zaterdag 21 december 2013

Schoonheid



Het zal veertig jaar geleden zijn dat mijn ex echtgenoot, onze hond en ik met de tent aan een meertje ergens in Frankrijk stonden. Het was er zo stil dat je iedere beweging van vogels in de boom vlakbij kon horen. Het zachte geklots van het water als er een briesje stond, ieder geluidje was hoorbaar.

Alles was puur natuur. Sereen. Een heilige plek.

We stonden alleen op die camping. Het was het paradijs, al waren de wc’s vreselijk goor. Franse- op je hurken boven een gat zitten - wc’s waar de caca overal zat. De stank was niet te harden. Brr. Ik wil nog wel eens ergens iets schoonmaken, maar dáar was het mij te gortig. Het was een hele toer om er balancerend je behoefte te doen, gelukkig konden we daarna altijd weer in Adam en Eva kostuum het meer induiken. Onze hond ploeterde spetterend achter ons aan door het water. Het water, dat in tegenstelling tot de wc’s kraakhelder en rustig was en onze naakte lijven omhulde als met helende zachte handen.

Alleen de geluiden die wij maakten weerklonken met af en toe een zuchtje wind dat takken licht deed kraken. De zon scheen uitbundig. Onze hond Prins blafte zelfs ingetogen. Waar het was ben ik vergeten. 

Maar in de avond kwam er leven in de brouwerij. In een huis verderop op een heuvel boven de ‘camping’ werd dan achter elkaar- zeker vijf keer- dezelfde muziek gedraaid. In de stilte van de schemering werd het keihard aangezet. Het stoorde niet. Het paste. De woorden en de muziek zijn me bijgebleven, al vergat ik ze toch wel eens als ik in een dip zat.
We vierden daar de langste dag dat de zon schijnt. Daar denk ik opeens aan terug vandaag. Op de kortste dag van het jaar. 21 december. Ik voel weer de stilte van toen in mij. De natuurgeluiden, samen vol ontzag voor de tent zitten luisteren en kijken. Alles is eenvoud. En  … in de stilte horen we 
http://www.youtube.com/watch?v=UsnEzGIuqtI (advertentie overslaan). Met een glimlach denk ik dankbaar terug.

donderdag 19 december 2013

Kerst met Liesbeth List



We zeiden JA en daarna hadden we twee maanden de tijd om de ontvangen arrangementen ingestudeerd te krijgen. Wat een eer om met la grande petite dame te mogen zingen. Noot voor noot, tekst voor tekst geleerd en gerepeteerd. Wat was en is onze dirigente Tatiana Mitrokhina geduldig met ons.

Dan is het de middag van de grote dag. De doorloop en check van licht en geluid verlopen goed. We zijn relaxed als een stel ingespannen paarden die bijna los mogen rennen. 

We maken kennis met de solisten en met het orkest. Wat vind ik Liesbeth List een intens ontroerende lieve uitstraling hebben. Ik voel haar energie van een afstandje, terwijl ze heel bescheiden overkomt. Lief, sterk en kwetsbaar. Een mooi mens, net als de twee manlijke solisten.

Later trekt ze zich stilletjes terug in haar kleedkamer.

Wij, van het koor zijn meer dan druk. We eten, drinken veel water, gaan vaak naar de wc, kletsen, neuriën, schminken ons. Haartjes netjes? Kleren netjes? Kettinkje met hanger van mijn moeder om. Ander zilver erbij. Witte bloem op. Ik heb lekker mijn comfortabele boots aan. Hakjes mee, maar omdat ik achteraan sta zal er vast niemand zijn die gaat kijken wat voor schoenen de mensen daar aan hebben. 

Geroezemoes van het publiek in de uitverkochte zaal weerklinkt door de luidsprekers. 

Kriebels in de buik. Dropjes, wybertjes en keelpastilles gaan voor het laatst rond. Slokjes water spoelen we gorgelend  achter door de mond.

donderdag 12 december 2013

Licht (decembergedichtsel)




De donkerste dagen van het jaar, de
decemberdagen kunnen
donkerte naar binnen
en naar buiten
duwen.

Tekort aan daglicht,
zwaarmoedigheid loert
klauwend naar het binnenste
omvat het,
kruipt er in
dwaalt rond.Wat nu?

Wat te doen?

Maar dat wat licht is, kiest tóch.
Versiert het leven, maakt het mooier.
Eerst is het klein, dan wordt het krachtig
als een sneeuwklokje dat zich door de koude aarde 
omhoog duwt.
Het zingt en blijft doorzingen totdat hart en ziel
opnieuw zingen in een warm, blijmoedig weerzien.

dinsdag 10 december 2013

Dag van de mensenrechten



Ik schaam me dood dat op deze tiende december, de dag van de mensenrechten en de dag dat wij Nelson Mandela herdenken, er in ons land nog steeds vluchtelingen in gevangenschap worden gezet bij het binnenkomen van ons land.
Gevangenissen zijn voor misdadigers, criminelen en niet voor vluchtelingen. Niet voor mannen, vrouwen en kinderen die hun land ontvlucht zijn.
Vluchten doe je niet zomaar. Stel je het eens voor, probéer je het eens voor te stellen. Bijna onmogelijk. Je laat je land en alles achter. Je moet wel. Het kan niet anders. Je leven en dat van je gezin wordt bedreigd. En dan … kom je in het land waar je asiel vraagt in de gevangenis terecht. Je kent de taal niet en bent je bodem kwijt.Vreselijk lijkt mij dat.
Zo zitten er wereldwijd nog veel meer mensen gevangen. Bijvoorbeeld mensen die schrijven - ja zoals ik nu vrijlijk schrijf - of mensen die veroordeeld worden om hun religie, mening, seksuele geaardheid, ras of wat dan ook. Of huidskleur. Nelson Mandela -die vandaag door de wereld herdacht wordt -heeft destijds zeven en twintig lange jaren - vastgezeten omdat hij een donkere huidskleur had! Dat is een heel leven, mijn dochter is slechts twee jaar ouder.

Ik ben dankbaar dat ik  in Nederland leef, naar schaam mij dat ons land zo ongastvrij is geworden dat het vluchtelingen discrimineert.


Begin nu niet gelijk te roepen dat ook wij -die hier wonen- hulp nodig hebben of wat dan ook. Zit jij- met een Nederlands paspoort - in een Nederlandse gevangenis zonder iets crimineels te hebben gedaan? Ja, dan heb je hulp nodig op dat vlak. Een enkele keer is het voorgekomen dat iets dergelijks in Nederland met onschuldige mensen gebeurde. 

Nelson Mandela herdenken






Op de televisie is de herdenkingsdienst voor Nelson Mandela aan de gang. Ik denk dat de hele wereld kippenvel had van het begin tot het einde dat President Barack Obama aan het woord was, vooral toen hij vele van Mandela’s woorden citeerde. Onder andere ‘ik vecht tegen de blanke en de zwarte onderdrukking.’ Mandela was voor solidariteit en voor zoveel meer. Mandela was humaan zijn in beweging. Ik voel me ontroerd, maar ook geïnspireerd. Kortgeleden wou ik de site deeljouwdroom opzoeken om andermans dromen te lezen. Soms heb ik dat nodig. Echter, die site is opgeheven. Maar de dromen weet ik nog wel en eigenlijk omvatten alle dromen samen het gegeven: respectvol en waardig omgaan met elkaar. Zo ook met de dieren en de natuur. Kortom respectvol en waardig naar het leven toe zijn. Sociale rechtvaardigheid. Vergeving. Vriendelijkheid. Vertrouwen. Verbondenheid. Het waren Mandela’s werk-woorden. Steeds meer en steeds weer zijn het ook andermans en mijn werkwoorden. Als ik mijn hart openzet dan kan het een stuk makkelijker zijn in alle geweldloze strijd die nog is te voeren, maar echt gemakkelijk is het niet.

maandag 9 december 2013

Woelen, draaien en een gedachtestroom.



Woelen, draaien en gedachten,
gevoelsgedachten,
haarscherpe beelden
het geheugen werkt feilloos.
Ik wil slapen.

Woelen, draaien en een gedachtestroom
over werkelijk van alles.
Mijn hele leven, dat van mijn kinderen
en dat van vele anderen,
van mijn ouders via andere ouders tot Nelson Mandela,
komt langs.
Slaap lekker lieverdjes zeg ik tegen mijn kids
Waarom werkt mijn geheugen
niet zo goed overdag?
Ik wil slaaaaaapen.

Woelen, draaien en gedachten.
Aan kabbelende beekjes denken
ademen op het ritme van eb en vloed
golfjes het strand zien kietelen.
aan mijn tenen denken.
Slapen lukt nog steeds niet.

vrijdag 6 december 2013

Nelson Mandela -> compassie in beweging


Hij heeft een mooie leeftijd bereikt.
Gaat het daarom in het leven? Om de leeftijd die we bereiken? Is dát de ultieme levensprestatie?
Gaat het niet om de jaren tussen geboorte en overlijden?

