zondag 28 oktober 2012

Na het zingen

Gisterenavond opgetreden. Ons musicalkoor Happy Together met het Symfonisch Blaasorkest Spijkenisse. Samen en apart. We vulden elkaar aan, zoals wij in het koor elkaar eveneens aanvullen. Wat is het toch een zaligheid als tijdens een optreden alles op zijn plek valt. Iedere stem, iedere stempartij weet automatisch wanneer te zingen. Op het juiste moment zwijgen, op het juiste moment invallen. Om de beurt en samen. Luisteren. Voelen. Ademen. Een en al oor, oog, stem en lijf zijn. Samen. Samen muziek maken. Samen een muzikaal schilderij tevoorschijn toveren. Kippenvel en gezoem in mijn oren wanneer het kloppend is. Op wat misstapjes/valse noten-oeps- na ging het goed. Al zijn we een koor vol amateurs, we staan onder professionele leiding die ons steeds beter leert te zingen. Dank je wel Demelza van der Lans.

Het samen met SBS spelen en zingen van nummers uit Les Misérables was een ervaring die ik niet snel zal vergeten. Het voelde als een vrij partij. Vrij- maar toch gedisciplineerd -onder leiding van de enthousiaste gastdirigent Leo Simons- vormden we een geheel. Melodieuze harmonie in beweging. De tijd stond even stil en toch was er volop leven in beweging. Ik ervaarde schoonheid.

Kamil en Luc droegen hier ook aan bij met hun begeleiding op piano en drum. (nog steeds hebben we geen basgitarist. Al een jaar zijn we zonder. Wie oh wie?)

De akoestiek in de kerk is perfect en helpt mee muziek en stemmen omhoog te tillen en uit te dragen. Heerlijk te mogen delen met publiek waaronder een viertal dierbaren die in de zaal zaten voor mij. Die vier maakten het nog meer bijzonder. Na het zingen gingen we de kerk uit. De prachtige Ontmoetingskerk. Thuisgebracht, was daar mijn dochter die mij opwachtte zodat ik niet in een leeg huis zou komen. Lief he?

 Misschien vind je dat ik de avond  te lyrisch beschrijf voor een amateurzangeres? Want ja, ik weet heus wel dat er altijd iets te verbeteren valt daar ben ik mij terdege bewust van. Maar nu gaat het erom hoe ik de avond heb ervaren. Ik voel me ingetogen blij. Ook, dat ik niet ziek ben geworden. Gisterenochtend voelde ik me beroerd, dacht dat het een combinatie beginnende grieperigheid en plankenkoorts was. Nu besef ik dat het alleen plankenkoorts was.

Ik zit na te genieten, in mij zingen mijn cellen nog steeds en het voelt alsof mijn bloed een dansje danst als het rustig kabbelende water van een beekje.

Intens dankbaar voel ik mij.

woensdag 24 oktober 2012

Asymmetrie kan ook mooi zijn



Vandaag ben ik opstandig over het feit dat er geen vrouwvriendelijker methode is om met een kwaad-aardige (ik schrijf bewust niet kwaadaardig) tumor in de borst om te gaan in plaats van tot amputatie overgaan met indien nodig later chemo of bestralingen.

Vandaag heeft Christine voor het eerst in de spiegel gekeken. Ze zag haar nog bont en blauwe beurse  verse operatiewond waar gisteren nog éen van haar borsten zat. Ik herinner me mijn eigen geschokte ongeloof over wat ik destijds zag in de spiegel en het intens diepe verdriet dat ik voelde alsof een dolk in mijn hart stak om het gemis van de borst die ooit deel van mijn vrouwzijn was. Vandaag liep Chris voor het eerst-dapper- met een lichte prothese in haar bh.
Ik voel mij opstandig dat –al respecteer ik Christines en andermans noodgedwongen keuzes- dat een symmetrisch vrouwenlichaam als ideaal wordt geadoreerd. Oké, het is mooi. Ook ik vind het mooi. Maar wij eenborstigen zijn er niet minder mooi door. Laat ons alsjeblieft mooi doen voelen!  Accepteer ons, alsjebliet en ...laten we onszelf accepteren.

zondag 21 oktober 2012

Dit tijdperk pakt ons bij de kladden #snelheid



Tijdens het afsluiten van het vorige millennium  werd er een overzicht gemaakt van alle uitvindingen. http://www.refdag.nl/oud/series/uitvindingen/uitvindingen.html/ Sindsdien is er een versnelling van uitvindingen geweest op het gebied van het digitale. Dit tijdperk pakt ons bij de kladden en vooral de jeugd wordt er in meegezogen. Zelf spartel ik nog tegen, ik ga niet zo snel. Tijdens het opruimen van mijn huis stond ik vandaag met bandjes -cassette bandjes -vol stof te mijmeren of ik ze zal bewaren of niet. Ik draai en beluister ze soms nog. Ook vraag ik me af of ik een mp3 speler op mijn wensen lijstje voor mijn 65ste verjaardag zal zetten. Dat zou voor mij met ‘mijn’ tijd meegaan zijn.

Tussen het afstoffen door denk ik terug aan hoe een week geleden ene Felix Baumgartner in een supersonisch pak een ruimtecapsule instapte om vervolgens omhoog te zweven aan een immense heliumballon tot de uiterste rand van de stratosfeer rond onze Aarde. Net niet de dampkring door.
39kilometer boven de Aarde werd de druk in de cabine uitgeschakeld, waardoor het luik van de kleine ruimtecapsule openging.

Na enkele checks sprong Felix, en met een snelheid van meer dan 1300km per uur viel hij sneller dan het licht terug naar de Aarde. Een vrije val van  iets meer dan 4 minuten  en hoppa parachute uit, om niet lang daarna te landen.  Zomaar. Heelhuids. Ongelooflijk. Afschuwelijk eng ook. Mijn broer overleefde destijds-in 1980- zijn sprong vanaf een zevende etage van de flat waar mijn moeder woonde niet. Ik dacht aan mijn broer toen ik Felix met een flink vaartje aan de parachute naar beneden zag komen. Hij  landde op zijn benen en na een paar tellen te hebben geknield stond hij rechtop.
Tegelijkertijd schoten beelden door mijn hoofd van hoe de toekomst er uit zou kunnen zien.
Extreem gedrag.  Vliegende en vallende mensen door de stratosfeer, terwijl vanuit de ruimte een Internatonaal Ruimte Station het gezoef in de gaten houdt. Delen van de planeet waar we wonen-onze Aarde-zal zich weer kunnen herstellen omdat de mens teveel op de ruimte erbuiten en rondom is gefocust? Afgelopen week hoorde ik ook over een enkele reis naar Mars. Mogelijk voor vier mensen. Wat zullen zij naar de Aarde gaan verlangen.

donderdag 11 oktober 2012

Het Aow-pensioen en haar regels



Enige tijd geleden las ik allerlei artikelen over strenge AOW regels. In :http://betjesonnetje.wordpress.com/2012/08/22/illegale-ouderenzorg/ lees je er meer over. Althans, over de angsten voor de regels zonder dat ik zekerheid had.

Omdat ik langzamerhand mijn op hand zijnde pensionering ging beschouwen als een levensfase waar mijn vrijheid als pensioengerechtigde ver te zoeken zou zijn- volgens de artikelen die door Nederland circuleren- heb ik de SVB aangeschreven om duidelijkheid te krijgen.

Vandaag kreeg ik een respons en ik ben er dankbaar voor, want nu weet ik dat er veel aannames zijn. Tendentieus schrijven. Ook ik deed er aan mee, omdat ik geloofde wat ik las. Hoe het zit met langere tijd voor iemand zorgen is me nog niet geheel helder, maar indien het ooit zo ver komt dat iemand in mijn omgeving lange tijd hulp &zorg nodig heeft dan zie ik wel hoe en wat. Eerst ga ik uit de Zorg :-).

Op dit moment neem ik aan dat de SVB geen bezwaar heeft dat ik een gedeelte van de brief hier plaatst en citeer?


maandag 8 oktober 2012

Dans je dromen wakker*



Daar hang je weer. Zo moet het zijn. Ik nam je mee met de gedachte hoeveel je waard zou zijn. Hoeveel zou je waard zijn in euro’s? Wees gerust, ik vond en vind je bijzonder. Op je achterkant een uitnodiging voor een vernissage van vlak na de Tweede Wereldoorlog. Op die zelfde achterkant een programmaboekje van een dansvoorstelling waarin je optrad en waar je schepper cq minnaar de kostuums voor had gemaakt. Een handgeschreven kaart met tekening van je maker aan mijn vader is verstopt in het programmaboekje. Ik vind het bijzonder dat je dit alles op je rug draagt. Laatst ontdekte ik op een foto uit mijn prille jeugd dat je er toen al was en deel uitmaakte van mijn leven. Je verhuisde mee van huis tot huis, van land tot land. Jij maakte dat ik wou gaan dansen. Het begon met Gymnastique Rytmique bij Mademoiselle Tamisier. Door jou zeurde ik mijn ouders aan hun kop zeurde omdat ik zo graag naar Ballet voorstellingen in de Opéra wou. Mijn kamer hing in die tijd vol met foto’s van ballerina’s. Ik droomde beweging. Aan de trapleuning oefende ik positions, wiebelend op een tree. Rekte, strekte en voelde het leven door mijn lijf stromen. Jij maakte dat ik dacht te kunnen dansen als een zwaan op  - mijn eerste single plaatje- Eine Kleine Nachtmuzik van Mozart. ‘Kijk Mam, kijk Pap. Ik ben een ballerina.’glimlachten toegeeflijk. ‘Ja, je bent een ballerina, Til.’
Lieve ouders, denk ik bij het zien van een dansfoto - tien was ik- waar ik in een groteske houding -waarvan ik dacht dat het mooi was-stond te poseren.

zondag 7 oktober 2012

Over schrijven en daarbij rekening houden met anderen



Laat ik weer eens iets in mijn Blog schrijven. Het is een tijd geleden en het bevalt me niets. Ik voel mij er naar door want in mij huist de broodnodigheid van mijn hart en ziel om autobiografisch te willen schrijven. De ellende is dat dit niet los staat van het feit dat ik dan ook over anderen in mijn leven ‘moet’ en wil schrijven. Daar kun je niet omheen als schrijver. Biografisch schrijven duikt dan onmerkbaar, meer dan stiekem op. Heb het nu al diverse keren gehad in de afgelopen maand. (nee ik bedoel niet mijn vorige schrijfsel ) als ik mijzelf laat gaan dan komt er een verhaal over of familie, of vriendinnen. Damagniet. Davindenzeonleuk. Wees gerust, ik doe mijn best om zoveel mogelijk te omzeilen door er niet over te schrijven of door het te sublimeren.

Zelf begin ik me er onbehaaglijk over te voelen. Zelfs leuke grappige anekdotes mogen niet? Niets mag? Het is makkelijker om stukjes over de Zorg te schrijven en de hele setting te wijzigen dan over familie en vrienden te schrijven. Mijn spontaniteit is aan het verdwijnen en ik voel mij in mijn vrijheid van meningsuiting en behoefte om te willen delen zeer aan banden gelegd. Ik respecteer een ieder en plaats hier niets tegen iemands wil in, dus modder ik verder. Wel probeer ik mijn schrijfbehoefte te respecteren. Dat wil zeggen mijn willen delen van schrijven behoefte. Had een artikel willen publiceren over oudere werknemers in de Zorg/Verpleging. Heb ik op verschillende manieren beschreven, maar hoe ik het ook uitwerk er komt toch steeds weer  een vriendin in mijn schrijven sluipen. Tja, en diezelfde vriendin wil niet dat ik over haar schrijf, al noem ik haar niet bij naam. Dus … houdt het op, totdat het schrijven er op een betere manier uitkomt. Geen inspiratie nu.

Daarnet weer eens Schrijven Online bezocht.