vrijdag 7 september 2012

Hier en Nu



‘Vandaag is de dag’ zei Toon Hermans. Deze dag komt net als andere dagen zowaar één keer. Zo waar. Zomaar een cadeau om uit te pakken, om in te pakken. Om invulling aan te geven. Vervulling voelen. Je kunt er veel mee doen met een dag vooral als je weet dat een dag nooit meer terugkomt. Daarom maak ik er een mooie herinnering van.

In het kader van mijn gezondheidsplan ga ik na het opstaan linea recta naar het zwembad, waar ik het buitenbad voor mij alleen heb. Zomaar op een door de weekse dag. Luxe. Sommige mensen vinden het vervelend dat ik het vaak over dankbaarheid heb, toch kan ik niet anders zeggen dat het gaan zwemmen-voor het eerst in drie jaar tijd- mij dankbaar stemt.
Het buitenbad geeft mij het gevoel van iets paradijselijke te beleven. De zon op mijn gezicht en het water. Dansende zich verplaatsende lichtplekken. De populieren, we begroeten elkaar. Ruisend torenen ze hoog boven mij uit met hun wortels diep in de aarde en hun takken omhoog reikend. We verbinden ons:’long time not seen’ ruisen ze. ‘Waar was je?’ Ik hoef geen antwoord te geven. Mijn lichaam strekt en rekt zich uit, glijdt door het water. Mijn hart is open en mijn ziel neemt nog een duik in het water, om daarna op mijn rug te gaan liggen dobberen, de populieren als wachters. Blij ben ik, blijmoedig. Blij en moedig.
Ik adem, ik leef, ik zwem en nu mag ik me als een dolfijn voelen, doch er is een ondertoon aan bezorgdheid over een van mijn zussen. Mijn hartenklop vermengt zich met de hare. Dezelfde genen. Piekeren wordt weggespoeld door het water om en in mij.  Tranen. Nachtegalen zoeven door het blauwe bijna wolkeloze hemelgewelf.  Brengen haar-mijn zus - mijn boodschap over. Mooi. Klotsend, kabbelend water groet het water in mijn lijf. Ik voel mij er een deel van en zeg 'hoi' terug.

Hier en Nu geniet ik. Mag ik genieten en mij dankbaar voelen.

Thuisgekomen verbinding, de telefoon …

Dinsdag de definitieve uitslagen voor mijn zus en tevens voor mij.


Echter
Hier en NU
geniet ik.
Ik haal mijn gedachten en gevoel
naar NU. Hier.




Geniet van de dag, lezer.

1 opmerking:

Tilly Kuiper zei

Vandaag zit ik in de huilmodus en kan mijzelf niet oppeppen.Voel me zo leeg als een lege ton en tevens vol. ER kan niets meer bij. Bladerde wat door mijn blog en ben hier aangeland.
Opeens weer zo janken, dit zijn de woorden die ik nodig heb. Zo raar,ik schreef ze zelf. Dank je wel, binnen Tilly. Ben nooit zo overlezerig, maar nu wel.
Hm, zondag zwemmen? te druk. Even niets moeten.