Laten we met zijn allen iets geleerd hebben van Nelson Mandela. Geleerd van hoe hij leefde, bad en vocht voor zijn doel. Weg met racisme, apartheid, superioriteit, onderdrukking, discriminatie, wrok en vooroordelen. Ieder mens is uniek en allemaal samen kunnen we er vanuit onze diversiteit  iets moois van maken.

Het klinkt zo simpel? Het is hard werken in onszelf. Keer op keer ons hart openzetten voor ons medemens. Jij en ik, ik en jij, wij maken allen fouten. Vergeven, inleven, compassie en vertrouwen zijn de sleutelwoorden
Zeven en twintig jaar in gevangenschap - alleen om zijn huidskleur - en tóch vergaf Mandela de mensen die hem dit aandeden en hem tijdens zijn  jarenlange gevangenschap wreed behandelden.Toch koos hij ervoor om vriendelijk te blijven. Dát vind ik een prestatie!
Hij zag in ieder mens, een mens dat vocht in wantrouwen jegens de medemens en  die de eigen angst - om vanuit liefde te leven - voeding gaven.. Hijzelf zag ook in ieder mens een hart en ziel die wilden leven in vertrouwen vanuit liefde.


Dank u wel, Nelson Mandela, u was compassie in beweging.
Doelbewust.

Laten we zijn beweging vóórt laten bewegen.

Planeten en hun energie ( dijk en waterkeringgedichtigheid)



5 december 2013

Daar staat ze dan, de kleinste van de drie
dapper tussen Zon en Aarde
op éen lijn.
De Maan.

Nieuwe maan, nieuwe cyclus.
Zij roert zich.

Nieuwe maan in boogschutter,
wisselwerking
tussen vrouwelijke en manlijke energie
aantrekkingskracht en afstoten,
afstoten en aantrekken.
Eb en vloed,
laag en hoog.
Extreem laag en dan nu extreem hoog water,
winden en stormen,
onvruchtbaarheid en vruchtbaarheid
in een perpetue mobile.

Voel je die energie ook?

Is de mens anders dan (de) Natuur?
Anders dan het graan dat groeit dank zij
zon, maan en aarde?
We zijn niets meer en niets minder,
we zijn er een onderdeel van
en reageren er net zo op.
Cyclussen komen en gaan
als de vruchtbaarheidscyclus van een vrouw
als de vruchtbaarheidscyclus van welk mens dan ook.
Diep in ons zijn we met de planeten verbonden,

Alles en allen samen is geen ego, maar eco.

woensdag 4 december 2013

In het groene dal



Mijn laatste werkplek. Het is alweer een jaar geleden dat ik er afscheid van nam en met pensioen ging. Erheen gereden worden – als vrijwilliger- door het regiovervoer geeft mij een onwennig gevoel van afhankelijkheid. Meestal maak ik alleen gebruik van dit vervoer in de avond. Mij eroverheen gezet. Het Is beter zo met dit mistige weer en mijn gezichtsveld-problematiek. Toch vind ik het nog steeds moeilijk om te accepteren. Ik heb er sowieso moeite mee om mij te laten vervoeren.

Het is er rommelig en de bewoners zijn onrustig door twee verbouwingen. De bewoners vinden deze gang van zaken heel vervelend. Veranderingen? De dames en heren zijn hun weinige grip op hun levens nu helemaal kwijt. Het huis is in een transformatieproces van verzorgingshuis naar verpleeghuis. Op iedere verdieping wordt een grote keuken gebouwd, waar de bewoners, huiskamerpersoneel en vrijwilligers over enige tijd zelf de dagelijkse maaltijd zullen gaan bereiden. 

De laatste bewoners die niet meer alleen kunnen of willen wonen - maar nog geen verpleeghuisindicatie hebben - zijn sinds mijn vorige bezoek naar dit huis- verhuisd. Het is dankbaar dat ik nu - als vrijwilliger - meer tijd heb om te luisteren naar hun verhalen. Verhalen over hoe moeilijk het is om afstand te doen van hun vertrouwde leven in het huis waar ze vaak ook nog met man en kinderen hebben gewoond. Verhuizen is sowieso moeilijk. Het is rouwen. Vooral als je je meeste spulletjes weg moet doen omdat je zoveel kleiner gaat wonen. Een slaapwoonkamer met klein keukenhoekje,  een ingebouwde kast en een badkamer. Er zijn echt landen waar het slechter is. Maar toch, als je dat wat je dierbaar is weg is gevallen en je moet ook nog spulletjes wegdoen, dan valt het niet mee.
Meubelen, prulletjes en spulletjes die verhalen kunnen vertellen. Ze helpen herinneren aan toen en toen en toen. ‘De kopjes van moeder, het olifantenbeeldje dat nog van oma was. Het grote zelf gehaakte tweepersoonssprei is ook zomaar verdwenen. Ach, mijn man zaliger. Wat mis ik hem.' Een lotusbloem waxinelichthouder is achtergebleven, want echte vlammetjes mogen niet meer. Logisch. Maar wel een gemis.

Zoveel spulletjes, zoveel herinneringen die niet meer tastbaar zijn voor het tanende korte geheugen.

Een mevrouw die voor haar komst eh ... verhuizing zelfstandig was, brak na een paar dagen in het Huis een heup en werd afhankelijk van zorg. Dit heb ik vaker gezien hier. Zo vreselijk triest, want de bewoners worden dan gelijk meegenomen in het strakke stramien van verzorgd worden en eten op vaste tijden. Weg vrijheid, weg zelfstandigheid. Weg het dagelijkse een ommetje maken. Gevangen als een vogel in een kooitje. De gangen zijn schoon, maar er hangt een energie van geen verse zuurstof. 

Mevrouw zegt de frisse lucht binnen en  buitenlucht vol zuurstof te missen en zij is de enige niet.

Waarom die tranen?



       

 Tijdens het koorzingen van het ene op het andere moment overvalllen worden door emoties die woorden - dit keer happy christmas - teweeg kunnen brengen. Geraakt worden, flashbacks zien en wham, ont spanning. Opeens een tranenwaterval vanuit een bron opgeslagen vreugde, gemis en verdriet. Grote schoonmaak die een niet te stuiten triestigheid eruit doet zwiepen.Waarom? Net zo min als de slappe lach hebben valt het  uit te leggen.
Omdat er zoveel dierbaren zijn overleden en ik de tel kwijt ben? Omdat er nooit meer iemand thuiskomt en de dagen steeds sneller gaan? Omdat het begrip tijd soms een vreemd begrip aan het worden is, en er 'slechts' bewustzijn is? Of omdat er zoveel ellende op de wereld is en alle prikkels zoveel zijn? Omdat er zoveel negativiteit voeding wordt gegeven? Nu ook door mij? Omdat ik niet meer écht nodig ben, maar de laatste tijd te moe om nóg meer te ondernemen en al zoveel doe? Toch nuttig willen zijn? Omdat ik het ook wel best vind om rustig naar muziek luisterend thuis te zijn en de wereld buiten te sluiten, dit omdat ik erg gevoelig ben en andermans gevoel vaak oppik?

De een heeft deze reden, de ander heeft een andere reden om te watervalhuilen. Dat te willen doorgronden is ons ratio in actie.

Levenstranen vallen niet in woorden te vatten. Net zo min als de slappe lach.

Een nieuwe dag begint.
duwt rustig en gestaag de nacht weg.
Welkom, nieuwe dag.
Keer op keer kies ik weer

dankbaar.
 

dinsdag 3 december 2013

Je niet gezien voelen? Over zelfbevestiging en zelferkenning.



Wat is het toch raar dat wanneer iemand een paar opmerkingen maakt, dat deze -  hoe oud we ook zijn -  soms als vervelende aanmerkingen kunnen overkomen. 

Wat is het toch raar, naar en strontvervelend dat jij  nog steeds zeer sterk getriggerd kan worden door zulke opmerkingen. Met het gevolg, een herrezen akelig gevoel van: ‘ik doe het ook nooit goed in andermans ogen. Zij/hij is niet blij met wat ik doe. Ik mag niet zijn wie ik ben. Al denkt ze/jij me te kennen, zij kennen mij niet. Ze projecteren hun gedachten over mij op mij.Of …projecteer ik zelf?'
Wat is het raar! Wat is het raar dat we vaak op die manier met onze patronen  omgaan, en dat ons egootje gekwetst reageert met pijn in het hart als gevolg omdat we onszelf plots ont-kennen
en reageren alsof de ander onze opvoeder is?

zondag 1 december 2013

Je hebt het lang volgehouden.



