zaterdag 30 juni 2012

Over André Kuipers en Dineke van Hennik (3)



Morgen, zondagochtend 1 juli 2012 om 10 uur15 komt André Kuipers terug op Aarde met zijn twee collega’s, Oleg Kononenko en Don Pettit. Een historische gebeurtenis. Live te volgen op de tv zender Nederland 1. Ik vind dit net zo bijzonder als de maanlanding in de jaren zestig. 
Vanavond is de laatste avond aan boord van het ISS (International space station) met de drie andere astronauten. Voor het laatst zweven, gediepvrieste of gedroogde maaltijd eten. Voor het laatst naar buiten kijken naar een uitzicht zo prachtig als het mooiste nog nooit geschreven gedicht. Wij mochten meegenieten via de vele foto’s en video’s. Onze Planeet, zo mooi zo mooi.

André, Don en Oleg moeten weer terug. Dat op zich vind ik- net als de missie- iets wonderbaarlijks. Hoeeee kan het? De Sojoez capsule ondergaat een ontkoppeling van het ISS om 06uur 48 Nederlandse tijd. Ja, voor mijn gevoel ondergaan capsule en bemanning dit. Alles is tot in de finesses gepland. Een vergelijkbare dienstregeling á la Nederlandse Spoorwegen? Die kunnen hier nog wat van leren. Of niet? Op Aarde heb je het Weer in al haar facetten. Niet vergelijkbaar met de Ruimte.
Ik lees in de krant: Ontkoppeling Sojoez van het ISS zondag 1 juli om 06.48 Nederlandse tijd, door middel van een korte inschakeling van een raketmotor. Deze verwijderd de Sojoez tot 20 meter van het ISS. Daarna wordt de afstand steeds groter.

Om 09.19 nogmaals een korte Raketaandrijving waardoor de Sojoez uit zijn baan uit de aarde wordt gestoten en hoppa nu naar de Aarde valt en (het is dan 09.49) in drie stukken uiteenvalt.
Vervolgens 09.51valt de terugkeercapsule met de drie astronauten de dampkring binnen. Het zweven is voorbij. Hitteschild gericht naar de Aarde. Snelheid van 828 kilometertjes per uur. Valt mee :-D. Het ISS zweefde /vloog met 28.000 kilometer per uur in anderhalf uur de Aarde rond. Deze rit schijnt niet echt aangenaam te zijn. Om 10.03 (NS letten jullie wel op hoe ze dit doen? Grapje, ik kan me voorstellen dat een dienstregeling maken zodat alles kloptvoor vele treinen, nog meer mensen naar tig plaatsen misschien wel lastiger is dan de dienstregeling. ISS-Aarde?)

Hoofdparachute wordt losgetrokken, waardoor onze drie ruimtereizigers heen en weer gezwiept worden. 10 uur15 is het, als het hitteschild wordt afgestoten -vlak voor de landing -zes remraketten brengen de snelheid terug.
1 minuut later is de Aardelanding. Om 10.15.
Zou mission control net als een stewardess zeggen?: Heren, dank dat u met Transspace Express (of zoiets)heeft gevlogen. Hopelijk hebt u een aangename vlucht genoten, de dienstregeling was op tijd en bijzondere lichteffecten en sensaties in uw lichaam zijn u gratis aangeboden door onze maatschappij. You arrived on the planet Earth. Keep your seatbelts fastened and first of all start breathing without oxygen mask.” Ja?  Zwaar gevoel je lichaam? Dat zal je helpen om je stevig over de Aarde te kunnen bewegen.

Deze planeet houdt je als het ware vast.

