zondag 19 augustus 2012

Hollandse Zomer



Een vlieg verdrinkt bijna in een bakje met water, ik vis haar eruit met een lepel. Vlieg ligt een paar tellen voor pampus, komt dan langzaam weer bij, kijkt naar de bij die vlakbij honing aan het opslurpen is uit een bloem.  Zomers gezoem. Vlieg poetst zijn pootjes alsof er niets aan de hand is. De vlinders zijn weer veilig, mijn poezebeest-die vanmorgen op vlinderjacht was- heeft zich teruggetrokken op de koele aarde onder een laaghangende den bij de overburen.  De hortensia’s groeien en bloeien als kool. Kleine hartvormige bloemblaadjes vormen grote bollen  hortensiabloemen. Een windje waait plots door de tropische hitte heen. Lekker. De geluiden  zijn  zomers en voelen mediterraan door de openstaande ramen. Gekletter van borden, gedempt gepraat, een opengedraaide kraan laat kletterend water horen, een opklinkende volle lach. Verderop salsa muziek. Over schutting en heg heen kletspraatjes met de buren. In de winter is dit weer voorbij, dan kruipt ieder weer in zijn huis als in een hol. Het zal me benieuwen hoe ik deze eerste winter zonder werk mij er doorheen motiveer als pensioen gerechtigde. Een slak kruipt omhoog langs de stam van de hazelaar. Wat een inspanning. Slakken associeer ik met mijn vader. ‘Dag Pap.’ Geen zondagse téléphone gesprekken meer met hem. Ik doe net alsof hij nog in Frankrijk woont, ver weg toen we zelden contact hadden. Hm, het helpt niet.

Wat een weelde toch, een huis, een koel huis met een douche en stromend water. Ik wens het ieder toe. Voelt rijk aan. Voelt rustig aan. Rustig kunnen douchen. Tropisch weer in de wetenschap dat het toch weer gaat regenen over een poos. Voldoende water. Nu zwoel, zinderend,  luimakend zomerweer. In de schaduw zitten typen. Verderop andere muziek, niet overheersend. 'De weg voor je is leeg met mijlen vol van het onbekende hoor ik in het Engels zingen.' Ik neurie mee.
Mmmm …volgende week start het koor weer. Fijn, maar sommige teksten vallen mij zwaar. Sst …allez, nu is nu.

Ik denk aan Lowlands waar ik zoonlief tussen 55.000 festivalgangers weet. Nauwelijks een wanklank. Verbroedering alom. Vrede.

De bloemen, ook de éénjarigen doen het goed deze zomer. Alle regen die eerder viel  weken terug was als een pepdrank voor ze. Toch is het verval richting herfst al te zien. De petunia’s bloeien een à twee dagen, andere nemen hun plaats in. De bakken zijn vol met een roze weelderige bloemenpracht.
Gisteren werd Dineke die 2500km naar Santiago de Compostella liep, verwelkomd in ons dorp. Achter  een overdekte kar  getrokken door een tractor waarin een zeemanskoor uitbundig hun liederen zong, liep zij voor het laatst in vol pelgrimsornaat, de rugzak weegt 14kilo, zo zwaar als een kind. Rieten hoed op, pelgrimsstaf, wandelschoenen aan.
Ik sta haar op te wachten op de stoep met een bloem. Tijdens onze wandeling  zien we  af en toe mensen.  Ze feliciteren Dineke. Het merendeel zit of in de achtertuin of op het strand. Zinderend warm is het op straat. We lopen samen op, het is een nieuwe gewaarwording voor mij om op mijn slippers naast een vrouw te lopen die net 2500 km ervaring in haar lijf benen, voeten en  wandelschoenen heeft zitten. Ondertussen luister ik naar haar verhalen. Later, bij de feesttent op het dorpsplein waar we ons in de Provence wanen, wordt ze uitbundig gehuldigd door onze burgemeester en een tent vol mensen.
In een hoekje kijk ik naar foto’s, gemaakt door Dineke, getoond op een tv scherm. Dan ga ik naar huis en volg ik haar niet langer.

Een verhaal achtervolgt mij: Geboortedag door Miran A. Heftig. Werelden, werelden zoveel werelden met ervaringen. Een must dat ze verteld worden. Gedeeld. Opdat er meer begrip is, al zijn sommige dingen niet te bevatten.
Mijn gedachten gaan naar alle landen waar mensen zich onveilig voelen. Ik voel me machteloos. Tegelijkertijd is er ook het besef van bewust mogen schrijven over hoe goed we het hier hebben.(ja ja, ik heb ook te maken met bezuinigingen, daar gaat het nu niet over.) Juist omdat ik kan en mag schrijven in ons Holland met haar vrijheid van meningsuiting, waar soms zo onrespectvol, onwaardig en onverantwoordelijk mee om wordt gegaan. Maar ja, ook dat is democratie!? Zomaar uitgesproken zinnen zonder je bewust te zijn wat het teweeg kan brengen bij nog meer mensen dan diegene die je bedoelde? Soms kan ik bang worden van bepaalde uitspraken, vooral als ze door een politicus zijn geuit. Weet wat je zegt, mijnheer de ‘politicus’. Gedraag je diplomatisch. Er is al teveel ellende in de wereld, maak het niet erger. Laten we het alsjeblieft gezellig houden. We leven in Vrede. Misbruik democratie en je recht van vrijheid van meningsuiting niet. Voel je verantwoordelijkheid, mijnheer de politicus. Geef het goede voorbeeld aan onze jeugd. Was je zelf niet in een ander land geboren …? Iedereen is te beleefd om dit te vragen. Eigenlijk  ben  ik ook te beleefd, maar het moet toch eens gezegd worden door een blanke oer Hollandse moeder met twee kinderen die toevallig een bruine huid hebben. We zijn op en top Hollanders. Ik krijg er ontiegelijk het rambam van als je weer eens zo’n uitspraak doet. Stop er eens mee, mijnheer de politicus W. met de zin: dan maar terug naar eigen land. Hoe zou je moeder dàt hebben gevonden? Jij bent toch ook een humane wereldburger?


Is het niet bijzonder dat ik dit zomaar kan schrijven zonder dat ik word opgepakt?  Dankbaar gevoel geeft het.

Het budhabeeldje staat in zijn eeuwige diepe meditatie verzonken met een Mona Lisa glimlach. Het laat de tijden onverstoorbaar aan zich voorbij gaan. Samen met de budhah kies ik ervoor om  mijn lippen nu te krullen in een glimlach. Ik voel mij in een leeftijdsloze tijd aangekomen. Het kind in mij is blij dat ik blij kan zijn en vice versa. Ik kijk door haar ogen naar mijn tuin. 

Mijn paradijselijk plekje.



3 opmerkingen:

Anoniem zei

He lieve Tilly, wat een prachtig stukje weer. Dit kind is ontroerd door je scherpe observaties en de waardering voor het kleine. Voelt alsof je een stukje van de essentie van het leven weet te vatten in je tekst. Heel knap.

Liefs Lapin

Anoniem zei

ontroerend mooi, Mathillekevrie
Lien

Tilly Kuiper zei

(((( Lapin en Lienepienvrieke)))) mmm zomer:-)