dinsdag 19 juni 2012

Bemoei je met je eigen tuin*.


 Wat kan een mens zich geïrriteerd en boos voelen als een getergd dier dat geen woorden heeft. Eens moest het ervan komen dat ik zo kokend werd dat ik uitbarstte in een oerschreeuwerig geluid diep van uit mijn buik/baarmoeder -mannen noemen dit hysterie- uit het raam naar de buurman toe, die mij weer eens een opdracht gaf over wat ik met mijn tuin moest doen. MOET!? ‘Of ik de heg nu bij ging werken, want hij deed het vandaag ook. Ook moest ik de heg iets minder breed laten groeien.’ Dit klinkt onbelangrijk en on-erg, maar voor mij was de maat vol. Heb vorige week de heg nog gesnoeid opdat buurman geen commentaar zou geven (terwijl ik het beredruk had met repeteren voor het koor, optredens, mijn werk in de zorg, daar van alles meemaakte, de keuken die bijna af was qua verven, regelmatig naar de Gamma voor spijkertjes , mandjes, lamp en ik kan me niet meer herinneren wat nog meer,  koken, boodschappen, de was doen, wat schrijven en mijn sociale contacten trachten bij te houden.) Ik heb zelfs nog –dat wat buurman ‘vuil’ noemt- in het achterpaadje weggehaald. (hij noemt onkruid ->vuil)
Ben ik even goed gek. Het staat zo mooi die plantjes aan weerszijden van het pad. In het buitenland-op vakantie- zou je diverse soorten bloeiende kruiden pittoresk noemen. Na ja, gisteren vanuit werk weer de tuin ingedoken en gesnoeid. Ik vind dat ik een gezellig tuintje heb. Vergeleken met andere tuinen mag er best het een en ander groeien, mits het letterlijke en figuurlijk binnen de perken blijft. Ik houd van mijn tuintje en mijn tuintje houdt van mij. Dat voel ik.
Respect voor de miertjes, slakken en dergelijke die er leven.  Ze hebben hun nut, zijn allen –net als wij mensen- deel van het grote Geheel. Een afschuw vind ik het als levende slakken over schuttingen worden gegooid en levend en wel met kapotte huisjes in het achterpad liggen. Dan voel ik me genoodzaakt om de keuze te maken om ze uit hun lijden te helpen, indien er niets meer aan te doen is en het huisje te erg in hun lijf drukt. Dat te doen vind ik een afschuwelijke verschrikking. Waarom lachen mensen als ze dat soort dingen doen zoals slakken over een muur gooien of dat wat ze ‘onkruid’ noemen verdelgen met gif?
 
Ik voel de Natuur zinderen van woede en vandaag doe ik met haar mee en voel me als de bliksem die ergens wil inslaan, die wil donderen samen met onweer. Whammm .‘Ga je lekker, til?’ ‘Houd je kop, geen zin in verstandelijk gedoe, ben nog steeds boos. Boos omdat de buurman zich al jaren met mijn tuin bemoeid vanuit zijn strakke betegelde achtertuin met rondom mooie gecultiveerde bloemen. Niets mis met 'zijn' bloemen. Ze zijn prachtig. Dat buurman van zijn achtertuin een ruimte maakt die op een parkeerplek voor auto’s lijkt moet en mag hij zelf weten. Behalve dit eenmalig te schrijven heb ik er nog nooit iets van gezegd. Ik zou niet durven. Het is zijn tuin. Leven en laten leven met respect voor elkaars eigenheid en voor elkaars tuin. Láátt mij dan ook kunnen en mogen genieten van mijn tuin. Van alle planten die er groeien en ja, sommige worden door de wind en vogels gebracht. Het is zoals het is. Stel je eens voor dat het niet zo zou zijn. Kaalheid en dorheid alom Laat me genieten. Van de vogels die er komen en jawel, vogels schijten soms de boel onder. Dat doen vogels. Wees blij dat er vogels zijn, wees blij dat er zoveel mussen zijn. Geniet ervan in plaats van je te ergeren. Ga anders in de woestijn wonen –als je daar al niet figuurlijk woont- kijken of je daar kunt leven en overleven.
Tjonge, wat kan een mens boos zijn. Heb net na je opmerking of ik dit of dat met de heg wou doen, alleen maar geroepen dat ik al dat commentaar over mijn tuin zat ben. Spuugzat. (#in gedachten rochelde ze flink wat spuug bij elkaar …). Kijk ik snap het best van die stenen achtertuin van je. Je bent slecht ter been. Ben ik hypocriet dat ik ook gedeeltelijk stenen ga leggen in mijn voortuintje? Doe ik het voor de buurt? Om me maar aan te passen? Of omdat ik me ook wat moeilijker kan bewegen? Ach, zo snel heb ik die stenen niet gelegd. Als ik het ene doe dan kan ik het andere niet. Kan niet alles tegelijkertijd. Nu ben ik met een broodnodig ‘ ik gooi het er lekker uit anders stik ik erin stukje schrijven bezig.’ Tja, dan blijft iets anders liggen, zoals sprietjes heg die zijn gaan groeien in een week tijd.
'Ik ben het zo vreselijk zat al die bemoeienis met mijn tuin.’ Zo gaat de lol er voor mij af en dan heb je kans dat ik mijn woede sublimeer en op mijn tuin ga richten en verkil- en dat zou ik vreselijk vinden. Ja, ik weet dat in een kleine tuin geen boom zou horen, maar ik houd hem kort net zoals ik mezelf kort hou. Dit schrijven is –al lijkt het niet zo?- een mijzelf kort houden omdat ik niet alles eruit mag&wil kwakken wat het slechtste in mij eruit zou willen smijten. Boosheid binnen de perken houden net als mijn tuintje.
Ook voel ik me boos op mijzelf omdat de bovenstaande zin over dat ik de bemoeienis over mijn zat de enige zin was die ik eruit gooide, toen met een knal raam dicht en hardop sputterend het huis verder ging stofzuigen ondertussen met de deuren knallen, muziek hard aan alsof ik aan het tienermeisje ben dat boos is op volwassenen. Hm, eigenlijk ben ik dat ook nog. Kan het niet uitstaan dat ik geen verbale woorden had en heb. Wel nu via dit geschrijf. Schiet ook niet op.  Vervolgens het ook nog op het net zetten?  Ik ben vast niet goed snik in andermans ogen, maar dit doet wel goed.

De buren zijn best aardig,  het éen sluit het ander niet uit, laatst kreeg ik een ligbed voor in de tuin en we geven elkaar over en weer tijdschriften via de heg. Met de andere buren idem dito. We geven elkaar lekkere kookhapjes over de schutting. Goede buren zijn jullie, maar stop met je te bemoeien met mijn tuin. Gewoon kappen daarmee. Ik mis mijn groene grot. Een hoekje in mijn tuin waar ik me tussen klimop terug kon trekken, maar ook die is-een paar jaar geleden- ten onder gegaan ten gunste van de lieve vrede met de andere buren die zo wie zo niet van klimop houden. Het is nog wel een hoekje, maar de ziel is eruit. Veel verdriet erover gehad. Na ja, er zijn ergere dingen.

Laat me mijn tuintje houden zoals het is. Heus, ik let op dat er niets onder heg en schutting doorgroeit, laten jullie je woorden dan eveneens aan jullie kant. Niet eerlijk van mij dat ik dit nu schrijf en ook nog van plan ben in mijn blog te plaatsen?  Geen zin om van mijn hart een moordkuil te maken. En ... indien iemand  -zoals bijvoorbeeld mijn ratio-opmerkt dat ik dit soort dingen in een dagboek moet (moet?) schrijven dan is het helaas pindakaas: ik doe niet meer aan dagboeken.

Zo, dit luchtte een klein beetje op.


Zen, zenn, zennnnnnn :-)

2 opmerkingen:

Saskia zei

zeer vervelend, ik heb er ook ervaring mee ! Overigens, als je in een bosrijke omgeving woont, kun je te maken krijgen met boktor! Zeer vervelend. Mocht het zover komen dan is dit de oplossing: boktor gassen

Tilly Kuiper zei

Ja, het was vervelend.Hm, Saskia, gelukkig heb ik geen last van boktorren.