Je hebt het lang volgehouden, ongeveer twintig jaar. Aan het eind van de vorige eeuw kwam je -  na eerst voor een andere familie te hebben gewerkt -  bij ons in het gezin en je zorgde prima voor het vuile en schone goed van onze kinderen, mijn ex en mij. Heel zorgvuldig ging je ermee om. Nee, strijken deed je niet maar ik was je al meer dan dankbaar dat je er was. In sommige landen hebben ze niet eens een dergelijke hulp in de huishouding.
De laatste maanden lekte je af en toe, het gaf niet. Nog steeds zorgde je voor de was en ik dweilde het nat op. Afgelopen week begon ik na te denken om je te vervangen voor een jonger en misschien wel gloednieuw exemplaar. Ik liet mij door een deskundige informeren hoeveel een ingreep tegen het lekken zou kosten. Alsof de duvel ermee speelde, vanaf dát moment begon je nog meer te lekken. Ik informeerde slechts, want je motor doet het nog prima en ik houd niet van wegdoen van wat nog goed is. Toch zou een reparatie in verhouding te kostbaar zijn geweest en … ik had voor een vervangster gespaard.

woensdag 27 november 2013

Soms weet ik het niet meer (dichtigheidje)



Soms, dan weet ik het niet meer,
ik blokkeer op een dergelijk moment,
mijn hersenen kunnen dan
niet meer bedenken wat te doen.
Mijn hart nog wel.
maar die durft
opeens niets meer te ondernemen.

Ligt aan mijzelf.

Soms, dan weet ik het niet meer,
Dat heeft ieder mens wel eens.
Het geeft niet.

Soms, dan weet ik niet meer
wat te doen.
Dat ligt aan niemand anders
dan aan mijzelf
of ...toch niet helemaal.

Wisselwerking is chemie
tussen  mensen.
Ieder vanuit een eigen punt van staan.
Soms op éen lijn
met de juiste verbindingen.
Soms totaal
niet.

Wat ik wel weet
is dat we met zijn allen een weefwerk maken
waaraan ieder op de eigen manier
zijn en haar stukje weeft.

maandag 18 november 2013

Motivatie (gedichtachtigheid)



Wakende spooknacht,
zonder slaap
nekt.

Alleen, eenzaam gevoel
versterkt het demotiverende
gammele, niet de puf hebben
om
er iets van te willen maken.
Motivatie ontbreekt.

Kiezen,
ompolen, sublimeren, motiveren
gedachten kiezen.

Een gedicht proberen, trachten
te brouwen
om  toch maar weer
het leven te omarmen.
Kom op wil,
kies om te willen
kies voor weer willen.

Motiveer nu.

zaterdag 16 november 2013

Hyves


Er wordt soms denigrerend over dit netwerk gesproken, alsof het niet volwaardig was en alleen goed voor kinderen. Doch vele volwassenen zijn er gestart, hadden er een goede tijd om later naar Facebook te verhuizen. Waarom? Ik weet het niet.  Ik verhuisde mee. Doch Hyves was volwaardig. Stel dat het alleen - zoals sommige mensen zeggen - voor kinderen was, dan moet het toch in ieder geval zeker en prima zijn? Veilig. Dat was Hyves en is het deze laatste weken tot de overgang naar gamenetwerk nog steeds.
In december 2006 werd ik lid van Hyves en ik had er een goede tijd. Ach Hyves, je was een uitkomst. Ik had nog niet zo lang een computer. Internet ontdekte ik stapsgewijs en  dit sociale medium vond ik een wonder. Een paar teksten liet ik er op je achter. Verder is het er nu leeg. Thillde’s Hyves pagina is overleden. Gedeactiveerd. Even was ik emotioneel.
De hele ochtend ben ik bezig geweest op mijn hyves account-was er lang niet geweest- om foto’s die ik kwijt was geraakt op mijn vorige gecrashte pc, op te slaan. Bracht de tijd door met blogberichten lezen, gedichten, elfjes, over mijn kinderen over mijn overleden katten, mijn toen nog levende vader, het leven, mijn gescheiden toestand en meer. Best ontroerend en ook confronterend. Sommige teksten heb ik opgeslagen.
Dan waren er gadgets in de vorm van video’s. Een video van een lied way back to love, waarbij stond dat mijn zoon de film had meegenomen om samen naar te kijken. Lief. Die liet ik staan toen ik mijn account deactiveerde plus een tekst over vertrouwen van Martin Luther King.