dinsdag 31 juli 2012

Jij bent mijn doelgroep

 Voordat je gaat schrijven, moet je eerst je doelgroep kennen. Dit las ik kortgeleden.


Je doelgroep kennen? Een hele groep kennen, dan zou je achter adressen moeten zien te komen en bij ieder van de groep een bezoekje afleggen om vervolgens met elkaar in gesprek te gaan voordat je gaat schrijven, terwijl je je woorden zo schikt dat het naar ieders wens is? Is ondoenlijk. Dat schrijft niet lekker. Maar weten wie je doelgroep is, is wat anders. Weet jij, schrijver, wie je doelgroep is? Voor wie je schrijft?

Moet dat?
Indien je een boek zou schrijven, wel. Stel, je schrijft in het Fantasy genre een manuscript met de diepe intentie dat het ooit een boek wordt, dan is er de keuze tussen schrijven voor kinderen in de diverse leeftijdscategorieën, jong volwassenen en volwassenen. Ook daar kan een onderscheid in worden gemaakt. Eventueel kun je voor vrouwen schrijven, mannen of voor allebei.
Het is heel belangrijk om dit van te voren te weten dan kun je er je schrijven op afstemmen.
Daar ben ik het mee eens. Toch vind ik dit gegeven-bij mij- blokkerend werken.

Dan is er het schrijven en publiceren in onder andere (klad?)blogs, columns en krantenartikelen. Een columnist in de NRC schrijft anders dan een columniste in de Libelle of de Flair. De doelgroepen verschillen. Is dat zo? Zou een columnist van de NRC niet net zo goed voor de Libelle kunnen schrijven en andersom?
Of … alles piekfijn in vakjes. Geordend naar gelang de dimensie van schrijven. Overzichtelijk en duidelijk?

Wat te denken van Blogschrijvers? Bijvoorbeeld dit persoontje. Ik probeer echt aan mijn doelgroep te denken. Dit is makkelijker gezegd dan gedaan. Indien ik aan één doelgroep zou denken dan bloedt mijn schrijven dood. Kijk, nu op dit moment zit jij/u -lezer- mijn denkerij te lezen, dat maakt dat jij/u nu mijn doelgroep bent. Het kan zijn dat u geschrokken bent van mijn stijl. We zijn niet met elkaar getrouwd, dus gaat u weg om nooit meer terug te keren. Klopt? Is oké. Het zou wel fijn zijn indien u voor uw vertrek feedback achter zou willen laten, want anders zit ik ins blaue hinein te schrijven.
Wie niet hoor ik je zeggen.
Ja, wie niet?

Weet je hoe ik het afgelopen jaar lees? Ik sla een –vaak  willekeurig gekozen- boek op een  pagina open- of surf op het internet- en vind daar hetgeen dat ik op dat moment nodig heb om te weten.
 Laat ik het nu doen. Een boek pakken zonder er bij na te denken. Hm, het is Genezende Vertelkunst door Richard Stone geworden. Ik sla het boek open en kom op bladzijde 257 terecht. :-) Sorry, ik mag niet citeren anders komt er (weer) drie keer  false  in mijn url te staan. Tussen de opengeslagen bladzijden rust een kerstkaart met de afbeelding een vredesduif aan de voorkant en wensen in het Frans, Duits en Engels. Geen datum. Het is een mooie tijdloze kaart en er staat een groet op van mijn jongste zus namens haar gezinnetje. C U on Christmas Eve. See you! De duif, de talen en de groet brengen mij in ontroering. Ik zal mijn zusje eens schrijven of misschien wel bellen.

In mij is het vermoeden dat anderen mijn Blog- er is voor elk wat wils- net zo gebruiken als dat ik elders lees. Klopt dit?
Is het erg dat ik schrijf voor jou ( dankzij jou kan ik mij uiten) zonder te weten wie mijn doelgroep is? Mijn doelgroep ben jij. Ik stem me op jou af. Met alle respect---> simple comme bonjour. Het afstemmen is zo dat ik -terwijl ik schrijf- hoop dat je er wat aan heb eh ... je mag inspireren. Jij bent een andere mij. Kun je mij nog volgen?

Dag lezer. Dank u wel en ...vooral onthouden-sprak zij wijs: -D - dat humor de smeerolie van het leven is.

Geen opmerkingen: