maandag 21 januari 2013

Witte Wereld(3) Onze jeugd



 Vanmiddag, onderweg naar de fysio therapeute, kwam ik langs een ijsbouwwerk. Het stond midden op een besneeuwd grasveld. Eerst dacht ik dat het alleen een gladde ijsmuur was. Knap gedaan. De muur kwam halverwege mijn bovenbenen. Hoog al. Ik zag gereedschap op de muur en in de sneeuw liggen: Spatels, priemen, beitels, scheppen en delen die- vermoed ik -de onderkanten van twee kratten een krat waren geweest. Er lagen wat dassen en handschoenen, doch geen mens te zien. Ik liep om de muur heen en zag dat de muur in twee halve cirkels doorliep naar voren om te eindigen in twee tegenoverstaande muurtjes.
Ha, het was een iglo in wording. Die twee tegenoverstaande muurtjes waren de aanzet tot de ingang. De kruipingang. Knap hoor. Glimlachend liep ik verder.

Zeker vaders die dit samen met hun kinderen maken. 

Mijn gedachten gingen terug naar de eerste sneeuwpop die we met de kinderen maakten en nog verder terug naar mijn eigen kinderjaren. Joelend van een heuvel afglijden op de slee waar mijn kinderen later ook hun winterpret mee beleefden. Tegenwoordig staat hij ongebruikt in de schuur. Nee, ik doe hem niet weg. Misschien dat er ooit kleinkinderen komen. Wie weet?

Na de fysio therapie en een bezoek aan de bakker-een uur later- kwam ik weer langs dezelfde plek. Nu stonden er  zes jongeren- ik schat in de leeftijd in de leeftijd van veertien tot zeventien jaar- om de iglo heen. Ik kon het niet laten naar ze toe te lopen en een praatje te maken, en ja het was hun maaksel. Goed hoor. Er stonden nieuw drie grote vierkante blokken ijs bij.
‘Hoe maken jullie die blokken, jongens? En … hoe krijg je die blokken op elkaar?.’

zondag 20 januari 2013

Zingen



Zingen in een klein zaaltje,vlakbij een kerkje dat op een mini heuvel staat. Klein dorp met rondom polders. Sneeuw stormt om het zaaltje heen. Het zaaltje is het gebouw.
Dan gaan we met zijn twintigen mantra's zingen. 
Nu. 
Hier en nu, de wereld om ons heen is een besneeuwde wereld. Het enige moment dat bestaat is nu. 
We zingen. We komen samen in het zingen, harmonieus. Het zingen zingt weldadig door onze lijven, trilt, resoneert en komt naar buiten.
Dan krijgen we een klankdouche, daarna géven we een klankdouche. Ieder zingt klanken, ieder zingt iets anders al lopend rond de zittenden. Een klankdouche ondergaan is een geweldig muzikaal geschenk ontvangen, zo teer, zo krachtig, zo energiek en zo zacht  aaaaaaaaoooooooommmmmmmm, alles in je wordt geraakt. Een warme klankdouche. Mmm, het is onverwoordbaar. Laat ik maar niet proberen, laat ik stil zijn en de verbinding voelen.


Witte Wereld (2) (gedichtsel)




Witte polder gaat over in de lucht,
lucht bezwangert met sneeuw gaat over in de polder.

Geen horizon,
alles is hemel
alles is aarde.
Hemel op aarde?
Zwart wit geel landschap
constante sneeuwval.

Zwarte bomen tonen hun kale schoonheid,
gele schapen schrapen met hun voorpoten
sneeuw weg voor wat gras.
Ganzen verschuilen zich laag bij de grond
geen v’s in de lucht,
alleen wit.
Een paard, eenzaam en verlaten
met het hoofd naar beneden
de kont naar de wind toe
laat gelaten de sneeuw over zich heen komen.
In de verte een molen
de vier wieken staan als bevroren stil.

donderdag 17 januari 2013

Vriendin van vroeger



Vriendin uit het verleden. Vriendin van vroeger. Vriendin uit de verpleging

Acht en veertig jaar kennen wij elkaar. Steeds gaan er jaren voorbij voordat we elkaar weer ontmoeten. Steeds is het alsof we elkaar de dag van gisteren voor het laatst zagen. Pakken de draad weer op. Praten moeiteloos de jaren, de gebeurtenissen, de ervaringen, geboortes en overlijdens bij elkaar.

Zo intens vertrouwd.

We zien elkaar. We weten over elkaars jeugd. Kenden elkaars ouders, broer, zussen. Gingen samen stappen. Deelden lief en leed. Lachen deden we ook. Vandaag net zo, hier en nu. Krakkemikkig-iets anders dan het stappen van vroeger- stapte ik bij haar in de auto, reed ze me naar een winkel waar ik lampen kocht. We lachten.

Een helende middag. 

Hier en Nu.

Een witte wereld(1)




Kijk om je heen. Zie fonkelende witte kristallen in al hun kleurenpracht je toeglanzen. Warme zon op je toet. Blauwe lucht. Jas open. Even wandelen. Genieten van het vrijzijn. Knisper knisper krakend loop je met  je laarzen over de sneeuw.
Vogels zoeken hun toevlucht in je witte bruinige groene tuin.Voed ze. Ze maken je blij ondanks dat ze van jou afhankelijk zijn in deze tijd. Mussen, merels, spreeuwen,  drie koolmeesjes, twee duiven, een roodborstje. Ze hebben hun eigen etenstijden. Heb je het door? Let er maar eens goed op.
Een pan aardappelen koken, verkruimelen. Een extra brood, appels in stukjes. Vogelzaad en wat vetbollen als bruin het kan trekken. Nooit is het genoeg.

Een rijtje schots en scheef hangende bevroren op kant lijkende spinnenwebben, doen mij door hun schoonheid bijna de adem benemen. Muziek danst opeens door mijn hoofd. Lara's theme uit de film Dokter Zhivago. Vreugde en een vleug triestigheid tesamen.

Schoonheid en koude.

Schoonheid en warmte.

woensdag 16 januari 2013

Aan iemands gevoel voorbij gegaan?


Vreselijk is het om te horen: ‘je bent aan mijn gevoel voorbij gegaan.’ Terwijl dit geenszins in mijn intentie lag. Ik leef veel mee en wens die ander- net als wanneer ik mijzelf tracht levenslust in te praten- levenskracht, blijheid en zoveel meer toe juist omdat ik niet aan het gevoel van die ander voorbij wil gaan. Ik heb er echt wel bij stilgestaan.

Ik snap dat gevoel van die ander heel goed. Zowel als dat diegene niet wil dat ik aan zijn gevoel voorbij ga, als het gevoel dat een ander je gevoel niet serieus neemt. Zoals ik nog steeds niet gewend ben aan het gepensioneerd zijn, maar het nauwelijks durf uit te spreken. Zoals ik nog steeds overleden dierbaren mis die in de afgelopen twee jaar zijn gegaan. Dat het me soms kan beklemmen net als alle tussenwervelschijven van mijn lendenwervels vernauwd en ingezakt zijn.

Ging ik voorbij aan het gevoel van die ander?  Of niet?

dinsdag 15 januari 2013

Joy



Je naam was Joy en je bent veertien jaar geworden. 


Twaalf jaar geleden- in februari tweeduizend en éen- verhuisde je met mij naar het dorp waar ik nu woon. Mijn dochter was er al, andere hulp in de vorm vriendinnen eveneens. Zoonlief zou ‘s avonds komen. Wat een overgang voor ons allen. Mijn twee poezenbeesten zaten opgesloten- inclusief natje en droogje- in een kamer van het oude huis. Ze- Woemel en Poekie- zou ik het laatst halen als alles in het ‘nieuwe’ huis wat op orde was.
 In een - veel kleiner dan nu- aquarium gevuld voor een derde deel met water hield ik je met de nog drie andere vissen zo stil mogelijk op schoot om klotsen te voorkomen. Zittend op de stoep bij het lege huis waar we niet meer konden wonen, wou ik er niet weg: ‘ik blij ij f’ snotterde ik tegen de buurvrouw die me zag zitten: ‘ Wil je alles uitpakken? Hier?’ gaf ze als nuchtere respons.

Lachend en huilend gespte ik het aquarium met jou en co vast op de bijrijdersstoel in mijn autootje. Een knuffel, een zoen en ‘Da ag, lieve buuf, dank voor alles. We zullen elkaar vast nog wel zien.’ Niet dus.  Nauwelijks. Ik ben daar niet goed in. Wat een ellende. Weg van mijn plek. Van onze plek. Weg van het ouderlijk huis van mijn kinderen. Weg van het gezinsleven en alle aanloop die er toen nog was. Mijn man was twee maanden eerder al weggegaan, vlak voor mijn verjaardag en een uniek optreden. De negende symphonie van Beethoven  zingen als amateur met drie koren inclusief een orkest was een ervaring om nooit te vergeten. Dat alles onder leiding van een bevlogen jonge dirigent heeft me ondanks alles geholpen om door te zetten want oh wat ervaarde ik een half leeg huis bewonen-met alle emoties- als een beroerde toestand. Een ihr stürzt nieder toestand. Dan is het zwaar om over freude te zingen. Toch deed ik het maar wat voelde mij verscheurd. Gefaald. Hoewel, mijn ex met de kinderen en mijn jongste zus wel kwamen luisteren bij de tweede voorstelling.

Wat is het woordje weg toch een naar woord. Anderzijds is het woord weg- een weg- een mooi woord.

Onze weg gaan.

zaterdag 12 januari 2013

Een klokhuis met pit*


Het blijft mij maar bij. Wat? De afbeelding van een grote schaal  met roodgele appels. De schaal is aan de buitenkant beschilderd met symbolen van naar binnen en buiten gekeerde 'slakkenhuis' tekeningen.
De schaal staat links in beeld op een tafel dominant-hoewel ik een verscholen noot zie- schaal met appels te zijn. Rechts- bijna op het randje van het tafelblad- staat een afgekloven klokhuis. Kaarsrecht, ondanks de deuken die beten van tanden hebben achtergelaten. Het steeltje staat parmantig recht bovenop het stoere restje van wat ooit een appel was. 

dinsdag 8 januari 2013

Zingen


Wat zou een mens zonder zingen moeten? Gisterenavond met het koor- waar ik deel van uitmaak- tijdens een nieuwjaarsreceptie in het prachtige stadhuis van Spijkenisse op een soort balkon met balustrade hoog boven het roezemoezend publiek gezongen. Via een passerelle -eveneens hoog boven het publiek- kon je er komen.  Over dat soort ‘weggetjes’ lopen is beslist niet mijn favoriete bezigheid. Hoog vermijd ik. Drukte eveneens. Het was een overwinning dat ik het deed, en het zingen was heerlijk. We hadden het gevoel- door het geroezemoes- dat er niet veel mensen luisterden. Het maakte niet uit, we zongen voluit. Het leek wel met meer inzet dan anders. Drie nummers uit de Mis ( Les Misérables) en …de Bohemian Rapsody waren de hoogtepunten. Hoewel, alle nummers waren hoogtepunten. Het nummer van Freddie Mercury was tricky. Zou het lukken of niet om het achter elkaar uit te zingen? 

Het is doorzetten.

vrijdag 4 januari 2013

Trojaanse paarden en ondanks die krengen de start van ...




Wat is toch de lol om op iemands personal computer Trojaanse paarden en tracking cookies te plaatsen?
Ik vind dit onleuk. Dit is mijn pc. Mijn persoonlijke pc. Ik zit toch ook niet in andermans spullen te koekeloeren? Op mijn blogspot ben ik best open, maar verder heb je niets te maken met wat er op mijn pc staat. Ik doe niemand of iets schade, dus …doe dat ook niet bij mij!

Begrepen!?

Het is wel kicken dat ik opeens goed met mijn anti virus geval kan omgaan. Click, click en click ,weg trojaanse paarden en 3x tracking cookies. Da hag. Ik ben niet een zodanige digibeet, als dat jij of ik dachten.

Op twee januari ben ik gestart om een verhaal met een heleboel woorden te schrijven (ik noem het b woord niet. Oké éen keer, boek.). Dat verhaal dat veel woorden zal bevatten hoop ik ooit tot een bwoord te brengen. Zover ben ik nog lange niet. Dat ene woord blokkeerde mijn schrijven, niet als het andermans boek betreft. Hm, ik grijns nu ietwat over mijzelf. Raar mens.

woensdag 2 januari 2013

Kruispunt


Momenteel lig en of zit ik door vreselijke kiespijnachtige beenklachten geveld op mijn bed in mijn zonnige pas opgeknapte gele slaapkamer. De zon schijnt en doet de kamer zo warm aanvoelen als in mijn bedoeling lag om de dagen opgewekt te beginnen ondanks grauw weer of een gedeprimeerd gevoel . Sinds mijn verjaardag op zestien december zijn mijn beenklachten erger geworden. Gisteren kon ik nauwelijks vooruit. Een rondje dorp getracht te lopen, doch halverwege weer terug naar mijn huis en kat. Het lijkt wel alsof het meer is dan  alleen artrose in de heupen en knie.  De doktersassistente van de huisarts gebeld, gedoe over moeten komen en of de huisarts niet naar mij moest komen? Nee, ik wil alleen medicijnen en het nog even aankijken. Ook omdat ik me zwaarmoedig voel, dan is het beter dat ik niet ga praten. Straks brengt de apotheek medicijnen aan huis. Wat een luxe. Daar ben ik dankbaar voor.

Het is combinatie beenpijn en het een maand gepensioneerd zijn. Pas een maand en nu kom ik al letterlijk en figuurlijk niet vooruit. Ja, weer dat geneerde gevoel naar werkeloze mensen en mensen die willen stoppen met werken.

Ik sta op een kruispunt.

Een voornemen?



Wat is een voornemen?

voornemen
[zelfstandig naamwoord]• wat je met jezelf afspreekt te gaan doen

Hm, is dat zo?

Heb je oprecht met jezelf afgesproken dat ene te gaan doen of te laten?
Of niet? 
Sta je achter je afspraak? Of zeg je maar wat?








dinsdag 1 januari 2013

So chicken. Over goede voornemens

De url: http://www.sochicken.nl/ naar de site So chicken, kreeg ik net aangereikt door een schrijfster vriendin  die hoopte de eerste tweet van 2013 te hebben geplaatst.

Gelukkig Nieuwjaar, Jannie. Dank je wel!

Ik durf niet meer te schrijven dat ik een boek wou(wil) schrijven. Wheu.. Misschien dat ik toch eerst weer een schrijfcursus moet gaan volgen? Zat mij laatst opnieuw te informeren. Inderdaad heb ik een schop onder mijn kont nodig. 

Oké, mijn goede voornemens voor dit nieuwe jaar zijn:


Ochtendstilte



De ochtendstilte van de eerste dag van dit nieuwe kalenderjaar

De stilte in de ochtend van welke 1 januari dan ook, heeft iets van een zondag. Het zegt: 'maak er wat van.'
 Sommige mensen hebben zich op oudejaarsdag volgegoten met drank en starten hun nieuwjaarsdag met een kater. Het is hun is eigen keuze. Ik ben suf, zonder drank van het late naar bed gaan. Wat zou het fijn zijn als er een gezamenlijk ritueel bestond. Bijvoorbeeld opschrijven wat je dromen zijn in een fles doen en met zijn allen aan zee gaan staan. De flessen in het water laten om vervolgens lichtjes op te laten.  Tai Chi oefeningen doen. Samen bewust zijn van de adem. En ...nieuwjaarsduiken vinden vandaag ook plaats. Dat is een ritueel.

Nou, Til, be my guest. Wat let je? Eerst ga je straks lopen zingen op de dijk in de regen. Toch?

Dat beloofde ik mijzelf toen het net 2013 was. 

Doen!

JA.

Dus ...als je straks iemand hoort zingen ergens op een dijk. Met een joggingbroek en kaplaarzen aan, dan ben ik het.

Gelukkig Nieuwjaar



Ik heb mijn dag niet of …toch wel?

Van het Oude naar het Nieuwe jaar.


Rare uitdrukking is dat. Ik heb mijn dag niet en vooral deze Oudejaarsdag en avond niet.
Misschien dat ik morgen in het nieuwe jaar wel mijn dag heb?

Mijn kat is eindelijk wat rustiger geworden. Ze ligt naast mij en probeert weg te zakken in slaap. Toch zijn er steeds weer knallen. Van die zware bommm knallen die ik in mijn borstkas voel resoneren. Katlief kijkt met grote ogen op. Jongeren hebben sinds vanmorgen een nieuwe plek gevonden om vuurwerk af te steken. Het stukje straat dat tussen de garages hierachter ligt is letterlijk en figuurlijk gebombardeerd tot vuurwerkafsteekplek. De dag begon om 09.30 met loeiers van knallen vergezeld van housemuziek. Housemuziek op mijn nuchtere maag. Ik probeerde erin mee te gaan en dansend mijn ontbijt te bereiden. Ik kan je vertellen dat de akoestiek super was vanmorgen en …nog steeds. Het heeft hetzelfde effect op mij als de zzzzoemtoeterende tenen doen krommende irritante Vuvuzela’s die een paar jaar terug mijn slapende dagen als nachtzuster tot niet slapende dagen maakten en nachtdiensten tot zwaardere nachten dan ze al waren. Echt, ik gun ieder zijn lolletjes, maar dat het stukje straat tussen de garages tot het strijd territorium van woeste kreten slakende jongens is verworden is mij te veel van het goede. In ieder geval krijgt de staatskas er het een en ander aan accijns miljoentjes bij.