donderdag 15 november 2012

Vertrouwd.

Mooie verjaardag. Je 28ste. De appelkaneel kwarktaart vond ik een culinair hoogstandje. Mmmm, dat smolt op de tong. Lekker hapjes, lekkere pizza’s. Steeds nieuwe thee als de pot leeg was.  Je zorgde goed.


Je redt het wel, mijn dochter.
 Ik had de keuze tussen gaan naar een uitvaart en/of je verjaardag . Ben blij dat ik koos om naar jou te gaan, dochter. Het te combineren was niet te doen qwa  stress door uitpuzzelen hoe er te komen. In de geest nam ik afscheid van de overledene.

Harmonieuze middag, gezellige middag. Eerder thuis een kaarsje branden voor jou, je buikmoeder ver weg in India en de overleden tante.

Wie er waren?
Mijn zoon(je broer), mijn ex echtgenoot en diens vrouw. De tweeling, je twee trouwe vriendinnen  en éen met haar baby, de ander heeft het ver geschopt als senior intensive care op 25jarige leeftijd in een deel van het ziekenhuis dat ik vieren veertig jaar geleden zag bouwen.Toen zij en ik later met zijn tweeën de metro namen voelde dat heel veilig en ook oergezellig. Vertrouwd. Ik dacht terug aan al die gezellige middagen wanneer de tweeling meekwam uit school of van de paarden. Stinkend stonden en hingen er in de gang drie paar paardenlaarzen en jassen te dampen. De walmen  waren tot ver in huis te ruiken. Maar oh wat gezellig. In beide gevallen had ik thee met een kleinigheid had klaarstaan. Kneuterig knus stond een dikbuikige theepot op een theelichtje, de kopjes rondom. Ik zie in dat we vaak met vier of meer kinderen waren.
Ja, vertrouwd. Zo voelde je verjaardagsmiddag, dochterlief. Vertrouwd zo vertrouwd.



Harmonie in beweging, al waren er helaas wat onderhuidse spanningen, maar dát lag niet aan jou, noch aan jou zoonlief. Ook vind het nog steeds een lastig moment om jullie pap met jullie stiefmoeder te zien vertrekken. Drie en dertig jaren samen vallen nog steeds niet uit te wissen. Ik besef opeens dat jullie nog niet eens zo oud zijn. Echter, dat sluit niet dat je het eveneens een moeizaam moment kan en mag vinden. Ik weet hoe het is om gescheiden ouders te hebben.
De volgende keer ga ik als eerste weg. Eens kijken of dat werkt en daardoor geen plotsklapse dosis van instant harte, zielepijn en gemis kan voorkomen. We shall see.

Dank je wel, lieve krachtige dochter en zoon. Misschien dat jullie dit ooit lezen. Who knows?

Geen opmerkingen: