zondag 30 december 2012

Mijn eerste decembermaand als gepensioneerde . Over een High Tea, Kerst en Facebook (lap tekst van hak op tak)



Mijn eerste decembermaand als gepensioneerde

Al had ik de intentie om veel te schrijven, het is er nog niet van gekomen. Ook omdat er veel gebeurde de laatste twee maanden. Met pensioen gaan is een grote stap.
Mijn vijfenzestigste verjaardag vierde ik door de dag ervoor-vijftien december- familie en vrienden een High Tea aan te bieden. Het was gezellig, knus, smaakvol, smakelijk en een huiselijk rommeltje in de kleine tearoom. Men kwam en ging. Ik zat, stond op, liep even, stond stil, liep even, ging weer zitten. Schoof ergens bij aan. Stond weer op enzovoorts. 

Hoe komt het toch? (lap tekst over schrijven en met pensioen zijn,het overlijdan van vis Joy, musical en een doos Merçi




Hoe komt het toch dat, sinds ik dertig november met pensioen ging, ik nauwelijks heb geschreven/geblogt? Dit, terwijl er van alles gebeurde waarover ik zou kunnen schrijven. Dagen met gouden randen wisselden elkaar af met dagen met een rouwrandje. Waarschijnlijk lukt het me niet om te schrijven omdat er een vorm van schaamte in mij huist dat ik –nu ik niet meer hoef te werken- moeite heb om mijn draai te vinden? Dit, terwijl er mensen zijn die werkeloos zijn, of die maar wat graag zouden willen stoppen met hun baan.


maandag 24 december 2012

Gezellige Kerstdagen

Dag Lezer,

Bij deze wens ik u gezellige kerstdagen 
  en een vooral gezond, met goede wil, gelukkig, 
         blij, harmonieus,
                 liefdevol, vredevol, 
                                    motiverend, creatief,
                                                             inspirerend 
                                                                        vertrouwensvol, verbindend en vervullend
                                                                                                                                                    2013
                  Met hartegroeten,

                                                                                            Tilly 





zaterdag 8 december 2012

Er zijn grenzen.



Geen amateurvoetbalwedstrijden dit weekend in Nederland. Een respectvolle beslissing van de KNVB. Alle wedstrijden afgelast. Nadenken over wat er gebeurde. Een Papa van drie kinderen, die - het was zijn hobbie - als grensrechter tijdens voetbalwedstrijden dienst deed. Richard Nieuwenhuizen. Dienstbaar  ten gunste van  dit balspel! Spel ...? Deze vader, voetballer, grensrechter is in elkaar geschopt met de dood als gevolg. Geen excuus hiervoor.


Te afschuwelijk.


 Een grensrechter-op het veld en in ons zelf- is er niet voor niets  zeker in  Nederland, land van vrijheden.


Ik kreeg-toen ik de mededeling hoorde-het beeld van destijds op het Tahirplein in Egypte. Een kameeldrijver die van zijn kameel gesleurd werd. Vervolgens in elkaar geschopt door een horde woedende mannen. Schoppen tegen de nieren, longen, borst, tegen het hoofd. Op zijn benen springen. Ik keek kort, het was te schokkend.
Zo gruwelijk was het, dat het beeld ervan  nog  steeds op mijn netvlies vast zit ( tezamen met soortgelijke televisiebeelden die in een aparte geheugen ruimte in mijn hoofd wonen en bij dit soort beelden tevoorschijn komen).
De reden van dat getrap? Waarschijnlijk was deze kameeldrijver omgekocht om de rebellen te verdrijven? Geen goede reden. Er is nooit een goede reden om een medemens dood of voor de rest van zijn leven invalide te schoppen. Het is te walgelijk voor woorden. Opgekropte woede, wanhoop en frustratie van de rebellen? We leven niet meer in de middeleeuwen al lijkt het er wel eens op getuige die televisiebeelden waar ik met afschuw naar kijk. Het went nooit. Als dit zou wennen dan is er iets mis met mij. Met ons.

En dan … in een rechtstaat, Nederland, gebeurt er op klaarlichte dag onder het oog van velen  een dergelijke afschuwelijkheid. Het 'recht' in eigen handen en voeten nemen. Dieren in het wild zijn milder.

Nog steeds heb ik er nauwelijks woorden voor. Misselijkhed, walging, mengeling van verdriet en boosheid  samen  met een pijn in mijn hartstreek zeggen genoeg.

dinsdag 4 december 2012

Over mijn nieuwe schrijfplek en een brief over mijn (aankomende) AOW pensioen.




Daar zit ik dan op mijn nieuwe schrijfplek. In de keuken heb ik een tafeltje voor het raam gezet waardoor ik rechtstreeks de tuin inkijk als ik mijn hoofd ophef. Zeer inspirerend. Vogels doen zich tegoed aan dat wat ik in bomen heb gehangen. Twee duiven wandelen statig over het dak van de schuur. In het boompje links zitten tien mussen te kwetteren. Aan de seringenboom doen vier mezen zich tegoed aan de vetbollen die ik gisteren ophing. Iets te vroeg, want de kou heeft niet doorgezet. Het ziet er vrolijk uit, doch je zult vogel zijn en buiten moeten overwinteren. Dat is geen kattepis.
Op dit moment hangen drie mussen aan een mezenbol en maken de gekste capriolen. Ze vinden het best en hebben het goed zo te zien. Gisteren voor 35 euro aan eten voor vogels gekocht. Niet normaal meer. TE gek, nu trek ik vogels aan, maar deze overdaad volhouden lukt me financieel niet. Sorry vogels.

 De verwarming onder de vensterbank- en het tafeltje waaraan ik zit- is aan en verwarmt mijn benen. Behaaglijk warme voeten en knieën. Langzamerhand begin ik een vrij gevoel te krijgen door het gepensioneerd zijn. Schrijftijd!  Jammer, dat een brief van de SVB roet in het eten gooit en ik er mijn vrije gevoel de kop door laat in drukken.

Ik ervaar het als een bedreiging- waardoor gelijk  stress opzwiept- dat wanneer ik niet gelijk veranderingen in mijn persoonlijke situatie doorgeef je dan een boete van 100% van je AOW/pensioen kunt krijgen. Nog steeds snap ik het niet, omdat er in deze brief staat dat éen voorbeeld van een belangrijke wijziging is indien ik een gezamenlijke huishouding zou gaan voeren. Dat moet akuut gemeld worden. Hm, heb ik nou doorgegeven dat ik met mijn kat en vis woon? Voor mij is dat een gezamenlijke huishouding voeren.

Wat zijn de andere voorbeelden?

zondag 2 december 2012

Merry meet, merry part and merry meet again



Aan gepensioneerdzijn  wennen.


In de huil modus, geen blije tranen. Nu kun je doen waar je zin in hebt? Ik had meestal zin in mijn werk, maar mijn lijf werd moe van het mensen na de jaren van het fysieke optillen, nu alleen geestelijk te moeten/mogen optillen. Toch was het mijn ding om het maar eens plastisch uit te drukken.

Missen, ik ga een grote groep mensen missen Ik mis ze al,
Ja, ik werkte op het laatst maar een keer per week. Maar de groep was er. We zagen elkaar wekelijks terug. We inspireerden wij elkaar, ik was er op mijn plek. Het was kloppend, paste bij mij. Mensen zeggen tegen mij :' Nu kun je doen waar je zin in hebt.'

Gemis. Huil modus niet kunnen stoppen, het gegeven allen samen éen te zijn is opeens weg, ik voel het niet. Voel mij alleen, kaal, leeg.  Tegelijkertijd vol, er kan niets meer bij.  Echter, geen zin en puf om het eruit te schilderen hoewel ik daar de rest van mijn leven tijd voor zou hebben.

Dan … bladerend op mijn blog dat ik vanmorgen wou weghalen, (Hm, nee ik wou het niet echt.) vond ik het schrijven ‘Hier en Nu’ het doet me goed. Mijn eigen schrijven doet me goed. Het tilt me op ‘kom op naar buiten.’
Katje mee, kaart op de bus doen. Jaydee is blij, haar steeds dikker wordende lijfje is een waarschuwing.

‘Kom op, bewegen. Naar buiten.’

Het natte gras sopt, de bomen stralen hun stilzwijgende wijsheid uit,
‘Hoi boom.’ Mijn hand op de bast. ‘Geef me kracht.’

Zachtjes keert de stilte in mij weer terug en begin ik zachtjes zingen.
Ik loop op de melodie en op het ritme.
Eerst neuriënd, dan zingt mijn stem vanzelf de woorden:
Merry meet, merry part and merry meet again

zaterdag 1 december 2012

Eerste ochtend als gepensioneerde (gedichtsel)

Eerste dag los van werk.

Gepensioneerd.


Te laat naar bed en te korte nachtrust?

De dag heeft er geen boodschap aan.
Mijn katje en het opkomende daglicht
duwen onverbiddelijk
de nachtdonkerheid en mijn intense zwaarmoedigheid
bij het wakker worden
 opzij,
transformeren mij
de decembermaand in.


Een lichte decembermaand?

Met de seconde zie ik door het wijd openstaande
raam, gedoken onder mijn warme dekbed,
de hemel zich kleuren in pasteltinten
van zulk een adembenemende schoonheid
never nooit van dezelfde samenstelling.

Mijn gedachten denken nog na, gepieker
willen mijn zware gevoel van in mijn uppie
de rest van mijn  leven verder leven
voeding geven.
Mijn oude dag?
Ooit zouden hij en ik samen oud worden.
Ooit is nooit. Accepteren, accepteren, accepteren.
Klaar? Helder? Klaar.

Zoveel redenen om ongelukkig te zijn.
Zoveel redenen ook om gelukkig zijn
toe te staan.

Ik leef nu, hier en nu
Ik neem mijzelf bij de hand
Ik beloof mijzelf te verzorgen 
zoals ik anderen verzorg en verzorgde,
met respect.
Mijzelf blijven stimuleren, motiveren en inspireren.