dinsdag 7 augustus 2012

Het missen van een borst



Het kan me overvallen. Mijn rechter borst missen. Ja, ik weet dat er ergere dingen in de wereld zijn, toch is er nu bij mij gemis. Dat mag. Is oké. Net als bij het overlijden van een dierbare is dit verlies net zoiets. Rouw over mijn borst en mijn veranderde vrouwenlichaam. Toch heb ik er niet meer zo vaak last van. Ik heb  geaccepteerd hoe mijn lichaam eruit ziet. Maar soms denk ik: 'nou nee, het ziet er niet uit.' Hoe je het ook wendt en keert, het is een verminking. Een  vriendelijke borst ingeleverd. Kwaadaardige tumor weg.

Een siliconenimplantaat of reconstructie zou dat gemis bij mij-hoeft bij een ander niet zo te zijn- niet verkleinen.  Een borst missen-mijn eigen borst- heeft niet alleen met mijn uiterlijk te maken of met het feit borstkanker te hebben gehad. Verder dan dat reikt het, veel verder. Het heeft met mijn wezen te maken.  Al is het zeven jaar geleden-2005- dat mijn rechterborst geamputeerd werd, toch voelt op dit moment de kern van mijn vrouwzijn zich weer eens net zo aangetast als bijvoorbeeld na een aanranding. Mijn aard, mijn vrouwelijke inborst weet nu dat –al kan ik mij nog zo compleet voelen- ze af en toe weer net zo pijnlijk geestelijk knaagt. Ik wil dit tegen alle vrouwen- en ja ook mannen zeggen- dat dit volkomen normaal is.

Ook mannen met een geamputeerde borst kunnen zich in hun manlijke natuur aangetast voelen. Net zo normaal is dit gevoel als iemand die fysiek beperkt is en het gebruik van zijn of haar benen of zelfs armen mist. DIT lijkt me helemaal erg, maar daar gaat het nu niet over. Iemand zei ooit tegen mij pas na de borstamputatie: 'wees blij dat het geen been of arm is.' Daar ben ik nu wel blij over, maar kort na de amputatie kon ik er geen bal mee. Helemaal niets. Voelde ik mij niet gezien als vrouw die met zoveel tegenstrijdige gevoelens worstelde.  Dan moet je niet aankomen met: 'het is maar een borst, het is maar uiterljk. En die borst was toch niets meer, het zit vol kanker.'  of ...erger, alsof een mens een robot is. ' het is een fysiek ongemak  en een mentaal probleem.' Tjonge, jonge, jonge.
Kanker is geen griepje, een borstamputatie evenmin. Tja, en mijn arm? Die doet het na veel inspanning niet zo best en zit vol lymfoedeem. Fysiek ongemak? Mentaal probleem? Het is een beschadiging van mijn vrouwzijn. Van mijn gevoel! Dat is het. Het kan me boos maken dat vrouwen zelf er ook zo overheen  kunnen walsen. Maar oke, ieder op de eigen manier. Ieder op zijn en  haar eigen tempo van verwerken. Ik verviel weer in het over vanuit de vrouw schrijven. Excuus heren die eveneens geamputeerd zijn, omdat ik een vrouw ben kan ik beter over mijn gevoel schrijven dan het uwe.

Dierbaren die overleden zijn kun je op sommige momenten opeens heel erg missen, voor je gevoel maakt het niets uit of de herinnering aan diegene een jaar, twintig of veertig jaar geleden is. Gevoel is. Gevoel kent geen tijd. Een borst- of een ander lichaamsdeel of orgaan- missen als je die niet meer hebt is volkomen normaal.

Net zoals ik het nu mis dat ik het niet ben en nooit meer zal zijn-maar wel hun stiefmoeder /zij die mijn hartsvriendin was - die met mijn ex  en mijn kinderen op vakantie zal zijn. Niet dat ik mee had willen gaan. Maar het feit dat het voorbij is. Vooral naar voor de kinderen. Zelden zien ze hun ouders samen. Dat is triest.

Over dát gemis en het mijne heb ik een lap tekst  klaar. De afgelopen week veel hierover geschreven. Ik denk niet dat ik het hier plaats. Het is oké dat schrijfsel, ik kijk erin terug en sublimeer. Eigenlijk was het een goed stuk schrijven al zeg ik het zelf, maar nee ... Ik gun de kinderen oprecht hun vakantie met hun pa. Ze zijn volwassen en maken zelf hun keuzes.

Hm …ik heb een luxe probleem. Indien mijn borst niet geamputeerd was, dan zat ik dit niet te schrijven en was ik morsdood. Toch hield ik van mijn borst en heb haar nooit als kwaadaardig gezien. Dank je wel, borst.
Vind je mij erg zeuren, lezer? Na ja, je hoeft het niet te lezen. Maar ik mag het wel plaatsen. DAT geeft mij opeens een kickgevoel. Ik leef en ik schrijf. 

Opeens voel ik me weer blij. Ik leef en ben dankbaar zijn dat ik niet het gebruik van een been of arm hoef te ontberen.

Dank je wel borst dat je er was, ik wou dat ik je had kunnen begraven.


Het is zoals het is.

________________________________________________________________________

Vervolg over het missen van een borst.


Mijn respect voor vrouwen die borstreconstructie hebben laten doen of een siliconenimplantaat hebben laten inbrengen na een  borstamputatie.  Echter, het is nog steeds niet mijn keuze. Ieder maakt haar eigen keuzes. Je doet dat wat goed voelt.  Het is oké. Ik zeg niet dat het hebben van een lege plek waar ooit mijn rechter borst zat, goed voelt. Ik mis het vrouwelijke gevoel van twee borsten hebben en de energie ervan te voelen. Doch, ik voel me er niet meer al te ongemakkelijk bij hoewel mooi anders is. Dat geef ik toe.

Voor mij voelt die lege plek natuurlijker aan dan dat er iets anders permanents en onnatuurlijks - waar ik  niets in of aan  zou voelen- zou zitten. Zodat anderen maar niet herinnert hoeven te worden aan het feit dat je borstkanker hebt gehad inclusief borst amputatie? Wat voegt het dan toe voor mijzelf? Met een truitje erover heen is het net echt. Maar dat is het niet. Tja, mijn lege plek ...die is wel echt en ik begin er zelfs weer wat gevoel te krijgen. Ja, ik weet, dat kan niet want de zenuwen zijn doorgesneden. Toch is de lege plek onderdeel van mijn lichaam en voelt de huid warm aan-een gereconsgtrueerde borst schijnt koud aan te voelen- al is dat totaaaaal anders dan hoe ik met mijn borst voelde. Met twee borsten. Hoe je het ook wendt of keert, dat gevoel krijg je nooit meer terug is tot nu toe mijn ervaring. Het is weg en blijft weg naar wat ik ook van lotgenoten hoor. Echter, er is veel om voor te leven.

Maar als je een mens van het uiterlijk bent dan heb je keuzes en pas dan kun je kiezen en soms is een implantaat of reconstructie nodig indien je zware borsten hebt. Anders ga je scheef lopen. 
Jank je te pletter en krop het niet op. De kanker is hopelijk uit je lijf, maar je borst ook en dat is verdrietig.
Vrijen na borstkanker en met een borst minder is een ander verhaal, althans voor mij. Het voelt zo anders, zo niet-kloppend. Ik miste snerpend het gevoel van beide borsten samen. Hoe vrouwen die twee geamputeerde borsten hebben ooit weer die 'stroom' vanuit hun borststreek/hart/ borsten door hun lijf zouden kunnen ervaren weet ik niet. Misschien dat ik hier ooit nog eens over mijn ervaring ga uitweiden. Na de operatie is het bij mij een eenmalige ervaring geweest waardoor ik voorgoed genezen ben van seks en vrijen. Helaas pindakaas, maar liever zo dan mij laten kwetsen en niet in mijn eigen tempo te ontdekken wat mijn nieuwe lijf wel /niet voelde, wou en aankon. Maar goed, dat is mijn verhaal. Trek je er niets van aan en doe wat goed voelt voor je. Ik wens je, lotgenote, oprecht toe dat je partner naar je moge luisteren. Naar jouw tempo, jouw ritme.

Daarom vind ik het belangrijk dat ik om mijn lichaam kan geven en niet om er weerzin voor te hebben. Ontspannen met jezelf omgaan is belangrijk. Begrip hebben voor jezelf, vrouw die dit leest en mogelijk voor een amputatie staat. Ik wens je sterkte toe, en ja doen wat goed voelt? Niets voelt goed als je ervoor staat. De kanker niet. Een amputatie niet. Niets. Indien je mijn advies wilt horen, laat je niets maar dan ook niets aanpraten voor of na de operatie. Je hoeft je nergens voor te schamen, waarom zou je? Je bent aan het overleven. Neem een beslissing waardoor je een mogelijkheid zou kunnen hebben tot overleven, daar gaat het in eerste instantie om.

Mijn eerste zomer zonder twee borsten was het bloedheet, zoals altijd in een topje zonder bh. Geen gezicht geef ik toe en ik had veel verdriet, voelde me mismaakt maar ik had het ook erg warm en vertikte het mijn bh met losse buitenprothese te dragen. Een dergelijk ding wordt kokend, het voelt vreselijk vind ik. Iemand zei: 'je mag niet zo provoceren.'
'Huh, provoceren?'  Ik had kanker gehad, was nog aan het herstellen en wie denkt er dan aan provoceren? Het gevolg was dat ik tóch maar een bh aandeed gevuld met aquarium watten. Mijn vroegere zelf mocht niet meer zijn. Ik kan er nog steeds boos om worden.
Maar nu? Ik heb er maling aan. Is dat zo? Nee, als er veel mensen zijn, al is het nog zo warm dan doe ik die bh met buitensiliconen prothese  aan om de illusie van een symmetrische vrouw in leven te houdenen om niet te veel op te vallen. Erg he? Ben ik even gek? Omdat mensen(niet alleen mannen) van vrouwen met twee borsten houden en vrouwen daar braaf aan voldoen om te behagen. Ben er nog niet klaar mee.

 Echter, bedenk dat indien je kanker overleeft en je bent waar ik nu ben-zeven jaar schoon- dan is dit geschrijf luxe. Het nog  in leven  zijn is bijzonder. Het is goed (sprak zij rationeel) dat mijn borst eraf is. Een grote kwaadaardige tumor zat tegen het borstbeen aan, en botkanker wil je echt niet hebben weet ik uit mijn werk in de zorg en verpleging.

Hou van je lichaam, lotgenote, geef om jezelf juist als je kanker hebt. Boos op je lijf worden is zinloos. Neem de tijd om rustig alleen te zijn. Al bedoelen mensen het nog zo goed, vaak kan veel aandacht, bezoek en gebel te veel zijn vooral als je dat niet gewend bent. Desnoods vraag je of ze wat in de keuken of in huis willen de doen, de afwas, de strijk, een bed verschonen, een boodschap doen of vuilnisbak buiten willen zetten. Durf te vragen. Ik durfde dat te weinig.

Ik laat het hierbij, na je nog een zin te hebben meegeven die een röntgenlaborante tegen mij zei:

           ‘Wat nu het einde van de weg lijkt, kan ook een bocht in diezelfde weg zijn.’

Adem!
 Sterkte en ...van harte BETERSCHAP, dat wens ik je toe en wees je na het lezen van mijn epistel  bewust van het feit dat iedere vrouw anders denkt en voelt.  Dus ...jij ws ook?

--------------------------------------------

Misschien heb je hier iets aan?
http://vimeo.com/47967545

Op de site van de borstkanker vereniging nederland vind je antwoord op veel van je vragen.
http://www.borstkanker.nl/borstkanker

Net uitgekomen het boek: De Eentietige Bandiet door Josje de Klerk   http://banditpublishers.nl/







5 opmerkingen:

Anoniem zei

Voel even mijn armen om je heen, (((Mathillekevrie)))
Lien

Tilly Kuiper zei

Dank je wel (((Lienepienvrie))) dat doet goed.

Anoniem zei

Wel wat laat.
Even laten bezinken, tranen.
Dapper van je Tilly.

Knuffel van mij. Luca

Tilly Kuiper zei

Is het erg confronterend voor je (((Luca)))? Ik wil niemand ermee kwetsen, maar kan niet anders dan schrijven zoals ik schrijf en het te delen.

Tilly Kuiper zei

(((Knuffel voor jou Luca en voor jou lotgenote die ik niet ken))).

Over negen dagen begin ik weer met de contrôles. Is altijd weer spannend vind ik.