vrijdag 25 mei 2012

Wachten


Wachten

Wachten, wachten, wachten
niets anders kunnen doen
dan wachten,
dat wat mis zou kunnen gaan
wegademen.
Mij op niets anders kunnen
concentreren
dan wachten,
in gedachten bij mijn zoon.

Toch maar wat schrijven.
In de tuin plantjes planten.

De zenuwen krijgen
bij telefoongerinkel.
Mijn dochter:
‘Heb je al iets gehoord, Mam?’
‘Nee, niets’
‘Pap neemt ook niet meer op,
Zou er wat zijn?
Het duurt wel lang’


Dan ... eindelijk.
‘Dag Mam’
Zoonliefs rustige,
wat vermoeide stem
verteld.
‘De gaatjes zijn met wel
duizend(?) laserpuntjes gedicht,
mijn netvlies zit weer strak dicht.’

Pffw,  gelukkig.
...op naar komende week
weer een ingreep.

Sterkte en van harte beterschap, Peter.

We zien elkaar.

Geen opmerkingen: