dinsdag 31 juli 2012

Jij bent mijn doelgroep

 Voordat je gaat schrijven, moet je eerst je doelgroep kennen. Dit las ik kortgeleden.


Je doelgroep kennen? Een hele groep kennen, dan zou je achter adressen moeten zien te komen en bij ieder van de groep een bezoekje afleggen om vervolgens met elkaar in gesprek te gaan voordat je gaat schrijven, terwijl je je woorden zo schikt dat het naar ieders wens is? Is ondoenlijk. Dat schrijft niet lekker. Maar weten wie je doelgroep is, is wat anders. Weet jij, schrijver, wie je doelgroep is? Voor wie je schrijft?

Moet dat?
Indien je een boek zou schrijven, wel. Stel, je schrijft in het Fantasy genre een manuscript met de diepe intentie dat het ooit een boek wordt, dan is er de keuze tussen schrijven voor kinderen in de diverse leeftijdscategorieën, jong volwassenen en volwassenen. Ook daar kan een onderscheid in worden gemaakt. Eventueel kun je voor vrouwen schrijven, mannen of voor allebei.
Het is heel belangrijk om dit van te voren te weten dan kun je er je schrijven op afstemmen.
Daar ben ik het mee eens. Toch vind ik dit gegeven-bij mij- blokkerend werken.

Dan is er het schrijven en publiceren in onder andere (klad?)blogs, columns en krantenartikelen. Een columnist in de NRC schrijft anders dan een columniste in de Libelle of de Flair. De doelgroepen verschillen. Is dat zo? Zou een columnist van de NRC niet net zo goed voor de Libelle kunnen schrijven en andersom?
Of … alles piekfijn in vakjes. Geordend naar gelang de dimensie van schrijven. Overzichtelijk en duidelijk?

Wat te denken van Blogschrijvers? Bijvoorbeeld dit persoontje. Ik probeer echt aan mijn doelgroep te denken. Dit is makkelijker gezegd dan gedaan. Indien ik aan één doelgroep zou denken dan bloedt mijn schrijven dood. Kijk, nu op dit moment zit jij/u -lezer- mijn denkerij te lezen, dat maakt dat jij/u nu mijn doelgroep bent. Het kan zijn dat u geschrokken bent van mijn stijl. We zijn niet met elkaar getrouwd, dus gaat u weg om nooit meer terug te keren. Klopt? Is oké. Het zou wel fijn zijn indien u voor uw vertrek feedback achter zou willen laten, want anders zit ik ins blaue hinein te schrijven.
Wie niet hoor ik je zeggen.
Ja, wie niet?

zondag 29 juli 2012

Boosheid sublimeren


Boosheid kolkt als een woeste vloeibare stroom. Een venijnige woede, als door duizenden handjes snel voortbewogen, zich voedend met alles wat liefdevol is in haar om het om te turnen in iets kwaads. De boosheid die ze ervaart  en voelt tot in haar gekwetste zenuwen wil kapot maken. Vernielen. Straffen. De auto instappen en botsautootje ‘spelen’ op de snelweg? Je laat het. Ben je helemaal gek geworden? Je laat het. Energie vol giftige gedachten dondert razend door haar lichaam. Toch trapt ze constant op de rem van haar emoties. Een gedachte komt, ze uit het niet. Ze grijnst van binnen als een gruwelijk wezen en  heeft genoeg aan de gedachte.  Ondertussen  heeft ze ondanks dat, toch enigszins haar gedachten op een rijtje en ze vraagt zich af of er enig verschil is tussen een schrijver die een personage beschrijft die vol afgrijselijke woede  zich- tegen razernij aan - door het leven beweegt en een persoon die zich net zo destructief boos voelt en net zoveel ellende, hel en verdoemenis zou ‘willen’ uiten als bijvoorbeeld dat personage?
 
