woensdag 24 oktober 2012

Asymmetrie kan ook mooi zijn



Vandaag ben ik opstandig over het feit dat er geen vrouwvriendelijker methode is om met een kwaad-aardige (ik schrijf bewust niet kwaadaardig) tumor in de borst om te gaan in plaats van tot amputatie overgaan met indien nodig later chemo of bestralingen.

Vandaag heeft Christine voor het eerst in de spiegel gekeken. Ze zag haar nog bont en blauwe beurse  verse operatiewond waar gisteren nog éen van haar borsten zat. Ik herinner me mijn eigen geschokte ongeloof over wat ik destijds zag in de spiegel en het intens diepe verdriet dat ik voelde alsof een dolk in mijn hart stak om het gemis van de borst die ooit deel van mijn vrouwzijn was. Vandaag liep Chris voor het eerst-dapper- met een lichte prothese in haar bh.
Ik voel mij opstandig dat –al respecteer ik Christines en andermans noodgedwongen keuzes- dat een symmetrisch vrouwenlichaam als ideaal wordt geadoreerd. Oké, het is mooi. Ook ik vind het mooi. Maar wij eenborstigen zijn er niet minder mooi door. Laat ons alsjeblieft mooi doen voelen!  Accepteer ons, alsjebliet en ...laten we onszelf accepteren.

Vanmorgen stond ik na het douchen voor de spiegel, heel bewust omdat ik wist dat Chris op deze dag eveneens voor de spiegel zou staan. Ik keek naar mijzelf. Een vrouw met éen borst. Voor het eerst kan ik het oprecht met mijn arts eens zijn dat het een mooi litteken is. De huid is mooi, is goed geheeld en voelt warm aan. Niet nep. Mijn lichaam. Dag borst en dag lege plek. Ik hoef me niet voor jullie te schamen. Geen vrouw, geen man (die ook borstkanker kan hebben) hoeft zich te schamen. Acceptatie is.
Dag lege plek. Een nette beetje bobbelige huid, bijna glad. Vaak met een fikse oedeembobbel die iets van een borstje weg heeft.
Ik hoef me niet te generen dat ik een borst minder heb. Ook hoef ik mij niet te schamen omdat ik destijds vlak na de operatie geen prothese wou dragen maar het wel deed, waarna ik mij zo knetterend nep voelde met mijn met aquariumwatten gevulde bh -zoals ik als tiener met onluikend vrouwenlichaam  eveneens droeg -om maar meer vrouw te lijken. Toch was dat wel wat anders dan dit

.
Ook Christine hoeft zich niet te schamen omdat ze daags na de operatie wel een prothese wil dragen. Het is oké. Het is wat ieder zelf wil of zich aan vastklampt.  Maar we hoeven ons echt niet te schamen omdat we geen 'perfect' uiterlijk meer hebben. Ook mannen of vrouwen met een andere vorm van mismaaktzijn hoeven zich niet te schamen. Heelzijn is perfect  en hoeft niets met het uiterlijk te maken te hebben.

Wij zijn niet minder mens door een anders uitziend lichaam. Laten wij zelfwaardering voelen!

Toch had ik vandaag opnieuw een moment de sensatie dat ik gène moest voelen over het feit dat ik borstkanker had en vooral zomers -als ik thuis ben- geen prothese wil dragen. Buitenshuis toon  ik een schijnheilig uiterlijk. Het is niet wat je ziet. Na ja, ik ga er maar niet verder over uitweiden.Wat ik ook schrijf, soms kan ik mijn borst erg missen.
Maar het mag nog, het is borstkankermaand.( Waarom is er geen baarmoederkankermaand? Of longkankermaand? enzovoorts)

Opeens grijns ik, er is leven na borstkanker. Dáár gaat het om, dat er leven moge zijn na borstkanker! Ik zit dus met een luxeprobleem. Ouwehoeren over het wel of niet dragen van protheses. De mop is dat ik me toch heb aangepast. Goed he? Aangepast aan het ideaal beeld dat een vrouw twee borsten hoort te hebben en dat ze dan pas representatief is. Ja, indien een vrouw een zware borst heeft dan is een prothese nodig voor het evenwicht. Dan heeft het een functie. Eigenlijk heeft het altijd een functie als een vrouw zich er beter door voelt, niet omdat het zo zou horen.
Maar buiten dat: Asymetrie kan mooi en harmonisch zijn.

Christine's  ingetogen verdriet raakt mij.  Ik wens haar sterkte toe. Last but not least hoop en wens ik dat de kanker nu uit haar lichaam is, want daar gaat het om.

Van harte beterschap-->Geloof erin.


3 opmerkingen:

Anoniem zei

Het leven beschadigt ons, door de loop der jaren, allemaal. De ene zus, de ander zo. Ware schoonheid zit dieper.
Wie daarmee niet kan omgaan, is 'crippled inside' en da's pas écht lelijk.

Anoniem zei

Mooi omschreven, Tilly.
Wat ik mij afvraag ... zijn er mensen die jou niet zouden respecteren omdat je maar één borst hebt?
Rare vergelijking misschien, maar zouden mensen met een volledig gebit wegkijken van mensen met een kunstgebit?
Ik hoop, en denk het niet.

Liefs,
Wil

Tilly Kuiper zei

(((Wil)))ik ken wel mensen waarbij ik het gevoel heb dat ik me moet schamen dat ik een borst minder heb en die zomers wegkijken wanneer ik slechts een topje draag omdat het soms tropisch warm is hier.

Moet wel grijnzen om je opmerking over volledig gebit versus kunstgebit.