dinsdag 7 augustus 2012

Fotoreportage



Via Twitter kijkt een fotoreportage mij intens indringend aan. Foto’s genomen op dezelfde aarde als waar wij wonen. Hemelsbreed niet zo ver weg.
Een gezin dat vele malen door schoten voor het leven beschadigd is. Dode kindjes, gewonde kinderen, een grootmoeder gedragen door een van verdriet en onmacht schreeuwende man. Haar zoon?
Nog veel meer beelden. Rennende mensen die een gewonde op een matras meezeulen, hun gezichten staan op: het is te veel. Een ziekenhuis, beeld van een man met zijn overleden baby.

Een gezin, een familie in nood.

Mijn buik en hart doen pijn door de beelden. Beschoten door de eigen Defensie. De eigen soldaten. Soldaten die in dienst van het volk zijn. Toch? Ik word er kotsmisselijk van. Wou over onze Hollandse zomer schrijven, regen en aangename zon wisselen elkaar af als een dans, maar ik kan het niet. Nu niet. Het moet afgrijselijk zijn om je zo onveilig te voelen in je eigen land  waarvan de militairen tegen je zijn. Waarom? Geen dictatuur meer willen en gewoon willen leven. Kunnen zeggen en schrijven wat je wilt, als je de kans hebt gehad om naar school te kunnen gaan. Je wilt mogen leven in vrede en vrijheid. Democratie wensen, respect voor elkaar hebben. Ja, ik weet het, het is simpel gezegd.
Ik kan niets doen, behalve schrijven dat ik het afstotend vind en weer eens een moment van stilte nemen om een *Wereld Vrede Vlam kaarsje aan te steken. Geloof  je niet dat het helpt? Het is wel een daad van Vrede. Een daad in Vrede. Die doen er toe. Zeker een Wereld Vrede Vlam, als ik die aansteek weet ik mij verbonden met vele mensen wereldwijd die humane verstandhoudingen wensen voor ieder. Wat is het bijzonder dat ik momenten van stilte kan en mag nemen, zonder dat onze Defensie me aanvalt. Onze militairen, onze defensie stáán achter hun taak.  Het verdedigen van de burgers. Dank jullie wel. Laten we ons bewust zijn-ondanks dat ieder zijn en haar persoonlijke moeilijkheden heeft-dat we het toch goed hebben.
Ja, ik weet. De bezuinigingen en het maandelijks proberen rond te komen. Spaargeld opeten. Werkgelegenheidsproblemen? Toch vind ik dat we het goed hebben, als we het maar willen zien. Heb je erge geldproblemen? Dan toch een paar keer per dag bewust kiezen om iets moois te zien. Een dauwdruppel, een slak met zijn huisje, een vlinder, de mooie wolken en de mooie eik die vast wel ergens bij je in de buurt staat, al woon je in de stad. Een schilderij, een mooie brug. Onze stevige huizen van steen. Ons land beschermd door dijken. Iemand die iets vriendelijks zegt. Een glimlach geven en ontvangen. Een praatje met een kind maken. Dankbaar zijn. Dankbaarheid voelen van binnen dat –al zijn het er veel- er regels en wetten in ons land zijn. Dat is een groot goed. Ja, ik weet dat sommige regels te veel zijn. Doch zonder wetten en regels zou het hier echt een zooitje zijn.

Geest van Liefde en Vrede, kom terug daar waar het nodig is.

* http://www.worldpeaceflame.org/

Geen opmerkingen: