vrijdag 24 augustus 2012

Ik wil niet meer* ( verhaal, Zorg)



Dik in de negentig ben ik en mijn naam is Greet. Vroeger had ik samen met mijn man een drogisterij. Ik vond het omgaan met mensen en ze raad te geven, fijn. Respectvol met onze klanten omgaan stond bij ons hoog in het vaandel.

‘Behandel de mensen zoals je zelf behandeld wilt worden.’

Mijn ouders hebben deze leus bij mijn broers en mij met de paplepel ingegoten. Op mijn beurt gaven mijn man zaliger en ik dit aan onze kinderen mee. Daar denk ik wel eens aan terug als een verzorgende mij al mijn medicijnen -ik vraag allang niet meer waarvoor ze dienen- geeft door deze rechtstreeks- met haar vingers- in mijn mond te stoppen, nadat ze eerst met een duim en wijsvinger mijn kin omhoog heeft getrokken. Heel klein kan ik me dan voelen als een vogeltje dat nog in het nest zit. Daarna lach ik schaapachtig als ik het glas water van haar aanneem om de tabletten mee door te spoelen. Ik heb mij er allang aan overgegeven, maar er zijn mensen hier die weten dat het leven van mij  niet meer hoeft. Toch weet ik dat geen interesse meer in iets hebben suf maakt, de geest doodt. Een activiteit houdt je bezig en je moet er je hart aan geven wil je het met plezier doen. Dus kom ik toch hier in de recreatieruimte en vertelde net het bovenstaande over actief blijven.

Met vijf medebewoners van het huis waar ik verblijf waren we in een gesprek. Het was gezellig. De gespreksleidster had ons gevraagd wat we het allerbelangrijkst vonden in de omgang met anderen. Op dit onderwerp kwamen we door een vertelspel met kaartjes. Bij dit spel staat op ieder kaartje  een vraag waar je iets over kunt zeggen of vertellen.
Ik begon en somde op:
-Naar elkaar luisteren.
-Iedereen in zijn waarde laten.
-Iets willen of niet willen is een keuze.

Net had ik het gezegd, toen dit met de voeten werd getreden. Nog steeds ben ik er verbouwereerd over. Stilletjes bekeek ik de tragedie die zich voor mij ontrolde.

zondag 19 augustus 2012

Hollandse Zomer



Een vlieg verdrinkt bijna in een bakje met water, ik vis haar eruit met een lepel. Vlieg ligt een paar tellen voor pampus, komt dan langzaam weer bij, kijkt naar de bij die vlakbij honing aan het opslurpen is uit een bloem.  Zomers gezoem. Vlieg poetst zijn pootjes alsof er niets aan de hand is. De vlinders zijn weer veilig, mijn poezebeest-die vanmorgen op vlinderjacht was- heeft zich teruggetrokken op de koele aarde onder een laaghangende den bij de overburen.  De hortensia’s groeien en bloeien als kool. Kleine hartvormige bloemblaadjes vormen grote bollen  hortensiabloemen. Een windje waait plots door de tropische hitte heen. Lekker. De geluiden  zijn  zomers en voelen mediterraan door de openstaande ramen. Gekletter van borden, gedempt gepraat, een opengedraaide kraan laat kletterend water horen, een opklinkende volle lach. Verderop salsa muziek. Over schutting en heg heen kletspraatjes met de buren. In de winter is dit weer voorbij, dan kruipt ieder weer in zijn huis als in een hol. Het zal me benieuwen hoe ik deze eerste winter zonder werk mij er doorheen motiveer als pensioen gerechtigde. Een slak kruipt omhoog langs de stam van de hazelaar. Wat een inspanning. Slakken associeer ik met mijn vader. ‘Dag Pap.’ Geen zondagse téléphone gesprekken meer met hem. Ik doe net alsof hij nog in Frankrijk woont, ver weg toen we zelden contact hadden. Hm, het helpt niet.

Wat een weelde toch, een huis, een koel huis met een douche en stromend water. Ik wens het ieder toe. Voelt rijk aan. Voelt rustig aan. Rustig kunnen douchen. Tropisch weer in de wetenschap dat het toch weer gaat regenen over een poos. Voldoende water. Nu zwoel, zinderend,  luimakend zomerweer. In de schaduw zitten typen. Verderop andere muziek, niet overheersend. 'De weg voor je is leeg met mijlen vol van het onbekende hoor ik in het Engels zingen.' Ik neurie mee.

zondag 12 augustus 2012

Stilte (gedicht)


Stilte,
je bent mij zo dierbaar,
je aanraking voelt weldadig,
doet mijn gepijnigde zenuwen
goed, zo goed
als de strelingen
van een goddelijke minnaar.

Stilte,
ik kan je weer horen
in de fluisteringen van de wind
het communiceren van vogels.
Je doet mij goed,
zo goed, in
verbondenheid, door de altijd
stil vertellende ont-moeting
met de Natuur.

Stilte,
geen storm voor of na.
Bijzonder gewone stilte
in en om mij, schenkt mij weer
ruimte om te ademen
opgelucht en dankbaar.

Serene, vredevolle, blijmakende stilte.
Dank je.

dinsdag 7 augustus 2012

Fotoreportage



Via Twitter kijkt een fotoreportage mij intens indringend aan. Foto’s genomen op dezelfde aarde als waar wij wonen. Hemelsbreed niet zo ver weg.
Een gezin dat vele malen door schoten voor het leven beschadigd is. Dode kindjes, gewonde kinderen, een grootmoeder gedragen door een van verdriet en onmacht schreeuwende man. Haar zoon?
Nog veel meer beelden. Rennende mensen die een gewonde op een matras meezeulen, hun gezichten staan op: het is te veel. Een ziekenhuis, beeld van een man met zijn overleden baby.

Een gezin, een familie in nood.

Mijn buik en hart doen pijn door de beelden. Beschoten door de eigen Defensie. De eigen soldaten. Soldaten die in dienst van het volk zijn. Toch? Ik word er kotsmisselijk van. Wou over onze Hollandse zomer schrijven, regen en aangename zon wisselen elkaar af als een dans, maar ik kan het niet. Nu niet. Het moet afgrijselijk zijn om je zo onveilig te voelen in je eigen land  waarvan de militairen tegen je zijn. Waarom? Geen dictatuur meer willen en gewoon willen leven. Kunnen zeggen en schrijven wat je wilt, als je de kans hebt gehad om naar school te kunnen gaan. Je wilt mogen leven in vrede en vrijheid. Democratie wensen, respect voor elkaar hebben. Ja, ik weet het, het is simpel gezegd.

Het missen van een borst



Het kan me overvallen. Mijn rechter borst missen. Ja, ik weet dat er ergere dingen in de wereld zijn, toch is er nu bij mij gemis. Dat mag. Is oké. Net als bij het overlijden van een dierbare is dit verlies net zoiets. Rouw over mijn borst en mijn veranderde vrouwenlichaam. Toch heb ik er niet meer zo vaak last van. Ik heb  geaccepteerd hoe mijn lichaam eruit ziet. Maar soms denk ik: 'nou nee, het ziet er niet uit.' Hoe je het ook wendt en keert, het is een verminking. Een  vriendelijke borst ingeleverd. Kwaadaardige tumor weg.

Een siliconenimplantaat of reconstructie zou dat gemis bij mij-hoeft bij een ander niet zo te zijn- niet verkleinen.  Een borst missen-mijn eigen borst- heeft niet alleen met mijn uiterlijk te maken of met het feit borstkanker te hebben gehad. Verder dan dat reikt het, veel verder. Het heeft met mijn wezen te maken.  Al is het zeven jaar geleden-2005- dat mijn rechterborst geamputeerd werd, toch voelt op dit moment de kern van mijn vrouwzijn zich weer eens net zo aangetast als bijvoorbeeld na een aanranding. Mijn aard, mijn vrouwelijke inborst weet nu dat –al kan ik mij nog zo compleet voelen- ze af en toe weer net zo pijnlijk geestelijk knaagt. Ik wil dit tegen alle vrouwen- en ja ook mannen zeggen- dat dit volkomen normaal is.

Ook mannen met een geamputeerde borst kunnen zich in hun manlijke natuur aangetast voelen. Net zo normaal is dit gevoel als iemand die fysiek beperkt is en het gebruik van zijn of haar benen of zelfs armen mist. DIT lijkt me helemaal erg, maar daar gaat het nu niet over. Iemand zei ooit tegen mij pas na de borstamputatie: 'wees blij dat het geen been of arm is.' Daar ben ik nu wel blij over, maar kort na de amputatie kon ik er geen bal mee. Helemaal niets. Voelde ik mij niet gezien als vrouw die met zoveel tegenstrijdige gevoelens worstelde.  Dan moet je niet aankomen met: 'het is maar een borst, het is maar uiterljk. En die borst was toch niets meer, het zit vol kanker.'  of ...erger, alsof een mens een robot is. ' het is een fysiek ongemak  en een mentaal probleem.' Tjonge, jonge, jonge.
Kanker is geen griepje, een borstamputatie evenmin. Tja, en mijn arm? Die doet het na veel inspanning niet zo best en zit vol lymfoedeem. Fysiek ongemak? Mentaal probleem? Het is een beschadiging van mijn vrouwzijn. Van mijn gevoel! Dat is het. Het kan me boos maken dat vrouwen zelf er ook zo overheen  kunnen walsen. Maar oke, ieder op de eigen manier. Ieder op zijn en  haar eigen tempo van verwerken. Ik verviel weer in het over vanuit de vrouw schrijven. Excuus heren die eveneens geamputeerd zijn, omdat ik een vrouw ben kan ik beter over mijn gevoel schrijven dan het uwe.

Dierbaren die overleden zijn kun je op sommige momenten opeens heel erg missen, voor je gevoel maakt het niets uit of de herinnering aan diegene een jaar, twintig of veertig jaar geleden is. Gevoel is. Gevoel kent geen tijd. Een borst- of een ander lichaamsdeel of orgaan- missen als je die niet meer hebt is volkomen normaal.

woensdag 1 augustus 2012

Het Institut Néerlandais te Parijs is de beste vertegenwoordiger van de Nederlandse cultuur in Frankrijk.



Het Institut Néerlandais in Parijs is sinds 1957 een Nederlandse culturele oase aan de Seine. Alle komende en gaande medewerkers hebben zich gedurende deze vijfenvijftig jaren op een grandioze wijze ingezet om keer op keer weer een uitmuntende programmering te bieden. Het Franse publiek houdt van het IN, zij waarderen onze kunst en cultuur. Het lijkt er op dat hun waardering hoger ligt dan bij onze (demissionaire) Minister van Buitenlandse Zaken die de subsidie met ingang van 1 januari 2015 wenst stop te zetten.
Bezuinigen moet overal? Dat kan ik begrijpen, doch (ik citeer) 'De beslissing lijkt onrechtmatig, strookt niet met de werkelijkheid en doet geen recht aan het werk dat jarenlang door het Institut Néerlandais is verricht.'(einde citaat IN.)
In Nederland wordt eveneens een kaalslag gehouden in de Kunst en Cultuur sector. Wordt dit verplaatst? Ik vind het onbegrijpelijk want onze kunst &cultuur heeft een uiterst belangrijke functie in het buitenland. Ze bouwt bruggen tussen culturen en landen -in dit geval Frankrijk en vele buitenlandse toeristen- op een zodanig krachtige, vriendelijke en diplomatieke wijze waar geen Minister van Buitenlandse Zaken tegenop kan. Het Institut Néerlandais heeft nog steeds een functie te vervullen!

In de ogen van kunstminnend Parijs en Europa zal een minder werkend IN niet te bevatten zijn en zullen wij -Nederlanders- in rangorde dalen en hun respect verliezen.