zaterdag 30 juni 2012

Over André Kuipers en Dineke van Hennik (3)



Morgen, zondagochtend 1 juli 2012 om 10 uur15 komt André Kuipers terug op Aarde met zijn twee collega’s, Oleg Kononenko en Don Pettit. Een historische gebeurtenis. Live te volgen op de tv zender Nederland 1. Ik vind dit net zo bijzonder als de maanlanding in de jaren zestig. 
Vanavond is de laatste avond aan boord van het ISS (International space station) met de drie andere astronauten. Voor het laatst zweven, gediepvrieste of gedroogde maaltijd eten. Voor het laatst naar buiten kijken naar een uitzicht zo prachtig als het mooiste nog nooit geschreven gedicht. Wij mochten meegenieten via de vele foto’s en video’s. Onze Planeet, zo mooi zo mooi.

André, Don en Oleg moeten weer terug. Dat op zich vind ik- net als de missie- iets wonderbaarlijks. Hoeeee kan het? De Sojoez capsule ondergaat een ontkoppeling van het ISS om 06uur 48 Nederlandse tijd. Ja, voor mijn gevoel ondergaan capsule en bemanning dit. Alles is tot in de finesses gepland. Een vergelijkbare dienstregeling á la Nederlandse Spoorwegen? Die kunnen hier nog wat van leren. Of niet? Op Aarde heb je het Weer in al haar facetten. Niet vergelijkbaar met de Ruimte.
Ik lees in de krant: Ontkoppeling Sojoez van het ISS zondag 1 juli om 06.48 Nederlandse tijd, door middel van een korte inschakeling van een raketmotor. Deze verwijderd de Sojoez tot 20 meter van het ISS. Daarna wordt de afstand steeds groter.

zaterdag 23 juni 2012

Trojaans paard



Geen idee of ik veilig kan internetten. Mijn zoon was kortstondig hier en heeft de toegang tot mijn pc- waar ik vier dagen niet opkon- weer mogelijk gemaakt.  Het was een kleinigheidje en niet lang daarna was hij  op weg naar een volgende dag uit en  stappartij met vrienden.
Net ben ik weer op internet gegaan, en checkte voor de zekerheid mijn virus vault. Een totaal achterlijke digibeet ben ik niet. Vloekerdevloek, er zit een Trojaans paard en vier andere dingen met een uitroepteken gevangen in de virus gevangenis. Dit verwijdert, waarna ik startte met mijn pc te scannen.
Heeft iemand een idee? Ik bedoel is mijn pc nu ok? Moet ik meer doen? Kan ik met een gerust hart e-mail lezen en verzenden? Bloggen? Enz?

Ik word verzocht mijn AOW  papieren via internet in te vullen. Heb er een hard hoofd in. De digitale papieren moeten langzamerhand echt kant en klaar naar de SVB gezonden worden. Maar na dat Trojaanse paard durf ik niet goed.

Las ik van de week een artikel in de krant:’ Internet nog steeds niet veilig, schakel daarom een ict student in.’
Vraag ik mijn zoon: ‘Is dat wat?’
‘Nee, niet doen, Mam.’
‘Wat dan?’
‘Weet ik ook niet.’
Even later had hij de pc aan de praat. En verder? Verder weet ik het niet. Nog steeds ervaar ik mijn computer en internet als een woud van vraagtekens, al heb ik de  tien jaar dat ik een pc heb heel veel ontdekt. # Toch fijn om een zoon te hebben die ICT gestudeerd heeft. :-D


 30 juni 2012: Ik ben nog steeds onbereikbaar op mijn reguliere e-mail adres. Via mijn gmail adres-te vinden onderaan dit Blog- kun je me ook bereiken.

30 juni 2012(later): krijg ik dit bericht. Volgens mij zit je mailbox vol op de server. Log in op de webinterface en gooi het een en ander weg. Stel vervolgens je email client zo in dat alles van de server wordt verwijderd zodra je de mail naar je pc haalt. 


Ben ik nou zo vreselijk onwetend dat ik dit niet snap? Heb ik net gegoogeld wat webinterface is. Niets waarvan ik denk: nu snap ik het. Wel dit:  http://nl.wikipedia.org/wiki/Webrichtlijnen. Kortom ... ik zal op mijn zoon moeten wachten of naar een computer kraker moeten gaan. Ondertussen scan ik me het apekriek. Iedere virus en ieder cookie (snap ik ook nog steeds niet) vang ik. 

dinsdag 19 juni 2012

Zingen (gedichtje)


Honderd mensen,
vier koren.
Vier genres
gezongen
Weldadige
onderdompeling,
deel uitmaken van
een muzikaal bad.

In mij zingt zang  genietend
door, de dag achterlatend
met al haar irritaties.
Dag dag. Dag buurman
welterusten.

Harmonieuze avond,
intens
krachtige remedie
doet mij weer blij, vervuld
en dankbaar voelen.


Bemoei je met je eigen tuin*.


