woensdag 18 juli 2012

Een favoriete symphonie (gedicht)



De negende symfonie
van Beethoven
helpt mij
mijn leven lang.

Zingend met mijn vader
op weg naar,
onderweg
galmend.

Zingend
-ik kon er niet onderuit-
terwijl mijn man
net had verteld te willen
scheiden.
Toch zingen.

Samen,
-drie amateurkoren,
een orkest-
zingend,
muziekmakend
Net echt,
het wás echt.
Kippenvel …

Een eer
om te hebben
mogen  meedoen.

Stort je neer? Ihr stürzt nieder?
Kom op,
Chi up … adem, neurie en zing.
Het valt niet mee
deze keuze?
Zing, het geeft kracht
vooral de koorpartij.

Beethoven's
negende

Maar toch … zing.
Onthoud het en zing.
Al kraakt je stem,
al heb je keelpijn
al denk je er niets van te kunnen

Zinggg, ja jij ook lezer.
Als je kunt ademen en praten
dan kun je ook zingen.
Je ratio een stap opzij laten doen
is de truuk, het werkt helend.

Altijd weer duikt de negende
precies op het juist moment op.
Op mijn vaders uitvaart
ging het mis,
de muziek kon niet gedraaid worden.
Bewaren
voor nu en later,
opdat de 9nde ons altijd zou optillen
schoonheid zou doen ervaren,
ons helpen keuzes te maken.

Samenhorigheid voelen

Ode aan de Vreugde,
blijheid voelen tot in je tenen.

Dank je wel, Pap.

                                     Vooral ook dank aan Beethoven.

Ergens in Spanje gebeurde dit:
 http://www.youtube.com/watch_popup?v=GBaHPND2QJg&feature=youtu.be



Geen opmerkingen: