zaterdag 12 januari 2013

Een klokhuis met pit*


Het blijft mij maar bij. Wat? De afbeelding van een grote schaal  met roodgele appels. De schaal is aan de buitenkant beschilderd met symbolen van naar binnen en buiten gekeerde 'slakkenhuis' tekeningen.
De schaal staat links in beeld op een tafel dominant-hoewel ik een verscholen noot zie- schaal met appels te zijn. Rechts- bijna op het randje van het tafelblad- staat een afgekloven klokhuis. Kaarsrecht, ondanks de deuken die beten van tanden hebben achtergelaten. Het steeltje staat parmantig recht bovenop het stoere restje van wat ooit een appel was. 

Als een dapper manneke of vrouwke. Klein en groot tegelijkertijd.

Het beeld raakt mij en maakt mij bewust van het feit dat het een klokhuis met pit is zoals het daar staat. Letterlijk en figuurlijk met pit. Durf. Eigenwijs blijft het rechtop staan en vertelt ons dat het moed  heeft. Het draagt vele pitten in zich. Zaad dat ooit een appelboom kan worden, als het maar geplant wordt, Dan kan het zijn talent laten zien.

De compositie is volmaakt.

Een schaal met appels vol met het talent om boom te worden en zelf vrucht te dragen versus een afgekloven appel. Een klokhuis dat een belletje doet rinkelen en ontroeren. ‘Hé, wat er ook gebeurt is, in mij huist nog steeds een talent of meerdere talenten. Al doet men mij weg, al lijk ik niet meer nodig te zijn, dan nog kan ik nog steeds een boom worden.’

4 opmerkingen:

Anoniem zei

Mooi stukje, Tilly. Heel mooi beeld, indrukwekkend. Het klokhuis heeft nog steeds het vermogen, het talent, om een appelboom te worden. Prachtig. Het geeft moed.

odicht zei

'al lijk ik niet meer nodig te zijn, ik kan nog steeds een boom worden...'
Prachtige laatste zin Tilly, en zo hoopgevend!

Tilly Kuiper zei

:-)

Tilly Kuiper zei

Vandaag heb ik drie appelpitten in drie potjes met aarde gedaan.