vrijdag 31 mei 2013

Oma mogen zijn*



Vandaag heb ik weer eens gezwommen. Een half uur buitenbaantjes: schoolslag en rugcrawl -á la Tilly-met beide armen tegelijkertijd naar achteren bewegen en veel gespetter met mijn trappelende benen waardoor mijn  voeten wit schuim in het water maken. In het buitenbad is geen mens te zien. Dat geeft een privé bad gevoel waarbij ik mij intens bewust ben van het water, de wind, de ruisende populieren en mijn lijf. 

Na een half uur zwem ik het binnenbad weer in.
Want vandaag heb ik een afspraak. Namelijk gaan kijken bij het babyzwemmen, waar een vriendin van mijn dochter en haar zes maanden jonge zoontje aan deelnemen. Ik klim het recreatie bad uit en een paar tellen later sta met mijn neus tegen het raam waarachter een warmer bad met een twintigtal ouders met hun baby's in een kring door het water bewegen. Met samen geknepen ogen tuur ik, maar kan dochters vriendin nog niet ontdekken. Zonder bril is dat lastig.

Ik draai me om naar de badjuf :

 ‘Mag ik misschien even naar binnen?’

-         ‘Tuurlijk mag u naar binnen als u de Oma bent. Dat bent u zeker?’

‘Yep, ik ben de Oma.’ :-D

-         ‘Ga maar gerust hoor. Is leuk voor uw kleinkind.’

Ik lach, bedank haar en ga zonder mij bezwaard te voelen naar binnen, waar ik mij weer lens tuur. ‘Had ik mijn bril maar op.’ Dan zie ik vaag een arm omhoog gaan en zwaaien.. Ik zwaai op goed geluk terug. Saartje komt naar mij toe met Luuk op de arm.

Ze komt naar het trappetje en ik ga op mijn hurken zitten - we rekken ons uit om elkaar een zoen te geven - en fluister haar toe dat ik als Oma ben binnengekomen, anders mag het niet. ‘Oké, zegt Saar ’Geen probleem. ’Dan roept de zwemjuf: kom er maar gerust in, hoor Oma. Doe gezellig mee.’

 Saartje en ik grijnzen naar elkaar. Oké, ik voel me in een tel helemaal Oma worden. Soort adoptief Oma. Hopelijk hebben de bloedeigen Oma's van Luuk er geen bezwaar tegen als ze dit  te horen krijgen en kunnen ze er ook om lachen.

vrijdag 24 mei 2013

Telefoonterreur



Als over porseleinen eieren lopen, heb ik mijn laptop - die het sinds maandag eindelijk goed doet, dankzij zoonlief- opengemaakt en begin dit stukje te typen.  Geen mail  gecheckt, hoewel dit mij  wél was opgedragen door de 'heren' telefoonterroristen.

 Tjonge, ik heb hoe langer hoe meer moeite om de telefoon aan te nemen.  Lekker gezwommen. Jawel, in de regen en in redelijk verwarmd water. Zalig. Niemand die buiten zwom. Gaf niets, met dat soort weer is het net alsof ik een privé zwembad heb. Wat een luxe. Lekker zwemmen, regen op toet. Onder water zwemmen wanneer gezicht, haar en schouders te veel afkoelen. Kortom … het met pensioen zijn begint meer en meer vorm te krijgen. Thuisgekomen veel fruit gegeten, zomerfruit. De verwarming zette ik vervolgens twee graden hoger- mijn energiemaandbedrag heb ik van de week verhoogd-  waarna ik opgewekt begon met het schoonmaken der vette frituurpan en het kastje- inclusief alle pannen- waar die pan zijn plek heeft wanneer ik hem niets te doen geef daarna ook aanpakte. Dat alles in het kastje ook vet is, is toch wel wonderlijk. Kortom, ik zat goed in mijn vel. Voelde me fris, fruitig, krachtig en …  aardig. Poetste dat het een lieve lust was.

Tot dat ene telefoontje.

maandag 20 mei 2013

In herinnering aan

Helaas is het te laat voor de vandaag twee weken vermiste Ruben en Julian. Gisteren zijn ze gevonden. Overleden. Omgebracht. Een gruwel. De tragiek erachter is te groot voor woorden.
Zachte muziek draai ik nu, een vredeskaarsje brandt met de wens: moge hun zielen rust vinden. Moge ze zich geliefd voelen.

Voor Mama Iris, die opeens in twee weken tijd geen gezin meer heeft lijkt het mij, te afschuwelijk om te beseffen dat ze haar kinderen nooit meer zal terugzien.
Zoveel onverwoordbaar verdriet. De verslagenheid. Hoe kan een moeder dit verwerken?.
Hoe kan een moeder ooit weer gemotiveerd raken om te leven? Afschuwelijk lijkt het mij deze intens diepe rouw.
Het enige wat ik kan doen is Sterkte, Liefde, Troost en Steun toewensen met de wens dat Iris ooit, ooit, ooit weer zal kunnen dromen. Ooit zich weer gemotiveerd zal voelen. Dat haar innerlijk kind ooit weer vreugde mag voelen.

Nooit zal ik de Eerste Pinksterdag vergeten. Op die dag pleegde mijn broer  zelfmoord. Al is het drie en dertig jaar geleden, toch voelde het de laatste twee weken alsof het gisteren gebeurde. Het went nooit. De scherpste pijn gaat eraf, docht het gemis is. Birds van Anouk zong door mijn hoofd, samen met het winnende Songfestivalnummer: Only Tears vermengd met gedachten aan moeder Iris en haar familie. Iedere eerste Pinksterdag zullen er gedachten bijkomen aan de twee broertjes.


Ach, lieve Moeder Iris en families (ook van de vader) zoveel sterkte, liefde, steun en zoveel troost wens ik jullie toe. Moge Ogenblikken van Schoonheid die er vast ook waren tijdens het gezinsleven als bloemen in jullie inner tuin zijn en jullie de Kracht geven om verder te gaan. Op dit moment hebben jullie waarschijnlijk/u weinig aan deze woorden. Vanuit machteloosheid probeer ik, net als zovele anderen, uw diepe leed te verzachten. Het is onmogelijk. Slechts in de tuinen van de tijd zullen kleine bloempjes van troost bloeien. Dat hopen we. Dat bidden we.

Vanmorgen heb ik- ondanks dat ik er weinig motivatie voor voelde - toch gekozen om ondanks en juist door het afschuwelijke nieuws dat Ruben en Julian levenloos zijn gevonden, mijn dagelijkse rondje Dromen steunen te maken op deeljedroom.nl.

donderdag 16 mei 2013

Lachen

Een zeer demotiverende toestand vind ik het dat het me onbewust gelukt is om mijn nieuwe pc zodanig te bedienen dat hij ( masculin: in het Frans: l'ordinateur) het vertikt om  verder te gaan met wat dan ook te doen. Wat een frustrerende bedoeling  vooral omdat ik het plan had om mijn denken eens flink de vrije teugel te geven.

Ach, misschien ben ik wel bewaard gebleven van te veel  spuien in mijn Blog/ cq het internet? Mijzelf bedanken moet dan wel het minste zijn dat ik nu kan doen?
'Nou dank je wel hoor , Til.
Eindijk weer een pc, zoonlief bijna de hele Moederdag  bezig  geweest met installeren en hokus pokus pilatus pas, een paar  dagen verder geeft  peeeeceetjuh er de brui aan. Wat ik verkeerd deed weet ik nog niet.'

Het is niet te filmen, hoewel ... als zoiets keer op keer in een film zou gebeuren bij een schrijfster die haar eerste boek nog lange niet, nog lange niet geschreven heeft, doch er keer op keer pogingen toe onderneemt. Het keer op keer vertikt om te leren een usb stick te gebruiken of  een interne, externe zachte, harde , tedere of weet ik veel wat voor schijf . Tja, dan zou ik ook heul eurg deu sleuppe leuch kreugeun van een dergelijk 'komisch' verhaal.'

' Niet leuk' bromt het in mij,


Lachkriebeltjes borrelen in mij op en transformeren voor  dit moment  het serieuze in mij.


# dit heb ik weer met de smartphone geschreven. Best knap, vind ik opeens van mijzelf :-D ook gezien mijn ogenstatus.

dinsdag 14 mei 2013

Geheim nummer

Al weet ik een week of twee dat ik gebeld kan worden door iemand van een stichting met een geheim nummer dan toch overvalt zoiets mij.

Ben meer een schrijver dan een beller, uitzonderingen daargelaten. Maar goed, de telefoon op aan, en ieder telefoontje aannemen.

Doch ...een belletje zonder nummerherkenning op de display opnemen vind ik-zachtjes uitgedrukt- meer dan vervelend. Vanmorgen was het zover.

De telefoon rinkelt en ik zie geen nummer. Shi- hit ik moet opnemen. Na ja, moet? Ik kies er zelf voor. Oh ja? Zucht.

 Oké, diep ademen en  ... vooruit met de geit: mijn modus Overgave en Vertrouwen aan, terwijl het tegen alles in mij indruist om antwoord op vragen te geven aan iemand met een geheim nummer. Stress bevangt me, maar ik blijf rustig. Ze zegt wel waarvandaan ze belt.
Of ik mevrouw Kuiper was/ben? Op deze vraag zeg ik anders geen ja of nee bij een geheim nummer. Dit op advies van de Consumentenbond. Je kunt zo een koop in de schoenen geschoven krijgen. sowieso vind ik dat al een lastige vraag, omdat mijn moeder zich zo noemde. Ik voel me geen mevrouw Kuiper. Wel met mijn voornaam erbij en dan Kuiper.

Pfff, mijn brein gaat een versnelling hoger. Ik wil met alles in mij géén ja of nee zeggen op haar vragen( van iemand die ik niet kan zien, niet ken en wiens nummer ik niet zie.)Is het heel gek te denken dat ze best toch een colportrice zou kunnen zijn? Neu, is helemaal niet gek om zo te denken, Toch?

 Degene aan de telefoon vraagt of ik daar en daar woon, of mijn geboortedatum klopt, welke ziekteverzekering ik heb en ...last but not least.'Wat is uw BSN nummer.?'
Op alles geef ik antwoord met slechts aan het eind van haar vragen. Éen ja. Tjonge, jonge,jonge. Dit doe ik eens maar nooit weer.

Naar mijn BSN vragen spande de kroon.

zondag 12 mei 2013

Moederdaggedachten


Zittend in bed verwelkom ik deze dag. De dag dat in veel landen  moeders gevierd worden.

Mijn moeder is al vele jaren overleden, doch op haar verjaardag, sterfdag en op een dag als deze is ze meer dan anders in mijn gedachten. Meer in mijn gevoel. Ben ik mij er bewust van- hoewel ik in mijn tienerjaren door drie stel pleegouders ben opgevoed- dat zij mij zo dierbaar is.
Is het zinloos om nu te zeggen dat ik wou dat ik destijds meer begrip voor haar had gehad? Nu heb ik het wel. Begrip. In gedachten zie ik haar glimlachen.

Dag Mam,' ik houd van je.'

Ik denk terug aan mijn schoonmoeder, die mij in haar gezin opnam. Eigenlijk is zij als een vierde pleegmoeder geweest. Zij leerde me onder andere gemakkelijker in het leven te staan. Loskomen van de strenge opvoedingen met zoveel regels: niets mogen,altijd gehoorzamen en niemand tot last mogen zijn. Mijn eigen mening diep wegstoppend, hoewel ik in de pleeggezinnenjaren wel begon met schrijven.
Mijn schoonmoeder leerde me opener te zijn. Mijn eigen moeder was dat ook, maar meer in haar doen en laten. Spontaan, maar met een aangeboren beschaving, een aangeboren waardigheid.

Ah, mijn moeder en mijn schoonmoeder. Twee pilaren waar ik mijn leven op heb weten te bouwen. Met daartussen mijn exechtgenoot. Lief en leed deelden we. Een prachtstel kinderen mochten we adopteren. Destijds vond de  kinderbescherming dat ik niet voldoende liefde zou kunnen geven, omdat ik zelf in pleeggezinnen heb gezeten.
Ach, hoe kan een buitenstaander oordelen over de hoeveelheid liefde in mijn mijn hart en dat wat ik aan waardes van mijn ouders heb meegekregen? Toch is het heel goed dat ieder door de molen wordt gehaald. Het mag niet weer misgaan.

Nu mijn kinderen volwassen zijn weet ik dat mijn man en ik naar allerbeste kunnen en weten onze kinderen hebben opgevoed. Echter, vind ik wel dat we een scheiding hadden moeten zien te voorkomen. Maar ook dat ging netjes. Toch doet het mij nog steeds zeer. Doch- laten we maar weer rationaliseren- het leven gaat zoals het gaat.

Moederdag: Dag Mam, dag Moeder.  Ik houd van jullie. Dank dat jullie er waren. En zijn. Op dit moment ervaar ik jullie beider aanwezigheid heel sterk. Dank je.



Moederdag: wat een afgrijselijke verschrikking moet het zijn voor moeders van vermiste kinderen, zoals voor de moeder van de twee jongens die al bijna een week vermist zijn. Afschuwelijke niet te behappen onzekerheid. Zoveel sterkte wens ik haar- Iris- toe. Is niet voldoende. In gedachten geef ik haar  en haar kinderen een ((( knuffel))).
Moge Ruben en Julian levend gevonden worden. Misschien zitten ze in een boom? Gevlucht voor hun vader en gevlucht voor die grote hoeveelheid  zoekende mensen die nooit omhoog kijken? Misschien dit, misschien dat, misschien iets anders? Nederland leeft mee. Gist naar hoe het gegaan zou kunnen zijn.

Ik maak me stil van binnen en hoop dat hun moeder ze weer levend in de armen kan sluiten.
Moederdag: vreselijk om op moederdag niet te weten waar je kinderen zijn. Sterkte Iris en andere moeders en vaders wereldwijd.

woensdag 8 mei 2013

Word

Opeens verlang ik er zo naar om weer in Word te kunnen schrijven. Zondag zal mijn zoon mijn laptop installeren en dan is het zo ver dat ik eenvoudiger- zonder vergrootglas rustend op mijn borstbeen met een touwtje om mijn nek om het glas horizontaal te houden boven het te lezen gedeelte en boven mijn schrijven- kan schrijven.

maandag 6 mei 2013

Bevrijdingsdag 2013

Bevrijdingsdag deed mij bevrijden van mijn angst om te vallen  met de fiets. 
Ik heb gefietst. Ik 'heb' de vrijheid om te fietsen, lekker met mijn haar in de wind en voor het eerst weer zonder jas of vest. Leven als vrouw in ons Nederland, waar dit kan en mag, is een zegen.

Bevrijdingsdag hielp mij weer bewust te kiezen om te genieten van het frisgroene landschap, paarden in de wei, ganzen dobberend op het water en een boot met zonaanbidders.
Geel, lila, blauw en wit langs de paden. Slingerende bloemenlinten. De lucht ruikt fris, vers. Ja, nieuw.

vrijdag 3 mei 2013

Deel jouw droom


Het deel je droom project is gestopt qua dromen inzenden. Qua dromen steunen gaat het toch nog door. Vlak voor 12 uur heb ik mij het apenkriek  zitten lezen en steunen. De laatste droom over weer leren elkaar te accepteren zonder vooroordelen vind ik een prachtdroom die tevens de mijne- over stoppen met vooroordelen en vriendelijk zijn -bevat.

Zoveel dromen met een nog groter aantal deelnemers die inlogden om her en der te steunen. Het maakt me blij, blij dat er zoveel dromers zijn. Een huis bouwen begint eveneens met een dergelijke Droom. Het was en is het waard om dromen te durven delen en steunen.

De doemdenkers vinden het aantal dromen ( 5374)weinig gezien het aantal inwoners van Nederland en de overzeese eilanden. Doch ik vind het veel.

Stress en ontspanning


Omdat  bij tijd en wijle stress mij  in bezit neemt heb ik de koe bij de horens gevat, gebeld en  een dubbele afspraak bij de huisarts gemaakt. Na een roerig spuien ben doorverwezen naar Indigo.

 Indigo helpt bij mentale problemen. Joepiee ...

Doch ... op dit moment bevangt stress mij  over het feit dat ik met iemand- een onbekende- ga praten. Praten over mijzelf is niet mijn beste eigenschap. Schrijven en schilderen is waarin ik me onder andere uit. Daarin kan ik meestal ont stressen. Wat is er mis mee? Niets, maar ik zou wel van de stress afwillen.

Schrijven is mijn vriend sinds mijn twaalfde. Schrijven heeft me geleerd om dwars door schrijvende discussies met mijzelf vriendelijker naar hoe ik doe, laat, denk en voel te kijken.
Vooral na mijn laatste verhuizing, scheiding en de borstkanker periode  ben ik  beetje bij beetje echt vriendjes met mijzelf geworden. Mogelijk dat dit narcisme heet? Hm, nou nee, ik denk het niet. Daar ga ik me niet in verdiepen.

Wat ik wel weet is waar de stress en paniek die me soms pats boem in hun greep kunnen hebben vandaan komen. Dus ...daar hoef ik dan niet over te praten, in te wroeten of nog meer tranen over te  huilen. Toch? ik weet het niet.
Vaak als ik ontspannen ben dan kan een enkele vraag mij al  onverwoordbare afschuwelijke misselijkmakende stressgevoelens geven door de golf van omhoog borrelende mogelijke antwoorden die ik zou kunnen geven, inclusief een scala aan associaties tezamen met het zeer domme gevoel stom te zijn in de zin van verbaal geen zinnig woord te kunnen uitspreken.
Mijn denken is dan zo intens actief en alert inclusief een soort van vluchtgedrag dat ik niets kan zeggen.

Wat voor zin heeft het dan om met iemand te gaan praten?
Wat wil je horen?

Tijdens dit geschrijf komt er heel langzaam als een omhelzing een acceptatie in mij om het feit dat ik reageer zoals ik reageer. De stress  is namelijk sterker geworden in de vijf maanden die ik met pensioen ben. Ok, stress. Dag stress. Dag gedachten. Kom tot rust. Rrrrrustig ademen. Adem in. Adem uit.

Eigenlijk zou ik als schrijfster dankbaar moeten zijn voor de stress.
-Hm, is dat zo?
-Yep, mogelijkheden te over. Je zit nu zelfs op je i phone google drive te ontdekken omdat je een zo broodnodige uitingsbehoefte hebt die verder reikt dan je dagboek.
-Hm, afijn.  Ik kan zo moe worden -zo dramatisch moe in mijn hoofd door de spanning - van het luisteren naar veel praten en als ik zelf mijn mond opendoe en ga kletsen dan kan ik ook daar nog moeier van worden. Met schrijven is het anders.

Zucht, de stress om met iemand van Indigo te gaan praten is zachtjes weggeëbd. Het kaarsje bij het engelbeeldje dat ik van mijn dochter kreeg brandt rustig. In mijn hoofd is het weer kalm. Mijn lijf tintelt leven. Ondertussen een heel zacht muziekje aan: crooners. Stilte in huis na drie dagen aanloop. Zo komt er weken niemand in een  opeens bingo. Beide kinderen en een vriendin met haar dochter op bezoek.
Is oud worden nergens meer tegen kunnen?
Toch was het fijn. Mijn dochter bleef wat langer en op een gegeven moment had ik het gevoel dat zij ook een paar  minuten zonder het heilige altijd moeten praten kon. Ah dochterlief, ik houd van je. We hebben ook goede gesprekken gehad.  Dat is het betere praten. Het aftasten van elkaars denken over wat normaal zijn is. Boeiend.
Heb mijzelf weten te verdedigen dat als een mens niet perse snel, snel, snel met de wereld kiest( kan) mee te gaan, gevoelig is voor teveel geluid, van stilte houdt zodat  je kunt luisteren, luisteren naar de Natuur, je intuïtie en je hart, dat  die persoon niet abnormaal is. Ieder mens is verschillend.
Ah mijn dochter, jij die ik opvoedde tot een vrouw die assertief verbaal je woordje  kan doen. Jij, die ik niet ben, en toch ook wel.
Ik houd van je.
Jij, mijn zoon waarmee ik samen televisie keek op 30 april, ik houd van je.

Heb nog  geduld met jullie moeder. Komt goed.

Ze keek met begripvolle, vriendelijke ogen naar zichzelf.  De laatste tijd  waren er veel overlijdens geweest. Is niet niets.
In korte tijd verschoven generaties op als pionnen op het 'spel' dat leven heet.