woensdag 16 januari 2013

Aan iemands gevoel voorbij gegaan?


Vreselijk is het om te horen: ‘je bent aan mijn gevoel voorbij gegaan.’ Terwijl dit geenszins in mijn intentie lag. Ik leef veel mee en wens die ander- net als wanneer ik mijzelf tracht levenslust in te praten- levenskracht, blijheid en zoveel meer toe juist omdat ik niet aan het gevoel van die ander voorbij wil gaan. Ik heb er echt wel bij stilgestaan.

Ik snap dat gevoel van die ander heel goed. Zowel als dat diegene niet wil dat ik aan zijn gevoel voorbij ga, als het gevoel dat een ander je gevoel niet serieus neemt. Zoals ik nog steeds niet gewend ben aan het gepensioneerd zijn, maar het nauwelijks durf uit te spreken. Zoals ik nog steeds overleden dierbaren mis die in de afgelopen twee jaar zijn gegaan. Dat het me soms kan beklemmen net als alle tussenwervelschijven van mijn lendenwervels vernauwd en ingezakt zijn.

Ging ik voorbij aan het gevoel van die ander?  Of niet?



Misschien wel. Nu begrijp ik dat ik misschien teveel projecteerde, dat ik die persoon iets van blijheid wou geven, moed wou inspreken als zou diegene een ander mijzelf zijn. Net zoals de mensen die ik in de Zorg verzorgde? Dàt was een verschil, daar was ik hulpverlener en luisterde nog meer. 
Wat is er mis aan een met liefde en aandacht gemaakte kaart?

Luisteren?

Met alle inner kracht in mij, luisterend naar wat ik dacht dat mijn intuïtie was luisterend naar dat wat ik dacht & voelde te doen wat juist was, maakte ik iets voor diegene. Knutselde en luisterde naar het constructieve in mij dat wou motiveren in de moeilijke tijden van die ander. Wat is daar mis mee? Ook omdat ik nog schreef dat ik me bewust was dat diegene het moeilijk heeft.

Fout geluisterd? Fout gedacht en ingevoeld te doen wat juist was? Ach, men kan het niet alle mensen naar de zin maken. Maar als een met zorg zelfgemaakte kaart zo verkeerd valt dan ga ik waarschijnlijk heel erg aan het gevoel van die ander voorbij?

Is het echt zo? Ik weet het niet. Die persoon mag toch weten dat ik meeleef? Het tegenovergestelde heb ik bereikt. Diegene schijnt al die tijd niet te hebben gevoeld dat ik meeleef? Of ligt het aan diens gesteldheid dat hij/zij dat niet voelt? Ik weet het niet meer.

Het doet pijn dat ik een knutselwerk durfde te sturen en dat het niet gezien werd door de ander. Mijn innerkind kreeg de neiging om te zeggen: ‘ ik laat me niet meer zien.’ Maar dat is flauwekul. Doorademen, doorademen, doorademen. Nieuw moment inademen. Kom op, innerkind.

De ander heeft ook pijn omdat diegene denkt dat ik hem/haar niet zie, zijn/haar gevoel niet erken (of …herken.)

Het spijt mij zo dat mijn aandachtig geknutsel verkeerd viel. Ik laat het nu los, net zoals de ander het wegdeed.

Dank voor het aandachtig knutselen, inner kind. Je hebt je stinkende best gedaan.
Relax, breathe, smile and take it easy. Krijg het nou niet op je heupen, ikje. Kom op,
chi up!

Straks naar de dokter. Uitslagen van rug en heupen bespreken. Accepteren dat ouderdom met gebreken komt en daar hoort  waarschijnlijk eveneens de mededeling bij die zegt dat ik in gebreke was door aan iemands gevoel voorbij te zijn gegaan door positief te wensen? Ik ben maar een mens en ik maak soms onjuiste inschattingen.

Het spijt mij.



Geen opmerkingen: