets herschrijf? Tja, ik voel acute deelbehoefte en van mij mag het er zijn. Echt, ik respecteer u maar het gaat mij erom dat de inhoud er staat, zo voelt dat. Het is sterker dan mijzelf. Het kan ook zijn dat ik na mijn pensionering mijn Blog ga herschrijven. Ja, dat zou zomaar kunnen. Je weet het weer mooi te vertellen, Til.
Toch twijfel ik aan mijn manier van schrijven. Ik probeer een andere stijl te vinden, maar dat schrijft niet lekker.
Heb pas een schriftelijke wrijving met een dierbare achter de rug waardoor we elkaar, zonder dat we het bewust waren, gekwetst hebben met onze woorden. Waardeloos is dat toch. Maar ja, ik schreef haar vanuit een verdrietige bui en dan komen dingen er misschien/ soms niet doordacht en handig uit. Ik wil niemand kwetsen met wat ik schrijf. Integendeel, mijn droom is dat ik ooit mensen zal kunnen inspireren met mijn schrijven. Dat mensen er iets aan hebben. Is een meisjesdroom van een bijna vijf en zestigjarige.(Jeee, wat klinkt dat oud). Soort schriftelijke Thuiszorg. Wahahaha.
Valt het altijd te voorkomen dat er gekwetst wordt? Nou nee, iemand kan vanuit goede bedoelingen schrijven en een ander kan er op een onaangename manier door geraakt worden.
Zegt dat iets over de schrijver? Of over de ander, de lezer? Opeens weet ik het niet meer. Ik zal heel erg op mijn woorden moeten letten? Dat doe ik al, ik let al op maar ik mag toch ook mijzelf zijn? Ow shit, eigenlijk is dit dagboekgeschrijf, doch daar pen ik nauwelijks meer iets in. 'Scheelt bomen, ruimte in mijn kasten en gedoe na mijn overlijden' zeg ik tegen mijzelf als ik erge dagboekbehoefte heb. Ik let mijn leven lang op mijn woorden. Ik houd mij vaak in om niet met modderletters te schrijven. Hm, is dat zo? Nee, eigenlijk gaat het wel.
Wou je dit in je Blog plaatsen, Til? Why? Omdat het zo voelt. Zucht. Het hoeft niet hoor. Weet ik ook wel, maar ja het voelt zo. Iedereen heeft een gekte, dit is de mijne en ik ben zeker weten de enige niet.


Waar las ik nou dat Blogschrijvers of autisten zijn of narcisten? Gisteren in het Blog van iemand anders. Ben ik autistisch? Ja en nee. Ben ik narcistisch? Enge vraag is dit. Weet ik veel, ik weet het niet. Misschien heeft ieder mens wel een gezonde dosis narcisme nodig? Anders groeiden er ook geen narcisjes? (zit opeens te grijnzen)-ze denkt dat ze leuk is- Ik zie mijzelf niet als iemand met dat soort trekken. Wel tegenwoordig met een gezonde dosis egoïsme. Hoewel …dit Blog is mijn wereld. Daar ben ik de baas. Oeps! Toch een narcisje? Hm, weet je wel wat je schrijft, Til? We zijn niet narcistisch, want dan zouden ik een perverse liefde voor mijn eigen persoon hebben. Integendeel, ons leven lang mijn best gedaan om mijzelf de moeite waard te vinden, om mijzelf te geven. Om kort te gaan: Heb uw naaste lief gelijk uzelf. Ik heb mijn naaste lief –daarom kan ik mijn werk in de Zorg doen en moeder zijn- en ...ik geef óók om mijzelf. Vooral sinds ik borstkanker had ben ik meer om mijzelf gaan geven alswel om mijn leven. Meer compassie naar mijzelf toe is wat anders dan perverse liefde voor de eigen persoon. Respect voor mijzelf en de ander. Hm, dan zou je dit nu moeten herschrijven, Til. Goed nalezen.

Na ja, de aanvaring met dierbare is weer voorbij. Het verdriet waarom ik schreef wat ik schreef niet. Dat is triest. NU zit ik hier weer van alles neer te pennen, terwijl ik ondertussen aan het schrijftwijfelen ben als een bewegende bascule, maar het schrijven helpt toch om het iets stiller en op een rijtje te krijgen. Paradoxaal gedoe.
Ik word wel gelezen, dat zie ik aan de bezoekersteller die bijna op 4000 pagina bezoeken staat sinds half november. Echter, het kan ook zijn dat de lezers komen, zich een bult schrikken en weer vertrekken. Ja?  Maar niet op Twitter en Facebook zetten. Nee.

Geen opmerkingen: