zondag 28 oktober 2012

Na het zingen

Gisterenavond opgetreden. Ons musicalkoor Happy Together met het Symfonisch Blaasorkest Spijkenisse. Samen en apart. We vulden elkaar aan, zoals wij in het koor elkaar eveneens aanvullen. Wat is het toch een zaligheid als tijdens een optreden alles op zijn plek valt. Iedere stem, iedere stempartij weet automatisch wanneer te zingen. Op het juiste moment zwijgen, op het juiste moment invallen. Om de beurt en samen. Luisteren. Voelen. Ademen. Een en al oor, oog, stem en lijf zijn. Samen. Samen muziek maken. Samen een muzikaal schilderij tevoorschijn toveren. Kippenvel en gezoem in mijn oren wanneer het kloppend is. Op wat misstapjes/valse noten-oeps- na ging het goed. Al zijn we een koor vol amateurs, we staan onder professionele leiding die ons steeds beter leert te zingen. Dank je wel Demelza van der Lans.

Het samen met SBS spelen en zingen van nummers uit Les Misérables was een ervaring die ik niet snel zal vergeten. Het voelde als een vrij partij. Vrij- maar toch gedisciplineerd -onder leiding van de enthousiaste gastdirigent Leo Simons- vormden we een geheel. Melodieuze harmonie in beweging. De tijd stond even stil en toch was er volop leven in beweging. Ik ervaarde schoonheid.

Kamil en Luc droegen hier ook aan bij met hun begeleiding op piano en drum. (nog steeds hebben we geen basgitarist. Al een jaar zijn we zonder. Wie oh wie?)

De akoestiek in de kerk is perfect en helpt mee muziek en stemmen omhoog te tillen en uit te dragen. Heerlijk te mogen delen met publiek waaronder een viertal dierbaren die in de zaal zaten voor mij. Die vier maakten het nog meer bijzonder. Na het zingen gingen we de kerk uit. De prachtige Ontmoetingskerk. Thuisgebracht, was daar mijn dochter die mij opwachtte zodat ik niet in een leeg huis zou komen. Lief he?

 Misschien vind je dat ik de avond  te lyrisch beschrijf voor een amateurzangeres? Want ja, ik weet heus wel dat er altijd iets te verbeteren valt daar ben ik mij terdege bewust van. Maar nu gaat het erom hoe ik de avond heb ervaren. Ik voel me ingetogen blij. Ook, dat ik niet ziek ben geworden. Gisterenochtend voelde ik me beroerd, dacht dat het een combinatie beginnende grieperigheid en plankenkoorts was. Nu besef ik dat het alleen plankenkoorts was.

Ik zit na te genieten, in mij zingen mijn cellen nog steeds en het voelt alsof mijn bloed een dansje danst als het rustig kabbelende water van een beekje.

Intens dankbaar voel ik mij.

2 opmerkingen:

elizabeth907 zei

Lieve Til,
Maar een woord: MOOI!

Tilly Kuiper zei
Deze reactie is verwijderd door de auteur.