zondag 29 juli 2012

Boosheid sublimeren


Boosheid kolkt als een woeste vloeibare stroom. Een venijnige woede, als door duizenden handjes snel voortbewogen, zich voedend met alles wat liefdevol is in haar om het om te turnen in iets kwaads. De boosheid die ze ervaart  en voelt tot in haar gekwetste zenuwen wil kapot maken. Vernielen. Straffen. De auto instappen en botsautootje ‘spelen’ op de snelweg? Je laat het. Ben je helemaal gek geworden? Je laat het. Energie vol giftige gedachten dondert razend door haar lichaam. Toch trapt ze constant op de rem van haar emoties. Een gedachte komt, ze uit het niet. Ze grijnst van binnen als een gruwelijk wezen en  heeft genoeg aan de gedachte.  Ondertussen  heeft ze ondanks dat, toch enigszins haar gedachten op een rijtje en ze vraagt zich af of er enig verschil is tussen een schrijver die een personage beschrijft die vol afgrijselijke woede  zich- tegen razernij aan - door het leven beweegt en een persoon die zich net zo destructief boos voelt en net zoveel ellende, hel en verdoemenis zou ‘willen’ uiten als bijvoorbeeld dat personage?
 
Om te beginnen met schrijven, een kussen in elkaar rammen of met spullen gaan gooien? Is schrijven wel of niet een goede manier om emoties eruit te kieperen. Ja, wel als praten niet lukt. Ja,wel als je zo gefrustreerd bent door van alles en nog wat dat je in gedachten  en vanuit boosheid anderen -en eens niet jezelf- iets aan zou willen laten doen?  Tuin en salaris zijn sleutelwoorden? Oh ja? Of is er meer? Geen idee, het is niet normaal meer zo boos als zij zich voelt. Echt geen enkel idee? Je liegt. Goed moment om een spetterend hoofdstuk in haar nooit eindigende boek te schrijven. Ze durft niet. Ze mag niet van zichzelf.  Dat op zich is ook iets om woest over te worden. Zo boos, zo gefrustreerd ook omdat ze zich niet weet te uiten, zelfs niet als ze nu zou zitten schrijven. Het gezonde verstand schrijft nu? De boosheid kijkt toe en keert langzaam weer naar binnen. Opvretend?
Dit is ook niet de manier? Of wel? Of niet? Of wel? Opvretend of  louterend en energiegevend. Het is een keuze.

Om Tare tu tare, ture soha. Dit herhalen.
Ze heeft geen boze woorden, maar wel boze beelden, haar lijf is nog steeds razend. Ze kan zich levendig voorstellen dat mensen soms rare, nare bloedstollende dingen kunnen doen in hun uppie. Hoe vreselijk ook. Laatst vond ze een piepklein zakmesje van haar overleden vader tussen zijn spullen. Vlijmscherp. Gelijk kreeg ze vlijmscherpe beelden van wat ze er mee zou kunnen doen. Maar doen, echt doen?
Scherp, en …woorden? Hoe zit het met haar woorden? Ze zou echt mooie dingen willen schrijven. Verhalen of teksten die mensen zouden kunnen meehelpen te helen. Zo graag. Maar op dit moment zit er slechts galspugend venijn. Ze ziet zich in gedachten staan met een lange zweep en laat hem met kracht neerzwiepen zonder te kijken waar ze op mept. Oorlog moet stoppen. Tegenstrijdigheid in het kwadraat. Een klap geven en zeggen:’je mag niet slaan.’ Dat schiet niet op.



Opeens denkt ze aan een gezegde: In ieder mens zit twee wolven. Een van liefde en een van haat. Welke wint? Die je het meeste voedt! Ze vraagt zich af of ze als een wolf, een wolvin is. Je hoort dat tegenwoordig vaker, iemand gaat op een afgrijselijke manier uit zijn dak. Lone wolf? Nee, zo is ze niet. Ze geeft om mensen. Dan mag ze ook om zichzelf geven. Toch? Compassie voelen. Is compassie voelen uit je dak gaan en rammen of indammen? Hm, nee ... idiote gedachte dat ze aan een eenzame wolf denkt.

Sublimeren.

De gulden middenweg bewandelen.

Om Tare tu tare, ture soha. Compassie.


Ze zou eerder als een paard zijn. Haar gevoel is als een getergd paard, en ook paarden kunnen boos worden en van zich af trappen. Paarden zullen nooit zomaar iemand wat aandoen. Het enige wat haar gevoel wil is rustig leven, werken, schrijven, tuinieren op haar manier waarbij ze echt niemand tot last wil zijn. Rustig grazen. Waar gaat het verder over? Waar gaat deze boosheid over? Die onbeschrijfelijke boosheid. Ze weet het niet. Over het leven? Het is niet te filmen. Heeft het met haar hooggevoeligheid te maken? Ze schudt haar hoofd. Ze kan er de vinger niet op leggen?  Langzaam ebt de boosheid terug, samen met de vragen die ze wegveegt. Zal ze aan de alcohol, drugs gaan of weer gaan roken? Doe me een lol, je laat het. ‘Dan maak je het nog erger.’
Ze is weer trouw, trouw aan  het leven.Trouw aan diegenen die haar dierbaar zijn. Trouw aan zichzelf. Echt? Diep in en uitademen en verder gaan. Braaaaaf.

Om Tare tu tare, ture sohah. Compassie voelen, ook naar mijzelf toe.

Niemand is volmaakt. Schrijven is inderdaad een vriendelijke manier om je emoties eruit te kieperen en te sublimeren.
Energie is energie.

Het weer is het weer. Ze begrijpt opeens waarom mensen over het weer kunnen ouwehoeren in plaats van dankbaar te zijn dat het is zoals het is. Makkelijke manier om je frustraties in kwijt te kunnen, maar ook dàt moet je kunnen.

Ze pakt de envelop die op tafel ligt geadresseerd aan: werk. Zo dadelijk een ommetje maken en ontdekken welke brievenbus niet is weggehaald in het kader van de bezuinigingen. Eerst de brief overlezen.

1 opmerking:

Tilly Kuiper zei

Dit bewaar ik voor als ik ooit mijn boek weet af te schrijven☺️. Het is er nog steeds nietvan gekomen. Echter, ooit komt het er.