woensdag 2 januari 2013

Kruispunt


Momenteel lig en of zit ik door vreselijke kiespijnachtige beenklachten geveld op mijn bed in mijn zonnige pas opgeknapte gele slaapkamer. De zon schijnt en doet de kamer zo warm aanvoelen als in mijn bedoeling lag om de dagen opgewekt te beginnen ondanks grauw weer of een gedeprimeerd gevoel . Sinds mijn verjaardag op zestien december zijn mijn beenklachten erger geworden. Gisteren kon ik nauwelijks vooruit. Een rondje dorp getracht te lopen, doch halverwege weer terug naar mijn huis en kat. Het lijkt wel alsof het meer is dan  alleen artrose in de heupen en knie.  De doktersassistente van de huisarts gebeld, gedoe over moeten komen en of de huisarts niet naar mij moest komen? Nee, ik wil alleen medicijnen en het nog even aankijken. Ook omdat ik me zwaarmoedig voel, dan is het beter dat ik niet ga praten. Straks brengt de apotheek medicijnen aan huis. Wat een luxe. Daar ben ik dankbaar voor.

Het is combinatie beenpijn en het een maand gepensioneerd zijn. Pas een maand en nu kom ik al letterlijk en figuurlijk niet vooruit. Ja, weer dat geneerde gevoel naar werkeloze mensen en mensen die willen stoppen met werken.

Ik sta op een kruispunt.



Op dat kruispunt kijk ik naar alle kanten. In  alle richtingen. Het duizelt mij.

 Wel eens Google Earth gebruikt? Daarnet heb ik achter elkaar de landen, plaatsen, adressen en … huizen gezocht en in de straten van vroeger rondgedwaald. Dit deed ik ook toen mijn vader was overleden, maar nu is het erger. Er is een nostalgie naar vroeger, waarbij ik tegen mijzelf zeg:’Dat meen je niet?’ Er is een nostalgie naar de talen die we spraken. Er is zelf een soort van nostalgie naar die rotscholen en de pleeggezinnen. Ben ik even goed gek?
Ik ben voor nu uit ge -googled. Ik heb door straten gelopen, stil gestaan bij de huizen waar we woonden. In de tuin van ons huis in Frankrijk zag ik een bouwwerkje staan met golfplaten afdakje. Fietsen eronder. Daar was eerst mijn vaders gedeelte van de tuin. Op de plek waar de rozen stonden te geuren die mijn moeder ieder ochtend onderhield lag nu gras. Goed de tuin inkijken kon niet. In het huis al helemaal niet. Is maar goed ook, zo blijven de herinneringen intact. Dag somber oud huis in Enghien les Bains. Dag lief oud huis. Ik hield toch wel van je. Dag huis in Ittenbach. Van jou hield ik echt erg veel en van je tuin.   Voorbij.

Dag Brusselse huizen. Het is voorbij.

De mensen van toen zijn oud of overleden. Wel heb ik  uit twee periodes heb ik vriendinnen overgehouden, waar ik nu en dan contact mee heb.

Dag scholen. Lief dat mijn vader mij- in onze Frankrijk tijd- naar de École Joyeuse deed, toen ik werd weggepest op de École Communale. Eigenlijk hoorde, hoorden wij (mijn zussen en broer) er nooit bij. Dat vreet. Vandaag heb ik weer eens een dergelijk gevoel hier in Nederland. Onmogelijk om het uit te leggen om te verwoorden. Op de lap top staat de Franse radio zender RTL aan. Het doet mij goed. Een ander zou zeggen: ga dan eens met vakantie naar Frankrijk. Maar dat is het niet. Dan hoor ik er weer niet bij. Nu, in bed trachtend om mijn gevoel te uiten, voel ik me wel bij Frankrijk horen. Of, nee, dat is het niet. Frankrijk hoort bij mijn jeugd, Duitsland en België eveneens. Dat is het. Nu ik het aan het uitkristalliseren ben, voel ik hoe het zit.
Net als een palet vele kleuren kan bevatten. Ja, zo is het. En bij de een is het dit, bij de ander dat en bij mij onder andere landen en de klank van talen. Toch is het bizar, dat ik de Franse stemmen op de radio op dit moment als een omarming  ervaar. Un embrassement. Une embrasse van het denken. Het doet me aan mijn moeder denken die met een transistor –draagbare radio- door het huis liep. Het was haar gezelschap als ze alleen was.


Al schrijvend besef ik dat ik nog steeds op dat kruispunt sta. Het pas met pensioen zijn kruispunt.

Ik zie een richting waar ik over vijftien jaar, tachtig ben. Een blokkerend gegeven. Uitgerangeerd?  Moge mijn lijf gezond blijven en mijn been euh en ik ook weer willen vooruitgaan.

Ook zie de richting waar ik vandaan kom. Kan mij op dit moment van schrijven nauwelijks herinneren dat ik geliefd was in mijn werk. En . ook goed. Waar die Tilly is mag Joost weten. Het is pas een dikke maand geleden dat ik nog werkte. Slechts een dag. Langzaam afgebouwd. Maar die ene dag naar niets en  tevens veel sociale activiteiten in de eerste weken, geen structuur meer, veel optredens  maakt verschil. Sindsdien ben ik in een stroomversnelling geraakt, waarbij ik pas de laatste dagen van het jaar weer eens tijd kon innemen om te schrijven. Schrijven

Om alles in mijn hoofd op een rijtje te krijgen.

De richting waar ik vandaan kom is mijn leven tot nu toe. Vijf en zestig jaren. Zoeffff voorbij, al waren er momenten dat ik bad dat het snel voorbij zou zijn.

Men wenst mij een tijd van genieten toe. Alle tijd, alle vrijheid om te genieten.

Alle tijd? Ik kan alleen maar die richting zien dat ik over vijftien jaar tachtig ben. Kijk, dat tachtig zijn vind ik niet zo erg. Niet aan leeftijd denken. Maarrrr …dan hoor ik er weer niet bij, als ik sommige ex collega’s ouderen zag behandelen alsof ze van een andere planeet komen.

Tja, dan is er de richting waar ik keuzes kan en mag maken. Ik zie nu dat deze parallel loopt met de weg richting 80, 90, 100 jaar. Het is niet voor te stellen dat ik nu een oude vrouw ben in andermans ogen.  Hm, beter ook me daar niet in te verdiepen.

Op de radio wordt een lied over La Liberté gezongen. Vrijheid is een kostbaar goed, vooral als je deze persoonlijk hebt. Als je keuzes kiest die constructief gebruik te maken van die vrijheid. Cliché gepraat.

Als mijn denken maar constructief is. Moge mijn denken optimistisch zijn. Steeds weer. Moge ik me niet negatief laten beïnvloeden door andermans gepraat. Die meningen komen vaak zo binnen. Ik begrijp het dan niet. Bijvoorbeeld dat iemand genoeg heeft van die ‘rotboom’ en dat deze weg moet. Om het uitvallen? Nee. Ik begrijp het niet. Zo graag wilde men een boom in huis als symbool van wederkerend groen van de lente. Als symbool van wat de aarde geeft, om de donkere dagen van het jaar op te fleuren en letterlijk en figuurlijk te versieren met ballen, slingers en lichtjes. Waarom dan geen boom met een kluit nemen? Na ja, ik weet nooit wat te zeggen en pieker erover.
Buiten loopt een kind met een afgehakte kerstboom in een kar. Daar zal de brand in gaan.
Dank je wel boom, dat je er was. Je ziet er nog mooi uit. Straks wordt je as en zul je de aarde voeding geven. Zal er opnieuw iets nieuws groeien.

Oké, ademen, doorademen, loslaten.

Even naar de wc strompelen. ( ze zit zielig te doen?)

 
Daar ben ik weer. In bed. Zittend met de benen iets verhoogt. Dat strompelen is zoals het is. Strompelen. Mank lopen. Richting 80+ met mankementen? (manke menten = mank denken, wahahahaha). Tja.
Na de wc. Nee, niet gedouched, voorzichtig trap af. De verpleegster / doktersassistente in mij zijn er gelukkig toch nog. Ze waarschuwden mij dat ik tussendoor die benen en mijn lijf in beweging moet brengen, anders gaat het van kwaad naar erger. Braaf luisterde ik en heb weer mijn kat wat eten gegeven. Koffie gemaakt en een boterham met merçietjes  bereidt. Een dierbaar cadeau van mijn kinderen. ‘Dank je, dat je er bent, Mam.’ Mmmmm de boterham met Merçi doet me denken aan de pains au chocolat die ik meekreeg naar school voor tijdens le gouter. De scholen in Frankrijk gaan heel laat uit. Hoe laat weet ik niet meer. Afin, dank je wel kinders, dit maakt alles weer goed. Ik was verdrietig  omdat jullie nauwelijks reageerden op mijn berichtjes. Oké, per wa elkaar Gelukkig Nieuwjaar gewenst. Maar even jullie stem horen lukte tot nu toe nog niet. Ietwat katterig zo met Oud en Nieuw. En ja, ik weet dat we elkaar zowel met mijn verjaardag en met Kerst zagen, dus nog een weekend ( zo noem ik de feestdagen) bij moeders zou teveel zijn geweest. Dat verlang ik ook niet. Maar het is net alsof er een groot tijdsbestek tussen Kerst en wanneer…? … ligt  waarin jullie opeens door zijn verdwenen en ik in een ander

Dit lezen doen jullie waarschijnlijk ook niet, dus stuur ik ins Blaue hinein.

Ben ik nu een zeurmoeder? Hm, ik bel jullie wel. Dat is dan nu mijn richting.

Kruispunt?

 Misschien moet ik mijn pensioneerde gevoel van nu niet als een kruising zien met heel veel wegen in verschillende richtingen. Nee, ik zie het poltsklaps als een weg-mijn leven tot nu toe- die op een rotonde stuit met enkele hele kleine weggetjes aan de zijkanten, maar verder na de rotonde doorgaat als een eenheid waar al die weggetjes samen,  mijn verdere levensweg vanaf nu wordt. Easy going. Stoppen met aan leeftijd te denken. Zoals mijn vader zei: ‘Een actieve geest behoudt een gezond lichaam.’ Hij overleefde zelfs een aortabloeding. Op twee maanden na werd mijn Pap zevenennegentig jaar. Het ging slechter met hem toen artsen zeiden:’Gezien uw leeftijd.’ Daar had hij een gruwelijke pé aan. Hij werd oudgepraat, terwijl hij nog behoefte had aan flamboyante gesprekken en een aperitief om acht uur savonds, in plaats van een broodmaaltijd om vijf uur in de namiddag en een aperitief om vier uur, flirten met de dames.

 Ja, mijn vader werd oud gepraat. Laat ik ervoor kiezen hier en nu om mij door dat soort praat (ook niet van mijzelf) niet te laten beïnvloeden. Per slot van rekening leef ik nog steeds na een ziekte te hebben gehad die dodelijk kan zijn. Wat zit ik me dan druk te maken over leeftijd? Over oud worden? Misschien dat ik nog iets kan betekenen voor mensen en dieren.

Langzaam zal ik weer in de benen komen. Vandaag niets forceren. De apotheek bracht net nieuwe medicijnen. Arcoxia. De bezorgster- gebruind gezicht boven een roze jack- bracht ze boven nadat ik de sleutel naar beneden had gegooid. Ik werd mij bewust dat zij de eerste mens die ik sinds kerst in mijn huis zie. Gek is dat. Time files. Alle tijd? Ze vliegt, is toch een teken dat ik met van alles bezig ben geweest. Vanaf nu weer structuur in mijn leven trachten te brengen.

Langzaam zal ik weer in de benen komen. Deze medicijnen zijn krachtig, straks zal ik al minder pijn hebben. Vandaag niets forceren.

Doet goed een dag op bed.



PS:1732 woorden, wel wat veel voor een Blogericht? Maar om het oversteken van een kruispunt te verwoordend te overdenken valt het toch wel mee een klein beetje mee? In ieder geval heb ik het gevoel overgestoken te zijn. Ik ga mijn weg weer. (daar hoort dit geschrijf ook bij, dat voelt zo)

Dank voor je aandacht als je tot hier hebt kunnen gelezen :-D

Geen opmerkingen: