zondag 16 september 2012

Ik heb er genoeg van, mijnheer



Ik ben het zo ontiegelijk zat en ik ben de enige niet. Als je weet dat een bepaalde daad een extreem gewelddadige respons teweeg heeft gebracht elders in de wereld, dan ga je het toch niet naar je toetrekken? Daardoor haal je het ook naar je (ons) land toe, terwijl je als een puber staat te zeuren omdat je altijd ‘vrijheid van meningsuiting’ wilt hebben. Die vrijheid houdt ook in dat je weet wanneer  je eens niets doet of zegt. Dat is leren je gezonde verstand te gebruiken. Stop met olie op het vuur te gooien, mijnheer g.w. Je zegt verstandig te zijn? Wees dan die vrijheid waardig en wees een man die handelt vanuit een verantwoordelijkheidsgevoel. Je bent toch voor ons land? Voor haar burgers? Wees er dan voorzichtig mee. Trek ons niet mee in jouw strijd tegen wat dan ook. Voorkomen is echt beter dan genezen!

Vrede.

vrijdag 14 september 2012

Zwemmen (gedicht)



Zwemmen,
zwemmen in de regen,
populieren om het water heen.
Een fikse wind doet de bomen buigen,
buigen tot zo dicht mogelijk bij het water
om ze vervolgens  overeind te laten veren
tot de statige bomen die zijn
vereeuwigd door Marsman.

Over de Verkiezingen en stemmen voor Stichting de Ankh

( excuse, het lukt mij in dit bericht nog niet om de achtergrond  goed te krijgen:-( )
Na de nerveuze verkiezingstijd met als slot een spannende televisieavond en nacht volgen in de strijd om de zetels in de Tweede Kamer, moet het mij van het hart dat ik mij opgelucht voel dat het generaliseren& populistische doemdenken hopelijk minder zal worden.
Hoe je het ook wendt of keert, Nederland is weer terug in het midden. Partijen komen elkaar nader en als volwassen mensen zullen deze partijen met elkaar moeten en mogen kunnen regeren. Een goed huwelijk sluiten met respect voor elkaars visie moet toch mogelijk zijn?
Ik vind het vreselijk als ik ene mevrouw Agema nu al hoor zeggen dat ze Den Haag weer flink op stelten gaat zetten. Haar partijleider eveneens. Dat is toch geen voorbeeld voor onze jeugd? Stop er eens mee. Ik zeg het niet graag, maar dat gedoe is wel van ons aller belastinggeld, dit kan beter besteed worden. Ja, ook om andere mensen hulp te bieden! Verbindend denken.

Daarom … kom ik met mijn volgende verhaal, waarin ik u vraag om nogmaals uw stem te geven..

Ditmaal voor Inloophuis Hoogvliet van Stichting de Ankh (geen winstoogmerk). In het inloophuis werken alleen vrijwilligers. Deze zetten zich in om mensen met kanker, hun naasten, ex-kanker patiënten een fijne tijd en een luisterend oor te bezorgen. Mits je daar behoefte aan hebt op deze manier.
Gisteren was ik er voor het eerst. Om een workshop oppepcollages maken op canvas te geven.
Voor het eerst ook dat ik –de opening daargelaten- meedeed in de groep babbelende, knippende, plakkende vrouwen. Oké, mijn werk in de Zorg is vergelijkbaar, maar nu had ik geen beroepshouding, doch ook ik deed mee als lotgenote. Het was een verrijkende ervaring.

dinsdag 11 september 2012

Zeven en een half jaar schoon.

De uitslagen van de borstkankercontrôle waren goed. He he, wat een spanning is het toch iedere keer weer. Ik ben nu 7,5 jaar schoon! Om het te vieren dronk ik een late machiato met een appeldriehoek en kocht een gekke kaart met serieuze ondertoon  met een zusjes boekje voor mijn jongste zus, die wel een oppepper kan gebruiken ...

Van de ene afwachtende nerveuze spanning in de andere.

Toch lijkt mij dat mijn schoon zijn een teken van hoop & vertrouwen kan zijn voor mensen die net de borstkankerachtbaan zijn ingegaan.

 Beter  is het dat ik nu niet schrijf. Het is tijd om te schilderen, collages te maken en stil naar muziek te luisteren waardoor mijn hoofd leeg kan worden.





maandag 10 september 2012

Mama's plant




9/11 september is een beladen dag. Die dag zal altijd aan het World Trade Center afgrijselijk tragische drama doen denken. Ik kan alleen heel stil zijn en een Wereld Vrede Vlam kaars aansteken, dit doe ik nu ook voor mijn moeder. Mijn moeder, overleed niet op de 9/11. Ze overleed op 11 september 1995 in Zeist nadat ze tien dagen voedsel en drinken had geweigerd. Mama wou niet meer na vijf jaar afasie door een CVA (hersenbloeding).

Mijn moeder gaf mij veel mee, onder andere haar hartenklop die mij leerde om mij in te leven in een ander, over compassie te hebben voor anderen en ... mijzelf. Vandaag kwam ze om de hoek kijken.
Mijn vrolijke maar ook verdrietige moeder die graag zong: lailailaiii. Mijn moeder die van wandelen hield. Mijn moeder die haar man/mijn vader volgde naar waar hij heen verhuisde. Of hij haar volgde is een ander verhaal. Mijn moeder die in de vroege ochtend de dag met tuinieren begon. Hier een dode bloem verwijderen, daar een takje wegknippen tot een knop. Of een  slak die van Papa's tuin gedeelte gedurende de nacht naar haar kant van de tuin was gegleden. Mijn ouders hadden namelijk ieder een helft van de tuin.
Mama hield van buiten zijn en zij had respect voor het leven in Paps wildernisachtig uitziende tuindeel, al hield ze zelf van een gecultiveerde tuinhelft.

Three waxpaintings (from 2002)

The owl at the source

The gentle one (waxpainting)






The gentle one



                                                                        The one I mean has a small head!

                                                          

Een boek schrijven



 Ga je een boek schrijven?


--Misschien ga ik een boek schrijven over een boek schrijven. 
- Opnieuw een ander idee? Een boek over uitstellen, zul je bedoelen?
--Yep.
-Nou leuk hoor, en ... erg dat je dit hier durft te typen.
--Ja, erg he? En … leuk!
-……………….# kijkt met ogen op steeltjes.
Triest.
--Ja
-Uitstelmechanisme in het kwadraat, je zit de huishouding uit te stellen. 
--Ik zit nu te schrijven.
-Ouwehoeren zul je bedoelen. Morgen naar ziekenhuis, kom op hoppa huishouding doen.
--Ik zit serieus te overwegen om een boek te schrijven over hoe lastig het is om een manuscript af te schrijven. Om door te zetten dooooor het uitstellen heen.
--Owwww, ik geloof je niet.
-- Nee, jij gelooft nooit in mij.
- Ik ben geen André Hazes.
-- Nou ja, gestooooord.
- We geloven nooit in onszelf? Terwijl we wel een apart gevoel van binnen hebben en een zekerheid dat er ooit een boek van onze hand zal komen. Zo zeker. Raar.
--Je hebt wel lef dat je dit hier schrijft.
-Ja, toch wel, toch wel.


n      Dan moeten we echt eens stappen gaan zetten. Niet alleen jij of ik. Samen. Ondernemen.
n      Ja.
Wat zijn die vierkantjes?
n      Weet ik niet, opeens zijn ze er.
n      Je zit me weeeer af te leiden.
n      Nietes, ze ontstaan opeens.
n      Laat nou dat boek eens ontstaan. Ik word helemaal gek van je.
n      Nou, ik ook van jou.
n      Samen schrijven zoals nu. Kom op, samen zijn: is samen lachen, samen huilen,
n      Na ja, Willeke Alberti komt om  de hoek kijken.
n      Is wel zo, van dat samen. Bi cameraal. Linker en rechter hersenhelft in harmonie. Zoals nu.
n      Ja, je hebt volkomen gelijk.
n      Wil de tilly, die hier in haar blog stukjes schrijft over de Zorg, nu ook eens met mij meedoen en dat boek-Fantasy boek?- gaan schrijven waar we van dromen? Ja, waar is ze? Ze zit toe te kijken hoe we modderen. Veel zelven?  Ja  en nee, ik heb niet het gevoel shizofreen te zijn. Wil de echte schrijf tilly opstaan.
n      Droom ik nog wel eens?
n      Je bent vervelend, echt heel erg vervelend. Ik weet niet of ik ook nog wel wil dromen. Morgen (hé geen vierkantje?) uitslagen borstkankercontrole. We gaan er vanuit dat het goed is bij mij/ons. Dan de dierbare (naam mag niet genoemd worden) die ook haar uitslagen krijgt. 
n      Schaam je dat je zooo vreselijk zit te ouwehoeren over wel of niet een boekschrijven. Terwijl we extra tijd van leven hebben gekregen. Nog het lef hebt om het hier te plaatsen.(weer geen vierkantje) Kan er met mijn pet niet bij. Schrijf maar lekker door, hoor. Droom maar lekker verder of niet. Ik ga de huishouding doen. Je zit de draak met mij te steken.
n      Ha, draak, kunnen we mooi over schrijven.
n      Doeeeeeen, vooral DOEN.
 



Energy





Journey

DNA

vrijdag 7 september 2012

Hier en Nu



‘Vandaag is de dag’ zei Toon Hermans. Deze dag komt net als andere dagen zowaar één keer. Zo waar. Zomaar een cadeau om uit te pakken, om in te pakken. Om invulling aan te geven. Vervulling voelen. Je kunt er veel mee doen met een dag vooral als je weet dat een dag nooit meer terugkomt. Daarom maak ik er een mooie herinnering van.

In het kader van mijn gezondheidsplan ga ik na het opstaan linea recta naar het zwembad, waar ik het buitenbad voor mij alleen heb. Zomaar op een door de weekse dag. Luxe. Sommige mensen vinden het vervelend dat ik het vaak over dankbaarheid heb, toch kan ik niet anders zeggen dat het gaan zwemmen-voor het eerst in drie jaar tijd- mij dankbaar stemt.
Het buitenbad geeft mij het gevoel van iets paradijselijke te beleven. De zon op mijn gezicht en het water. Dansende zich verplaatsende lichtplekken. De populieren, we begroeten elkaar. Ruisend torenen ze hoog boven mij uit met hun wortels diep in de aarde en hun takken omhoog reikend. We verbinden ons:’long time not seen’ ruisen ze. ‘Waar was je?’ Ik hoef geen antwoord te geven. Mijn lichaam strekt en rekt zich uit, glijdt door het water. Mijn hart is open en mijn ziel neemt nog een duik in het water, om daarna op mijn rug te gaan liggen dobberen, de populieren als wachters. Blij ben ik, blijmoedig. Blij en moedig.
Ik adem, ik leef, ik zwem en nu mag ik me als een dolfijn voelen, doch er is een ondertoon aan bezorgdheid over een van mijn zussen. Mijn hartenklop vermengt zich met de hare. Dezelfde genen. Piekeren wordt weggespoeld door het water om en in mij.  Tranen. Nachtegalen zoeven door het blauwe bijna wolkeloze hemelgewelf.  Brengen haar-mijn zus - mijn boodschap over. Mooi. Klotsend, kabbelend water groet het water in mijn lijf. Ik voel mij er een deel van en zeg 'hoi' terug.

Hier en Nu geniet ik. Mag ik genieten en mij dankbaar voelen.

Thuisgekomen verbinding, de telefoon …

Dinsdag de definitieve uitslagen voor mijn zus en tevens voor mij.


Echter
Hier en NU
geniet ik.
Ik haal mijn gedachten en gevoel
naar NU. Hier.




Geniet van de dag, lezer.

donderdag 6 september 2012

Stille ochtendbegroeting



Stille ochtendbegroeting

Dampende druppels dauw met een regenboog aan kleuren heten mij welkom in mijn tuin. Met een glimlach bewonder ik een spinnenweb dat als  netwerk zijn kunst toont, de ochtendzon schijnt op haar draden met druppelkralen eveneens een palet aan kleuren. Tezamen met de dauwdruppels doet deze schoonheid mij van ontroering mijn adem een paar tellen inhouden. Dan ...ademen.
Mijn ogen worden vochtig. Mijn hart is dankbaar dat ik schoonheid kan zien en voelen.
Vijf mussen zitten in een rij op de schutting te communiceren met elkaar en de wereld.
Iedere ochtend een nieuwe openingsscène. Nooit hetzelfde. Keer op keer weer een wonder. De herfst heeft haar intrede gedaan met prachtig nazomerweer.

Herfst staat voor loslaten.

dinsdag 4 september 2012

Borstkanker contrôle



Vannacht droomde ik van een hele lieve hond en van een hond die zich nogal onbehouwen gedroeg. De laatste kon zich zeer asociaal en bangmakend gedragen. De lieve hond wou steeds bij de onbehouwen hond komen en spelen, maar mijn poezebeest ging ertussen staan, alsof zij de lieve hond wou beschermen. Het leek wel of poezebeest voor even wat groter werd.

'Wat je droomt ben je zelf ' vertellen sommige auteurs ons in hun boeken.


Mijn cellen kunnen zich geruststellend gedragen maar ook kwaaÏg. Toch is mijn lichaam trouw als een hond en reageert braaf op mijn gedachten, gevoelens en emoties. Hm, mijn hoofd is vol met de zenuwlijerigheid voor mijn borstkankercheckup vandaag en volgende week. Eveneens …met het feit dat een dierbare naaste met een mammogram genomen tijdens het bevolkingsonderzoek eveneens naar een ziekenhuis moet, vind ik zo naar. ‘Het zal vast niets bijzonders zijn.’ hoor, ik anderen zeggen en … nu ook mijzelf. Zo eng! Ik besefte bij het wakker worden- toen ik weer dat unheimische gevoel had van voor checkups dat nauwelijks te verwoorden is- dat het hebben van een afwijkend mammogram zoals mijn naaste en borstkanker te hebben gehad zoals ik,  het normaal is om een nerveus gevoel te hebben. Heel normaal. Waarschijnlijk zal het nooit wennen die controles. Misschien kan ik over een week zeggen: ‘ hehe, het is goed, ik ben 7,5 jaar schoon.’ Ik hoop dat mijn naaste vandaag al kan zeggen dat het bij haar niets bijzonders is.’ Hebben we ons dan voor niets druk gemaakt? Voor niets stress voor de angst? Nee …want ik vind het wel of niet hebben van kanker, van uitzaaiingen als een Russische roulette is. Zo stressvol. Het zou gek zijn als we dit niet voelden. Het is normaal. We zijn mens en niet van steen.

maandag 3 september 2012

Week van het schrijven



 In het kader van de week van het schrijven.

Schrijven, ik dank je dat je in mijn leven bent,
al  heb ik je regelmatig verwenst.
Stap bij stap laat je me zien wat ik met mijn schrijven mag,

Hier in mijn Blog delen.


Schrijven, je neemt me vaak bij de pen of de vingers,
je leidt mijn gedachten, mijn gevoel
je helpt mij om orde in mijn hoofd te scheppen
je leerde mij te uiten. Je was er opeens,
vroeger. Dank je wel, je bent me dierbaar
al zeg ik wel eens anders omdat ik niet zonder je kan.

Ik verstopte je, maar ik wist dat je er altijd voor me was.
Schrijven, dank je dat ik dagboeken kon schrijven
                                                                               en … er vandaag weer mee begin.

Schrijven, je helpt mij te doorleven en door te leven.
Je helpt mij te leven, te sterven en te zien.
Je doet mij opengaan, steeds weer
voor de stille adem van mijn en alle geest
door en voorbij vele drukdoende gedachten en gevoelens,
je helpt mij te ademen, in te ademen, door te ademen.
Schrijven, jij, jij bent zelf  mijn inspiratie,
je helpt me delen hier en nu.

Wonderen laten zich nauwelijks
 verhalen,
nog steeds heeft het iets magisch
om gedachten en gevoelens  op papier
of op een beeldscherm te  zien verschijnen.