zondag 22 juli 2012

Over André Kuipers, Dineke van Hennik en Laura Dekker (7)



Op 6 april begon Dineke aan haar pelgrimstocht van 2500 kilometers. Vandaag -zondag 22 juli 2012- kwam ze om 12uur precies aan op het grote plein van Santiago de Compostela in Spanje. Ze schreef dat er emoties boven kwamen. Vind je het gek na 105 wandeldagen? Door weer en wind gaan, steeds maar doorgaan. Iedere avond niet weten of er een slaapplek is in het dorp waar je aankomt. Niet weten of je te eten hebt. Je kleding niet kunnen drogen want oh, wat kreeg Dineke de eerste maand veel regenbuien over zich heen. België door te voet, Frankrijk door te voet, de Pyreneeën over te voet. Dan denk je dat je er bent, maar daar ligt de camino in Noord Spanje nog op je te wachten. Dineke schreef nauwelijks tot niet over haar emoties, behalve vandaag, dat ze als nuchtere Hollander toch geëmotioneerd was toen ze haar doel had bereikt. Ik heb er niet genoeg woorden voor. Wat zal ze veel meegemaakt hebben in zichzelf.
Fysiek en geestelijk zwaar. De moeheid die je na kanker kunt hebben zal ook hebben opgespeeld, buiten de ‘normale’ vermoeidheid om? Of kreeg ze steeds meer energie? Ik hoop oprecht dat ze niet-nu ze de ontlading kwam na het volbrengen van de tocht- in gaat kakken. Dit zou kunnen gebeuren na een grote prestatie. Na een doel te hebben bereikt. Haar eerste doel was (zichtzelf) te laten zien dat je als ex borstkankerpatiënte gewoon kunt functioneren en geen patiënt blijft. Euh … gewoon? Is een pelgrimstocht volbrengen gewoon? Petje af, Dineke. Als Bk lotgenote heb ik het gevoel nooit meer te kunnen en mogen zeggen dat ik zo moe ben. Hm, of zit die erge vermoeidheid toch tussen de oren? Hm, nee …cellen moeten zich herstellen. Cellen hebben tijd nodig en ieder doet het op de eigen manier. Is oké. Of … zou ieder moeten worden aangespoord om de Camino te lopen? In ieder geval laat onze pelgrim ons zien dat wandelen gezond maakt. Is goed voor lichaam en geest.
Je hebt nu een oergezond lichaam, Dineke. Ongelooflijk, wat een conditie.Ik denk dat je gezond bent tot in de kern van je wezen. Kerngezond.

Je tweede doel was om zoveel mogelijk geld voor al je doelen bijeen te verzamelen. Geen notie of dit gelukt is. Mijn bijdrages waren miniem (je weet wel, bezuinigingen.)
Op haar blog kun je zien voor welke goede doelen ze liep: http://www.dinekespelgrimstocht.nl/index.html,  Voel je vrij-zo je wilt- om een bedrag(je) te storten. Met dank namens de Stichting die er voor zorg draagt dat het uiteindelijke bedrag bij de doelen terecht zal komen.

Tja, wat nu? Nou Til, je doet alsof je zelf de Camino hebt gelopen. Beetje leeg gevoel opeens.  Ja, ik heb intens met André Kuipers en Dineke van Hennik meegeleefd. Een welkome afwisseling van mijn werk in de Zorg. André is even in Nederland maar daarna zal zijn missie verder gaan in de vorm van testen.
Dineke zal de komende dagen per auto teruggereden worden naar ons land. Dat lijkt me een omgekeerde pelgrimstocht, om zo snel de 2500 km overbruggen. Misschien zijn het wel minder kilometers per auto, want de autowegen gaan rechttoe rechtaan naar Holland toe. Ik ben zo benieuwd wat haar missie zal zijn bij thuiskomst. Wat leerde zij gedurende die ellenlange wandeltocht? We zullen wel of niet merken of ze nog meer zal gaan delen dan dat ze in haar Blog deelde. Of … is het zo dat je in een trance komt en de dag bestaat uit opstaan, ontbijten, lopen, aankomen, slaapplek zoeken, eten kopen, even schrijven? Precies zoals ze het beschreef? 

Behalve nieuwsgierig voel ik me ook wat triestig, mijn doel: André Kuipers en Dineke van Hennik volgen tijdens hun reis, is voorbij. Ik laat het hierbij.
Dineke van Hennik zal op 18 augustus aanstaande in het zonnetje worden gezet tijdens een feestavond op het Sint Antonius plein in de gemeente Bernisse.
André Kuipers zal op 30 augustus in eenzelfde zonnetje worden gezet in Noordwijk.

In het Blog van vandaag schrijf ik niet veel over André Kuipers, dat deed ik in nummer (6)

Ja, dan was er ook nog Laura Dekker, ze is niet vergeten. Wat zou ik graag willen weten hoe het haar na haar solo zeiltocht rond de wereld is vergaan.

André Kuipers, Dineke van Hennik en ook Laura Dekker zijn voor mijn gevoel een soort vrienden geworden die ik niet kan omschrijven. Ze waren in de geest deel van mijn leven. Opeens (vreemde omschakeling) denk ik aan het bericht van vandaag dat er 19000 doden zijn sinds begin van Het Grote Misverstaan in een land een paar duizend kilometers hier vandaan. 
In onze strakblauwgrijzeroze avondlucht zie ik een straaljager gaan. 
Vredig. 
Wat lijkt het me afschuwelijk gruwelijk wanneer je eigen regering zich tegen de burgers inzet. Burgers die slechts willen leven met hun gezin, die hun kinderen willen zien opgroeien, die willen liefhebben, rustig over straat willen lopen, boodschappen doen, naar hun werk, hobbies uitoefenen en dromen najagen en vervullen. Burgers die opstonden tegen een regering die niet echt voor hun belangen opkwam. Dan hebben we het hier meer dan goed. Ik bid, wens, visualiseer dat mensen- die het waar dan ook extreem zwaar hebben- hun doel met goede wil zullen bereiken op weg naar vrijheid.
De vrijheid om te ontdekken,  om te mogen ontdekken of het nou het pionieren in het heelal is, een pelgrimsroute lopen, de wereldzeeën bevaren of zoals ik thuis al schrijvend van alles wil ontdekken en veel in de geest reis. Ja, dat is vrijheid zonder een ander schade toe te brengen.

Dank je, André, Dineke en Laura voor het hebben mogen meereizen.

Ik wens jullie alle goeds.

 ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
 
Toevoeging:
29 juli 2012

Dineke van Hennik en haar wandelmaatje hebben na een paar dagen in Santiago te zijn geweest met hun families nog de 100 kilometer naar Finisterre gelopen. Daar op het uiterste puntje bij de vuurtoren hebben ze hun pelgrimskleding verbrand  bij zonsondergang. Het is een oud pelgrimsgebruik.Zee emotioneel. Voorbij is de tocht en toch zal de Camino altijd in haar voortleven. Moge de eenvoud, zwaarte, schoonheid en al wat Dineke heeft meegemaakt haar de push geven om haar levenspad verder te bewandelen.

Ergens las ik- triest dat iemand zoiets onwaars schrijft- dat Dineke niet blij zou zijn met het opgehaalde bedrag, ze had meer verwacht dus was het een domper. Waar las ik het? Ik kan het me niet herinneren, mijn geheugen laat me in de steek.
Ik vind het vreselijk vervelend voor haar want Dineke is wel blij. Ze is blij dat ze de tocht heeft uitgelopen en ze is blij met het gedoneerde geld voor de goede doelen waarvoor zij liep. Dit wou ik even gezegd hebben.
Herinner je jouw pelgrimstocht, Dineke, de mensen die je hebt ontmoet. Haal ze weer voor de geest. Mooie mensen, fijne mensen, behulpzame mensen. Ze zijn er nog steeds, maar ook om je heen. Iedereen die met je meeleefde en je een warm hart toedraagt.

Een goede levenswandel wens ik je toe, Dineke en dank je wel dat ik samen met vele anderen je pelgrimstocht op afstand mee mocht beleven. Ik mis het nu al.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
 Zaterdag 18 augusttus 2012


Om Dinekes pelgrimstocht echt  af te ronden toch nog een schrijfsel:-D

Dineke wordt vandaag in het -tropische-zonnetje gezet in ons dorp.  Zij liep in vol pelgrimsornaat achter een zingend zeemanskoor op een overdekte kar aan, de kar werd getrokken door een tractor. Met volgepakte rugzak liep zij op haar wandelschoenen door het dorp. Veertien kilogram weegt die rugzak. Je zult er 2500 kilometer mee lopen, onvoorstelbaar. Ik had verwacht dat het binnenkomen en rondlopen door het dorp zou zijn als bij de avond vierdaagse of als de Nijmeegse Vierdaagse, bloemen en veel juichende mensen aan de kant van de weg.  Maar nee, het is boven de dertig graden Celsius, ieder zit in tuin of aan zee. Toch weet ik dat veel meer mensen dan die naar Dineke toekwamen haar een warm hart toedragen en beretrots op haar zijn en veel respect hebben voor haar gelopen pelgrimage en het bereikte doel. Ik vond het enig om met je mee door het dorp te hebben gelopen, Dineke. Later werd je uitbundig in de feesttent verwelkomd en gehuldigd door de burgemeester met een lovende toespraak, bloemen en nog een ereplaquette waarop staat dat je de Camino de Santiago  hebt gelopen. De foto's die je nam zijn grandioos. Al die verschillende landschappen, merendeels autovrij, stralen zulk een schoonheid uit, iets van thuiskomen, maar ook eenzaamheid . Prachtig.

Je bent een kanjer, Dineke. Heb het goed.






Geen opmerkingen: