zondag 17 juni 2012

Brief aan mijn vader*


Lieve Papa,

Vaderdag, we hebben er nooit veel aan gedaan. Meestal stuurde ik een kaartje naar Parijs of pleegde ik een telefoontje. Van de drie jaar dat je in Nederland woonde, was ik twee vaderdagen bij je, Pap. Vorig jaar zond ik je een bloemetje. Ik had een hersenschudding en kon niet komen. Sindsdien heb ik je niet meer in leven gezien. Het is niet anders. Ik ben blij dat ik de laatste vaderdagen zei dat ik van je houd en dankbaar ben dat jij mijn vader was. Dat soort dagen- en opmerkingen- vond je overdreven lariekoek (zei je) maar ondertussen voelde ik dat je het toch wel fijn vond.
Ik zit je te schrijven en het is weer net als vroeger. Je bent ver weg, maar toch dichtbij.
Nog steeds mis ik je, net als al die jaren, toch is het nu anders. Zo definitief. Ik verlang zo verschrikkelijk naar een brief van je, Papa. Naar je stem. Laatst liep ik weer naar de deur om post op te pakken. Een tel dacht ik dat ik een envelop met je handschrift op de mat zag liggen. Het was een illusie. Hoe komt het toch dat bijna niemand -  uitgezonderd mijn vriendin Thea - meer een handgeschreven brief schrijft? Ja, door de opmars van de computer en internet. Toch, zou dat mij niet moeten weerhouden. Ik heb zin om deze brief met de hand te schrijven ( ja, omgekeerde volgorde) te schrijven en op de brievenbus te doen. Een nichtje deed dit wel en de brief kwam in het verzorgingshuis aan waar je drie jaar woonde. Het werd gerationaliseerd. Mijn ratio zegt : ‘Niet doen, Til’

‘Stel je niet aan’ hoor ik je in gedachten zeggen.

Vandaag ga ik oude brieven van je opzoeken. Lezen en ordenen. Wie wat bewaard heeft wat. Dank je wel, Papa.
Al miste ik je mijn hele leven, dan toch ben ik trots op je en kan ik mij niemand anders als mijn vader voorstellen. Een andere Pap had ik niet willen hebben. Ondanks het feit dat ik weg moest-naar pleeggezinnen of Franse kinderkampen (waar ik het zeer on-leuk had)- bracht je tussen de bedrijven door  humor, relativeringsvermogen, een lach en zang in mijn leven. Gisteren heb ik me het apekriek gezongen met het koor en opeens zag ik ons weer samen in de auto zitten. Dan wou ik eindelijk iets delen, maar jij kon er niet mee omgaan. Dus werd het zingen. Woest kon me dat soms maken, maar ook dat kon er uit geschreeuwd worden in de vorm van zo hooooog mogelijk zingen. Bbbboos werd ik erdoor, maar het eindigde in de slappe lach. Dank dat je mijn vader was, lieve Pap.
Ach, jij hebt als kind ook zo het een en ander onleukerigheid meegemaakt. Ik omarm het kleine verlaten jongetje dat je was, met ouders nog verder weg dan dat ik jou en Mama had. Voel ik nu in mijn genen iets verschuiven? In mijn DNA.
Als moeder zijnde zit ik momenteel te tobben waar ik goed aan doe. Een mens kan nooit perfect zijn, omdat we slechts mens zijn. Met onze beperkingen, onze tekortkomingen maar ook met onze kwaliteiten. Tja, en dat laatste kan tevens een te-kort-koming zijn, zoals bijvoorbeeld empathie zowel een kwaliteit als een valkuil is.
Ik zie in dat je een zeer sensitief mens was, en in wezen ... wie niet? Achter alle maskers zitten gevoelige mensen verborgen, die hun kwetsbaarheid verbergen omdat ze niet meer pijn gedaan willen worden. Ik denk dat ik Mama eveneens een brief ga schrijven, maar ook zij zal niet meer antwoorden. Of ..toch wel? Als ik goed luister hoor ik haar fluisteringen in mijn hart en ziel.

Dag dappere Pap, liefs van Tol …die  je nog veel meer had willen vragen dan dat ze al gedaan heeft. Daarvoor is het helaas echt veel te laat. Het is goed zo, want ogenblikken vol schoonheid met jou zijn als sterke bloemen in mijn inner-tuin geplant en geven mij de kracht, liefde, moed en doorzettingsvermogen om mijn levenspad verder te bewandelen. Maar af en toe hoor ik ook jij mij iets toefluisteren.

Toch baal ik nog steeds dat ik niet aan je sterfbed heb kunnen zitten, terwijl ik in mijn werk bij zoveel terminale vaders en moeders van anderen werkte en waakte. Ach, ook dat moest zo zijn. Ons laatste gesprek per telefoon de avond voor je overlijden was duidelijk zat. Je maakte keuzes. Daar past geen dochter bij die vanuit haar beroep naast je bed komt zitten. Dát deed ik na je overlijden.
Ik zal me erbij neer moeten leggen. Het was ook beter zo, je bent gewoon gegaan. Punt. Dat tekende je. Zo was je. Ik moet en mag dankbaar zijn voor dat laatste goede gesprek waarvan ik opeens doorheb dat ik juist dát gesprek niet had kunnen voeren zonder mijn terminale zorg ervaring. Toch had ik er geen idee van dat je er de volgende dag niet meer zou zijn. Ook niet de zusters die je nog medicijnen kwamen brengen. Die je niet innam. Ook niet de zuster die je je ontbijt bracht. Je at het niet op.

Je stierf zoals je leefde. Eigenzinnig. Je ademende uit en klaar was je  leven van bijna 97 jaar. Het was welletjes geweest vond je, dat hoorde ik die avond in je vermoeide stem.

Een mooiere manier van overlijden kan een mens zich niet wensen.

'Doorgaan met ademen' hoor ik je zeggen.

Ik adem en ga verder, maar mis je nog steeds al kan mijn ratio het prima beredeneren. Echter, daar gaat het niet om.


















6 opmerkingen:

zalmplaat1971 zei

Mooi Tilleke, zo herkenbaar!
Big hug xxx

Wilma

Tilly Kuiper zei

(((Willeke)))

Clemens van Brunschot zei

Diep respect!

Tilly Kuiper zei

(((Clemens)))

Tilly Kuiper zei

Zeven juli was het twee jaar geleden dat mijn vader overleed.
Ik mis hem en zijn humor. Ik mis zo ontiegelijk zijn brieven.

Tilly Kuiper zei

Onze correspondentie mis ik.