Om te beginnen met schrijven, een kussen in elkaar rammen of met spullen gaan gooien? Is schrijven wel of niet een goede manier om emoties eruit te kieperen. Ja, wel als praten niet lukt. Ja,wel als je zo gefrustreerd bent door van alles en nog wat dat je in gedachten  en vanuit boosheid anderen -en eens niet jezelf- iets aan zou willen laten doen?  Tuin en salaris zijn sleutelwoorden? Oh ja? Of is er meer? Geen idee, het is niet normaal meer zo boos als zij zich voelt. Echt geen enkel idee? Je liegt. Goed moment om een spetterend hoofdstuk in haar nooit eindigende boek te schrijven. Ze durft niet. Ze mag niet van zichzelf.  Dat op zich is ook iets om woest over te worden. Zo boos, zo gefrustreerd ook omdat ze zich niet weet te uiten, zelfs niet als ze nu zou zitten schrijven. Het gezonde verstand schrijft nu? De boosheid kijkt toe en keert langzaam weer naar binnen. Opvretend?
Dit is ook niet de manier? Of wel? Of niet? Of wel? Opvretend of  louterend en energiegevend. Het is een keuze.

Om Tare tu tare, ture soha. Dit herhalen.
Ze heeft geen boze woorden, maar wel boze beelden, haar lijf is nog steeds razend. Ze kan zich levendig voorstellen dat mensen soms rare, nare bloedstollende dingen kunnen doen in hun uppie. Hoe vreselijk ook. Laatst vond ze een piepklein zakmesje van haar overleden vader tussen zijn spullen. Vlijmscherp. Gelijk kreeg ze vlijmscherpe beelden van wat ze er mee zou kunnen doen. Maar doen, echt doen?
Scherp, en …woorden? Hoe zit het met haar woorden? Ze zou echt mooie dingen willen schrijven. Verhalen of teksten die mensen zouden kunnen meehelpen te helen. Zo graag. Maar op dit moment zit er slechts galspugend venijn. Ze ziet zich in gedachten staan met een lange zweep en laat hem met kracht neerzwiepen zonder te kijken waar ze op mept. Oorlog moet stoppen. Tegenstrijdigheid in het kwadraat. Een klap geven en zeggen:’je mag niet slaan.’ Dat schiet niet op.

zondag 22 juli 2012

Over André Kuipers, Dineke van Hennik en Laura Dekker (7)



Op 6 april begon Dineke aan haar pelgrimstocht van 2500 kilometers. Vandaag -zondag 22 juli 2012- kwam ze om 12uur precies aan op het grote plein van Santiago de Compostela in Spanje. Ze schreef dat er emoties boven kwamen. Vind je het gek na 105 wandeldagen? Door weer en wind gaan, steeds maar doorgaan. Iedere avond niet weten of er een slaapplek is in het dorp waar je aankomt. Niet weten of je te eten hebt. Je kleding niet kunnen drogen want oh, wat kreeg Dineke de eerste maand veel regenbuien over zich heen. België door te voet, Frankrijk door te voet, de Pyreneeën over te voet. Dan denk je dat je er bent, maar daar ligt de camino in Noord Spanje nog op je te wachten. Dineke schreef nauwelijks tot niet over haar emoties, behalve vandaag, dat ze als nuchtere Hollander toch geëmotioneerd was toen ze haar doel had bereikt. Ik heb er niet genoeg woorden voor. Wat zal ze veel meegemaakt hebben in zichzelf.

zaterdag 21 juli 2012

Over André Kuipers en Dineke van Hennik (6)


André Kuipers, onze Nederlandse astronaut is momenteel even in Nederland.  Het zal voor hem een omschakeling zijn geweest sinds 1 juli, maar voor ons –Blog en Twittervolgers –eveneens. Vanavond keek ik naar de lucht, ik wist er het ISS maar geen André.  Het voelt anders, ook dat hij nu in Nederland is. Heel ver weg voor mijn gevoel. Bizar! Ja, bizar. (zit allemaal tussen mijn oren)
Op bijgaand filmpje http://nos.nl/artikel/397028-kuipers-even-terug-in-nederland.html, viel het mij op dat onze astronaut er anders uitziet. Links was een foto genomen niet lang na zijn pijnlijke Aardelanding. De emotie daarvan staat nog op zijn gezicht, pijn samen met opluchting en …met ontroering in de ogen.

