zondag 17 februari 2013

Opnieuw pc loos

Voor de derde keer vandaag kom ik hier. Met moeite - ik kan de letters nauwelijks zien- omdat ik via mijn phone ben ingelogd ( wel kikken dat dit lukte). Mijn computer heeft er weer de brui aan gegeven. Ik ook. Ik laat e-mailen voorlopig voor wat het is. Om mailen op de phone  te ontdekken is geen optie voor mij in verband met het zicht van mijn ogen.  Ik ga verder op de brievenschrijftour waar ik de afgelopen weken weer mee was begonnen. Dat is toch echt wel mijn ding om het maar eens in goed Nederlands uit te drukken. Een nieuwe pc is voorlopig evenmin een optie voor mij. Ik heb me aan mijn pc gehecht en een andere lukt me nog niet. Daarom is het beter om voorlopig het hele pc gebeuren los te laten. Of het  mij gaat lukken weet ik nog niet, want ik zal alle instanties waarmee ik te maken heb met de hand moeten aanschrijven. Zullen ze zeker niet waarderen in deze snelle tijd. Jammer dan. Ik heb geen puf meer om mijn leven door een apparaat te laten bepalen waardoor ik stress krijg. Ik weet dat dit aan mij ligt en niet aan het apparaat. Dat was het voor nu. Ik kijk bijna scheel van het getuur.                    
Dank voor je aandacht, lezer.

Een koor dirigeren




Nee, ik dirigeer geen koor. Wel zing ik in een koor. Sinds kort hebben we een plaatsvervangster voor onze eigen( tijdelijk(?)door ziekte uitgeschakelde dirigente) Demelza van der Lans.



Op de website van onze nieuwe dirigente -Tatiana Mitrokhina -gebruikt zij beeldtaal die mij intens aanspreekt. Kippenvel.
Ik citeer Tatiana: ‘Voor mij is het dirigeren van een koor te vergelijken met het schilderen van een kunstwerk. Zoals een schilder verschillende kleuren tot zijn beschikking heeft, heeft een koordirigent te maken met verschillende stemmen. Zijn taak is om de stemmen tot elkaar te brengen en er een mooi geheel van te maken.  

De schoonheid van samensmeltende stemmen.’ Einde citaat.

Haar woorden blijven hangen. Maken mij wakker. Ze dansen zacht, tintelend en krachtig door mijn lijf. Mijn kunstzinnige hart en ziel voelen de waarheid ervan. Opeens herken ik haar samenvoegende, oh zo vloeiende bewegingen en ervaar een wiegen in mijn lichaam als ik terugdenk aan hoe Tatiana als de golvende zachte, sterke adem van de wind The Rose tot een -voor ons- zo mooi mogelijk(wij-de zangers- zijn amateurs) geheel dirigeerde. 

Eigenlijk heb ik er geen woorden voor. Voel mij ontroerd.

zaterdag 16 februari 2013

Mijn pc loze periode is voorbij

Na bijna een maand zonder computer te hebben geleefd, ben ik weer aanwezig in mijn Blog. Dag lezer, het is voor mij vreemd, maar ook fijn om hier terug te zijn na deze periode waarin ik me steeds rustiger en stiller voelde worden. Een periode van bezinning waarbij ik meer dan ooit op mijzelf was terug geworpen. Vooral nu ik met pensioen ben, was het wat anders dan eerdere pc loze tijden. Je zou het kunnen vergelijken met een geestelijk diepgaande retraite in een klooster.

Kalm aan ben ik in de computerloze periode brieven gaan schrijven aan dierbaren. Een handgeschreven brief vind ik nog steeds zo anders dan een e-mail. Intiemer. Net of samen met het handschrift de energie van die ander meer binnenkomt. Geen idee of ik het brievenschrijven (weer) een plek in mijn leven zal laten blijven houden. Met éen van mijn vriendinnen in ieder geval wel. Ik heb het gevoel dat ik mijn echte eigen ritme weer te pakken heb gekregen. Ook merk ik door dit te typen dat het tempo sneller gaat. Jammer en fijn tegelijkertijd. 

Dagelijks mail lezen en beantwoorden kan mij te veel zijn.Veel prikkels. Ik ben benieuwd of ik mijn hervonden rustige tempo kan volhouden.

Wel had ik het erg moeilijk met het feit dat ik -die niet zo'n kei is in schrijfsels op te slaan- het Fantasy verhaal dat ooit veel woorden zal bevatten en misschien eens een boek mag worden, niet had opgeslagen op iets.

Mijn oudste heeft me vandaag geleerd hoe dat werkt. Fijn. Dank je wel, zoonlief.

:-)Je bent weer op de hoogte, lezer.