 Wat kan een mens zich geïrriteerd en boos voelen als een getergd dier dat geen woorden heeft. Eens moest het ervan komen dat ik zo kokend werd dat ik uitbarstte in een oerschreeuwerig geluid diep van uit mijn buik/baarmoeder -mannen noemen dit hysterie- uit het raam naar de buurman toe, die mij weer eens een opdracht gaf over wat ik met mijn tuin moest doen. MOET!? ‘Of ik de heg nu bij ging werken, want hij deed het vandaag ook. Ook moest ik de heg iets minder breed laten groeien.’ Dit klinkt onbelangrijk en on-erg, maar voor mij was de maat vol. Heb vorige week de heg nog gesnoeid opdat buurman geen commentaar zou geven (terwijl ik het beredruk had met repeteren voor het koor, optredens, mijn werk in de zorg, daar van alles meemaakte, de keuken die bijna af was qua verven, regelmatig naar de Gamma voor spijkertjes , mandjes, lamp en ik kan me niet meer herinneren wat nog meer,  koken, boodschappen, de was doen, wat schrijven en mijn sociale contacten trachten bij te houden.) Ik heb zelfs nog –dat wat buurman ‘vuil’ noemt- in het achterpaadje weggehaald. (hij noemt onkruid ->vuil)

zondag 17 juni 2012

Oranjegekte (2)


Het is weer voetbaltijd. Dit keer heb ik geen Oranje leeuwentooi op. (zie blogbericht Oranjegekte 1)
De televisie staat aan op Nederland 1 waar hevig gediscussieerd wordt over …voetbal. Ik laat het aanstaan, misschien komt het legioen ook nog in beeld in de rust. Dat vind ik leuk. Ik houd niet van voetbal. Maarrrr… we gaan winnen vanavond, dat voel ik aan mijn water. Zes doelpunten. Of die goals alleen voor Oranje is weet ik niet. Koffiedik kijken kan ik niet. Ik ga wel even een kopje koffie zetten in mijn pas geverfde schone keuken. Wait a sec, ik ben zo terug.
Daar ben ik weer. Ben tijdens het koffiezetten even naar boven gelopen en een oranje T-shirt klaargelegd.

Brief aan mijn vader*


Lieve Papa,

Vaderdag, we hebben er nooit veel aan gedaan. Meestal stuurde ik een kaartje naar Parijs of pleegde ik een telefoontje. Van de drie jaar dat je in Nederland woonde, was ik twee vaderdagen bij je, Pap. Vorig jaar zond ik je een bloemetje. Ik had een hersenschudding en kon niet komen. Sindsdien heb ik je niet meer in leven gezien. Het is niet anders. Ik ben blij dat ik de laatste vaderdagen zei dat ik van je houd en dankbaar ben dat jij mijn vader was. Dat soort dagen- en opmerkingen- vond je overdreven lariekoek (zei je) maar ondertussen voelde ik dat je het toch wel fijn vond.
Ik zit je te schrijven en het is weer net als vroeger. Je bent ver weg, maar toch dichtbij.

vrijdag 15 juni 2012

Reizigster door de tijd*. (verhaal, Zorg)



Steeds vaker heb ik last van een beklemmend gevoel waarbij koud en warm zweet mij over het lichaam loopt.Wat voel ik mij bang. Zo bang. Nu weer. Mijn bloed kolkt kloppend in mijn hals. Mijn hart bonkt als een gek. Warmte en kou wisselen elkaar in een snel tempo af. Mijn mond is zanddroog, ik probeer speeksel op te wekken, maar het lukt me niet. Een zuster maakt de opmerking:’ Het lijkt wel of u in de overgang bent met al dat zweten, mevrouw Nachtegaal.’ Als een boer die kiespijn heeft en die niet durft te praten kan ik er  met een benepen stemmetje een grapje uitpersen:’ Ja, de tweede.’ Maar ik vind de situatie verre van grappig en wat voel ik mij vreselijk ellendig.

Steeds zit ik tegen paniek aan.‘Waar ben ik? Wat doe ik hier? Hoe ben ik hier gekomen? Het is angstaanjagend, ik voel mij verdwaald. Kan mij sommige dingen niet herinneren. De zuster legt uit waar ik ben. En …dat ik hier woon. Ik voel me machteloos verdrietig en moet mijn best doen om niet nog meer in paniek te raken. ‘Waar ben ik als ik hier niet ben?’ vraag ik me hardop af. Voor mijn gevoel ben ik dan weer wel en dan weer niet op deze plek. He gelukkig, de zuster vraagt iets over vroeger en of ik haar wil helpen met tafel dekken. Het leidt mij af van mijn gepieker. Dat piekeren is de hel. Het geen grip kunnen krijgen op het hoe, wat  en waarom is voor mij een martelende ervaring, Zelden krijg ik antwoorden. Ik kijk naar de twee ringen om mijn linker ringvinger. Trouwringen. De paniek kolkt opeens als een vloedgolf weer door  mij heen. Toch probeer ik zo rustig mogelijk te vragen: ‘Met wie was ik ook alweer getrouwd, zuster?’

woensdag 13 juni 2012

Oranjegekte (1)



Twee oranje beestjes- wuppies, nog over van een vorig voetbalgebeuren-heb ik op het raam geplakt vergezeld van twee kleine oranje leeuwenkoppies. Daarbij maakte ik van  servetten- nog over van het vorige WK voetbal- bloemen waarin ik een Nederlands vlaggetje aan een prikkertje  vastfröbelde. Hup, ook op het raam. Zeven bloemen. Terwijl ik ze op het raam plakte werden ze voor mij synoniem aan zeven voetballen en vervolgens doen die bloemballen mij denken aan doelpunten. Goals die het Nederlands elftal vast nog gaat maken gedurende deze en/of komende wedstrijd(en) van de Europese Kampioenschappen.
Ach, wat een bijgeloof. Ik grijns. Daar zit ik dan, op de bank, met een leeuwentooi op mijn hoofd. Vandaag gekregen bij Kwantum. Een voorbijganger- ik neem aan dat hij niet van voetbal houdt- zie ik terwijl ik opkijk van mijn laptop, naar binnenkijken. Ik zwaai. Aarzelend zwaait de man terug. Het moet een wonderlijk gezicht zijn om een vrouw met een oranje leeuw op den kop in haar uppie op de bank te zien zitten typen op een laptop, af en toe opkijkend naar de tv. Ben ik even goed maf? Even mág van mijzelf.