vrijdag 20 juli 2012

Namen voor personages en plaatsen


Zoek je mooie, lachwekkende, bijzondere, wonderlijke, vreemde namen en woorden? dan heb ik een tip voor je ----> Als je een bericht op het Blog van een ander plaatst, dan moet je door letter en soms ook cijfer-ellende heen om te bewijzen dat je geen robot bent. Echter, die combinaties van letters geven vaak de meest bijzondere woorden. Iedere keer als ik ergens een berichtje plaats dan bestudeer ik de ‘nieuwe woorden’ om te kijken of er wat van mijn gading tussen zit. Grandioze ontdekking. De moeite waard om rustig te bekijken en in te voelen of je iets kunt gebruiken. Sinds een paar dagen heb ik een schriftje waarin ik woorden schrijf die mij aantrekken. De kans is uiterst klein dat je dezelfde lettercombinaties als de mijne kiest voor jouw manuscripten.

 Maar ...misschien vertel ik je niets nieuws?

Ben met mijn Fantasy verhaal verder gegaan. (in tegenstelling tot wat ik schreef in schrijfperikelen van een dagboekschrijfster/blogster.)

woensdag 18 juli 2012

Een favoriete symphonie (gedicht)



De negende symfonie
van Beethoven
helpt mij
mijn leven lang.

Zingend met mijn vader
op weg naar,
onderweg
galmend.

Zingend
-ik kon er niet onderuit-
terwijl mijn man
net had verteld te willen
scheiden.
Toch zingen.

zondag 15 juli 2012

vrijdag 13 juli 2012

Als je het mij vraagt, blijf van die knop af (mededeling)


Ik dacht: ' ik zet een vertaler op mijn blog.' Engelse vrienden vroegen namelijk waar ik over schreef.  Dit is echter hopeloos fout gegaan bij de eerste vertaling. Alle teksten stonden er sindsdien raar bij met gekke letters, te veel hoofdletters en een vertaling die de inhoud ontkrachtte. Wat een ellende. Ik probeerde meerdere talen, waarna het Blog nergens meer op leek. ( mijn best gedaan om het ergens op te laten lijken, maar nee :-D)

Ondertussen heb ik mijn Blog in haar oorspronkelijke staat terug gekregen. Dit gebeurde zomaar, net toveren. Mijn advies is: geen vertaalknop op je Blog zetten.


donderdag 12 juli 2012

Planeet Aarde (gedicht)*


Landschapmakende
langzaam transformerende
witte wolken, fantasie dieren en mensen
ontstaan en gaan weer
keer op keer, andere
zomerse
azuurblauwe luchtmeren,
flarden witte kastelen
paarden, goden, lachende en boze wezens
scheppend
nooit cliché.
Onze planeet Aarde met haar koepel
maagdelijk blauw en licht
rondom,
is alles donker
tonen ruimtefoto’s.

Zalige Hollandse zomer *



Het is zomer
Deur naar de tuin
  wagenwijd open.
Zuchtjes wind
 doen het huis fris ruiken.

De tuin groeit, bloeit en boeit
mij, haar vooral
roze groene
geurende kleurenpracht
stemmen me,
mild.
Petunia’s, hortensia’s, vlijtige liezen
-ja ook die van vorig jaar-
maken deze dag, deze zomerdag
tot een geschenk.
Genietend zeg ik dank je wel.

maandag 9 juli 2012

Pisidium* (verhaal)



Hoe de vriendschap met glanzende mini-erwtenmosseltjes invloed kan hebben op vele mensenlevens.

Net belde Anne naar haar vader, de man die mij vond en aan zijn verzameling toevoegde. Ze stelde vragen over mij. 

Ooit leefde ik.
Mijn vinder weet niet meer waar precies hij mij ontdekte, wel heeft hij indertijd alles exact opgeschreven en getekend. Gelukkig, want tegenwoordig vergeet de man steeds meer.

Ik stam uit een ijstijdperk en ben dus stokoud. Mijn jonge vinder van bijna 97 levensjaren heeft mij - net als al mijn soortgenoten - minutieus en uitgebreid gedetermineerd onder zijn microscoop en ons in zijn kleine bescheiden handschrift beschreven in zijn nu zeventig jaar oude wetenschappelijke dagboekenreeks. Zijn microscopisch tekentalent is uniek en imposant, evenals de manier waarop hij mijn *medemolusken bewaarde in de grote houten kast met smalle laden. De door hem verzamelde *pisidiums behalve ik - hier kom ik later op terug - verbleven in reageerbuisjes, voorzien van piepkleine etiketjes met data, namen en vindplaatsen. Jammer dat de vinder het zelf niet goed meer kan lezen.
Feilloos kende hij de plaats waar hij ieder specimen had opgeborgen en hij kon ze met gemak terugvinden. Hij mompelde hardop: ‘Derde la van boven openen en in die lade zevende rij horizontaal en in elf vertikaal.’ Om te vinden wat hij zocht. Vanuit mijn speciale plek buiten de kast met smalle laatjes bekeek ik zijn handelingen en verwonderde ik mij over de precisie van zijn geheugen.
Anne herinnert zich het rinkelen van de reageerbuisjes bij het openen van een lade nog goed, want soms mocht zij een buisje zoeken, eruit nemen of erin leggen. Het geluid van de tegen elkaar tikkende buisjes doet haar aan thuis denken.

zondag 8 juli 2012

Over André Kuiper en Dineke van Hennik (5) en ... het einde van een fase.



André Kuipers landde een week geleden op onze planeet. Wat ik onderaan mijn schrijfsel (nummer 4) schreef is dat het lijkt alsof hij verder weg is met zijn verhalen en foto’s dan toen hij en zijn collega’s nog door de ruimte zweefden. Ik mis het erg en ik ben heus de enige niet.

Hopelijk is hij bezig met zijn boek -hij wel, Til :-D- om zijn arm en vingerspieren te trainen. De astronauten zijn weer terug met de voeten op aarde en wat ik heb gelezen in kranten valt het niet mee. Zeer gevoelige spieren die spier voor spier weer hun werk moeten leren doen. Daarbij broze botten en nog veel meer klachten.  Voor mijn gevoel is alles uit balans. De gehele chemische huishouding in zijn lichaam. Samen met de gedachte dat André nooit meer –waarom niet?-zoals hij zei  de ruimte in zal gaan, lijkt het me verdraaide moeilijk om te herstellen. Kom op, André Kuipers, je hebt een missie, ook ná deze ruimtevlucht. Juist na deze twee vluchten.
Sterkte met trainen en voorspoedig herstel.

 In Spanje gaat Dineke van Hennik gestaag door met lopen. Iemand bracht de route die zij begin juli had gelopen in kaart. Een indrukwekkende afstand waar je u tegen zegt. Het lopen is voor alle pelgrims zwaarder met het warme weer in Frankrijk. I juli was het nog 539 km naar Santiago voor Dineke. Moet je eens voorstellen: nog ‘maar’ 539 van de 2500 kilometertjes. Tjonge, jonge. Van ontzag lukt het me zelf nauwelijks om te wandelen, dit komt ook omdat mijn poezebeest achter mij aan wil lopen. De ‘geplande’ wandeling van 12 km om wellicht ooit een pelgrimsroute te lopen heb ik nog steeds niet bewandeld :-D. 3 juli was Dineke in Burgos. De 5de zou ze in Boadilla zijn. Sindsdien geen bericht. Ze loopt en loopt. Ook zij zal spierpijn hebben, maar waarschijnlijk van een ander kaliber dan dat André Kuipers pijn heeft. Toch hebben de twee nog steeds iets gemeen, alleen lukt het me nog steeds niet om precies te verwoorden hoe ik het zie. Het zou mooi zijn indien André Kuipers op de dag dat Dineke van Hennik in Santiago de Compostela aankomt weer goed zou kunnen lopen. Dan hebben mijn twee helden inderdaad synchroon hun heldenreis beleefd en tot het bot toe ervaren.

donderdag 5 juli 2012

Over een AOW formulier en de Wikipedia Encyclopedie


 Dit is de week waarin ik het- aan mij weken geleden toegezonden - AOW aanvraagformulier eindelijk invulde. De vragen beantwoordde ik als ware ik compleet debiel. De medewerker van de klantenservice van de Sociale Verzekering Bank snapte niet dat ik er niet toe in staat was. ‘Met alle respect voor uw leeftijd, maar simpeler kunnen we het niet maken.’  Daar zat ik met mijn mond vol tanden en voelde zijn onbegrip. Hoe uit te leggen dat iedere vraag een associatie, herinnering, gevoel en emotie opriep? Alleen al de vragen: ‘waar woonde en werkte u vanaf uw 15de jaar?’ brachten de emoties van een opstandige 15jarige Tilly boven die zichzelf weer in een pleeggezin voelde zitten. ‘Kan ik er wat aan doen dat mijn vader in het buitenland werkte en mij ergens anders op school deed?’ galmde zij door mij heen terwijl ik de vragen trachtte te beantwoorden op een volwassen manier. Beelden, beelden, beelden. Ik ben het meer dan zat. Dan de vragen over een partner. Nog meer associaties, hoe ik mijn ex-echtgenoot ontmoette, de eerste zoen, de laatste zoen en alles wat daar tussenin zat showen zich als een versnelde film voor mijn geestesoog met nog veel méér gevoelvolle herinneringen waarin het lijkt  alsof ik terug ben in de tijd. Mijn korte termijn geheugen kan de laatste tijd wat haperen, maar voor de rest is mijn geheugen vol met een gedetailleerde verhaallijn over/van mijn leven. De enige manier om er mee te kunnen leven is het te delen door middel van schrijven of schilderen. Dat deed ik dan ook op dat formulier. Ow ...erg! Uiterlijk slechts zichtbaar door  tranen omdat ik dat formulier niet normaal kan invullen.

Echter, vandaag kreeg ik het inzicht dat ik doorheb dat het bij ieder formulier invullen prijs is. Prijs in de vorm van enorme stress doordat mijn geheugen van alles begint op te dissen. Gisteren liet ik mijn gevoel het neerkwakken, uitte ik het uit den treuren, het was ok, wou het hier plaatsen zo ellendig voelde ik me, maar deed het niet.  Het was en is mijn eer te na.

Het laatste AOW formulier is op de bus.… en verder geen geschrijf over mijzelf in mijn Blog? Ik wil niet aan zelfpromotie doen. Zelfpromotie? Huh?

zondag 1 juli 2012

Over André Kuipers en Dineke van Hennik (4)


Ze komen terug. (Dineke nog niet) Ze zijn onderweg. Dat neem ik aan. De dienstregeling van ruimteschepen en scheepjes werkt op de seconde nauwkeurig, Om vijf uur vanmorgen werd ik wakker met in mijn gedachten de mannen daarboven die vandaag naar de Aarde zullen terugkeren. Gek is het dat ik er bij vorige vluchten  geen aandacht voor had. Ja, de Apollo en Shuttle projecten herinner ik me nog. De spectaculaire maanlanding zal ik eveneens nooit vergeten.
Terwijl de Sojoez-op dit moment van schrijven- aan zijn laatste twee banen rond onze planeet bezig is, waarna –even spieken bij de tijden- om 09.19 de terugkeermanoeuvre wordt ingezet waarbij de Sojoez door een vier minuten durende raketaandrijving uit de baan rond de Aarde wordt gestoten,  ben ik dankbaar,  mede door de ruimtereis te volgen, dat ik intenser dan eerst van deze nieuwe dag kan genieten. Dankbaar dat ik kan lopen, bewegen en zoveel meer. Ook dankbaar dat ik rustig op een stoel in de tuin de ochtend lucht kan inademen. Het zachte briesje voelen. Overvliegende ganzen en zwanen zien. Geuren ruiken. Een boom aanraak, mijn kat strelen. Overal hoort het woordje kan voor, ik haalde het weg, maar het is een essentieel woord. Kunnen. Ik kan. Ik kan kiezen. Ben in de gelegenheid om keuzes te maken in deze laatste week voor mijn pre pensioen.