De reis terug klinkt zo technisch, maar ik denk dat er een immense grote dosis vertrouwen bij komt. Bij MOET komen. Iedere handeling moet precies in de volgende  passen, alles moet kloppend zijn. Niet ‘slechts’ de dienstregeling. Zoveel mensen werken hieraan mee. Ieder als een radertje in het grote geheel dat deze Missie was en is.
Vertrouwen hebben dat ieder zijn werk goed doet, goed heeft gedaan. Zowel op de Aarde als in de Ruimte. Geen idee of André, Oleg en Don nog veel te doen hebben-qwa besturen- in de terugkeercapsule. Zit men morgen op Mission Control met een verfijnd soort mega afstandsbediening de Ontkoppeling en terugkeer te regelen? Geen idee, dat is me te ingewikkeld. Magische terugkeer.
Wat ik wel weet is dat indien ieder hier op Aarde zo met elkaar zou samenwerken en op elkaars vaardigheden zouden vertrouwen, dat zij dan de planeet zou zijn die onze astronauten vanuit de Ruimte zien. Een vredevolle en ademgevende Planeet schitterend als een lichtblauw juweel. Is onze levensreis op Aarde  niet net een dergelijk avontuur, net zo’n missie, net zo’n opdracht? Hebben we niet via André’s ogen onze planeet kunnen bewonderen en het daardoor als super bijzonder kunnen ervaren dat we kunnen lopen, zien, bewegen, horen, ruiken, proeven en zoveel meer. Zelfs zweven, kunnen we in onze gedachten.
Ja, er zijn mopperaars die ruimteprojecten zonde van het geld vinden.
Is dat zo? Is het zonde het geld? Ik weet het niet.
Zoveel proeven ten gunste van de techniek maar ook onze eigen gezondheid zijn boven ons uitgevoerd. Ik ben iemand die dicht bij de Aarde leeft, mijn was hangt buiten in de wind heen en weer te bewegen in de wind. Ik hoef niet alle nieuwe technische snufjes. Misschien vanavond een buitje voor de planten en voor ons. Water. Straks lekker eten gekookt op mijn gastoestel. Alles van de Aarde. De temperatuur buiten is aangenaam. Zomers weer. Water, Aarde, Lucht en Zon houden elkaar in balans.
De Aarde roept je, André. Je vrouw en kinderen ook. Ze willen je omhelzen.
Je hebt onze planeet en daarbij ieder die je lief is, bijna met je armen uitgestrekt kunnen omarmen daar in de Ruimte. Ja? De Aarde roept je, André. Je vrouw en kinderen ook. Ze willen je omhelzen.
Goede reis, André, behouden terugkomst en dank voor alle berichten, foto’s, video’s en onderzoeken, onder andere de medische.

Ondertussen loopt Dineke van Hennik te zwoegen op haar pelgrimstocht. Ze is nu in Noord Spanje. Het is bloedwarm. De auberges zitten vol pelgrims. De stilte is weer voorbij voor haar. Maar soms ook niet. André en Dineke geniet nog van de stilte en de prachtige vergezichten.

Ieder van jullie kijkt naar de Aarde.

De éen van veraf, zwevend en kan de planeet als het ware omvatten, de ander loopt door landen  de Santiago de Compostela. Zij voelt haar voeten, haar lichaam Morgen voel jij dat ook weer, André. Een thuiskomen in je lichaam, dat zwaar op de aarde gedrukt zal zijn. Lekker zwemmen? Ik heb nog zoveel vragen. Misschien dat ik ooit de antwoorden ergens lees. Wat zal ik je Blogberichten en foto’s missen.

Dag André, nogmaals goede reis en behouden terugkeer. Morgen lekker douchen en zon, regen, wind voelen in je gezicht. Warmte, koude voelen. Lopen. Fietsen. De ruimte (ja, ja!) hebben om te lopen. De Aarde voelen onder je voeten. Ze is dezelfde als die je fotografeerde. Geniet. Bewaar de Ogenblikken vol Schoonheid die je ervaarde toen je van een afstand naar de Aarde keek als kostbare bloemen in de tuin van je hart. Die Ogenblikken zullen je de kracht, liefde, inspiratie en motivatie geven om dat te doen waarvoor je kiest of voor wordt gekozen. Word ik erg lyrisch? Dit was het dan.
Dag Dineke,  eveneens een goede reis en een behouden terugkeer. Voorlopig volg ik je nog. Dan is ook dat voorbij.



http://blogs.esa.int/andre-kuipers
http://www.dinekespelgrimstocht.nl/blog.html

-------------------------------------------------------------------------------------------------------

PS  En Tilly piekerde voort om uit te puzzelen wat webinterface was en nog veel meer van dat soort termen om te kunnen ontdekken hoe zij weer mail zou kunnen ontvangen. 
Webinterface? Twee kussende webben? Spinnewebben? Twee Computerverbindingen die met elkaar communiceren misschien? Ik zie het helaas voor me als twee olympische ringen.
Dank voor alle adviezen. Ik krijg er slechts beelden bij die niets met computers te maken hebben. Ik zit nog steeds te hopen dat André Kuipers vanuit de ruimte mijn postvak-in eventjes fixt :-D.

Over een week komt mijn zoon, dan is het voor elkaar.

Geen opmerkingen: