zondag 21 oktober 2012

Dit tijdperk pakt ons bij de kladden #snelheid



Tijdens het afsluiten van het vorige millennium  werd er een overzicht gemaakt van alle uitvindingen. http://www.refdag.nl/oud/series/uitvindingen/uitvindingen.html/ Sindsdien is er een versnelling van uitvindingen geweest op het gebied van het digitale. Dit tijdperk pakt ons bij de kladden en vooral de jeugd wordt er in meegezogen. Zelf spartel ik nog tegen, ik ga niet zo snel. Tijdens het opruimen van mijn huis stond ik vandaag met bandjes -cassette bandjes -vol stof te mijmeren of ik ze zal bewaren of niet. Ik draai en beluister ze soms nog. Ook vraag ik me af of ik een mp3 speler op mijn wensen lijstje voor mijn 65ste verjaardag zal zetten. Dat zou voor mij met ‘mijn’ tijd meegaan zijn.

Tussen het afstoffen door denk ik terug aan hoe een week geleden ene Felix Baumgartner in een supersonisch pak een ruimtecapsule instapte om vervolgens omhoog te zweven aan een immense heliumballon tot de uiterste rand van de stratosfeer rond onze Aarde. Net niet de dampkring door.
39kilometer boven de Aarde werd de druk in de cabine uitgeschakeld, waardoor het luik van de kleine ruimtecapsule openging.

Na enkele checks sprong Felix, en met een snelheid van meer dan 1300km per uur viel hij sneller dan het licht terug naar de Aarde. Een vrije val van  iets meer dan 4 minuten  en hoppa parachute uit, om niet lang daarna te landen.  Zomaar. Heelhuids. Ongelooflijk. Afschuwelijk eng ook. Mijn broer overleefde destijds-in 1980- zijn sprong vanaf een zevende etage van de flat waar mijn moeder woonde niet. Ik dacht aan mijn broer toen ik Felix met een flink vaartje aan de parachute naar beneden zag komen. Hij  landde op zijn benen en na een paar tellen te hebben geknield stond hij rechtop.
Tegelijkertijd schoten beelden door mijn hoofd van hoe de toekomst er uit zou kunnen zien.
Extreem gedrag.  Vliegende en vallende mensen door de stratosfeer, terwijl vanuit de ruimte een Internatonaal Ruimte Station het gezoef in de gaten houdt. Delen van de planeet waar we wonen-onze Aarde-zal zich weer kunnen herstellen omdat de mens teveel op de ruimte erbuiten en rondom is gefocust? Afgelopen week hoorde ik ook over een enkele reis naar Mars. Mogelijk voor vier mensen. Wat zullen zij naar de Aarde gaan verlangen.

 Retraite in de stratosfeer? Of ..retraite in de bossen in een wisselwerking tussen natuur en mens?

Het gaat me te snel en ik kan heel goed mijn vader begrijpen die bijvoorbeeld niet meer kon bijbenen het digitale fotograferen, de gsm met sms'jes, laat staan een i Phone.

Als mens met een scheppend/creatief vermogen, moet je wel uitvinden. Dus zullen we steeds verder gaan in wat kan?
Niets mis met de meeste uitvindingen, maar ik houd het simpel, hoewel ik dankbaar ben voor stromend water, dak boven mijn hoofd, centrale verwarming, wasmachine, computer, koelkast, gas fornuis, radio, tv op zijn tijd, telefoon enzovoort. Hm, zo simpel leef ik ook weer niet # dankbare grijns

Soms wou dat ik dat de tijd kon terugdraaien, zou ik dat echt willen? Ik wou dat ik de tijd twaalf jaar  en  wellicht mee kon terugdraaien en ik wou dat ik toen mijn mond had durven opendoen en niet-net als zo vaak vroeger- zo meegaand was geweest, dan leefde ik nu niet gescheiden van mijn man. Ex-man behoor ik te zeggen. Dan hadden we op zestien oktober onze twee en veertigste trouwdag gevierd en hadden we nog een gezin, familie. Helaas is het niet anders. Maar dan was ik niet tot mijzelf gekomen. Alles heeft zijn voor en nadelen. Als je iets doet, dan moet je iets anders laten. Clichés? Wel waarheid.

Liefde is of liefde is niet. Er is geen tussenweg in deze voor mij, hoewel er altijd een gevoel van verbondenheid is, al wil ik het soms niet voelen. Het is er. We ademen allen dezelfde adem en delen een groter bewustzijn, daarom steeds weer Chi up.

Het is niet anders. Het is zoals het is.

Liefde is, maar ik ben niet meer meegaand.  Waar gaat dit stukje in hemelsnaam over? Over uitvindingen. Door de jaren heen heb ik mijzelf weer keer op keer uitgevonden en ik ben de enige niet. Het heeft me tot hier en nu gebracht,  nog in bed zittend-typend op mijn laptop- in mijn pas geverfde schone, opgeknapte, opgeruimde slaapkamer.

Alleen. Met vandaag een grote neiging richting eenzaamheid. Wat zeg ik? Ik voel me eenzaam. Kom op, kom op, Chi up. Laat een -saamheid zijn. Hup, bed uit. Hoogste tijd ervoor, douchen en lekker een jogging pak aan. Fijne dag. Eventueel een collage maken, schilderen of uitwaaien. Van de dag genieten. Kiezen om te genieten. Dankbaar zijn voor de mogelijkheid om te kiezen. En ook vandaag ...  mijn slaapkamer verder inruimen. Met of zonder dagboeken met hoofdstukken van mijn leven?

Geen opmerkingen: