maandag 20 mei 2013

In herinnering aan

Helaas is het te laat voor de vandaag twee weken vermiste Ruben en Julian. Gisteren zijn ze gevonden. Overleden. Omgebracht. Een gruwel. De tragiek erachter is te groot voor woorden.
Zachte muziek draai ik nu, een vredeskaarsje brandt met de wens: moge hun zielen rust vinden. Moge ze zich geliefd voelen.

Voor Mama Iris, die opeens in twee weken tijd geen gezin meer heeft lijkt het mij, te afschuwelijk om te beseffen dat ze haar kinderen nooit meer zal terugzien.
Zoveel onverwoordbaar verdriet. De verslagenheid. Hoe kan een moeder dit verwerken?.
Hoe kan een moeder ooit weer gemotiveerd raken om te leven? Afschuwelijk lijkt het mij deze intens diepe rouw.
Het enige wat ik kan doen is Sterkte, Liefde, Troost en Steun toewensen met de wens dat Iris ooit, ooit, ooit weer zal kunnen dromen. Ooit zich weer gemotiveerd zal voelen. Dat haar innerlijk kind ooit weer vreugde mag voelen.

Nooit zal ik de Eerste Pinksterdag vergeten. Op die dag pleegde mijn broer  zelfmoord. Al is het drie en dertig jaar geleden, toch voelde het de laatste twee weken alsof het gisteren gebeurde. Het went nooit. De scherpste pijn gaat eraf, docht het gemis is. Birds van Anouk zong door mijn hoofd, samen met het winnende Songfestivalnummer: Only Tears vermengd met gedachten aan moeder Iris en haar familie. Iedere eerste Pinksterdag zullen er gedachten bijkomen aan de twee broertjes.


Ach, lieve Moeder Iris en families (ook van de vader) zoveel sterkte, liefde, steun en zoveel troost wens ik jullie toe. Moge Ogenblikken van Schoonheid die er vast ook waren tijdens het gezinsleven als bloemen in jullie inner tuin zijn en jullie de Kracht geven om verder te gaan. Op dit moment hebben jullie waarschijnlijk/u weinig aan deze woorden. Vanuit machteloosheid probeer ik, net als zovele anderen, uw diepe leed te verzachten. Het is onmogelijk. Slechts in de tuinen van de tijd zullen kleine bloempjes van troost bloeien. Dat hopen we. Dat bidden we.

Vanmorgen heb ik- ondanks dat ik er weinig motivatie voor voelde - toch gekozen om ondanks en juist door het afschuwelijke nieuws dat Ruben en Julian levenloos zijn gevonden, mijn dagelijkse rondje Dromen steunen te maken op deeljedroom.nl.

Lang zat ik stil bij een droom die ik kortgeleden ontdekte. Over mediators in het leven roepen. Niet voor ruziënde ouders op weg naar een scheiding, nee voor de meestal onmondige  jonge kinderen. Kinderen die de dupe kunnen zijn van een dergelijke proces.

Een belangrijk Droom.

Moge dergelijke mediators, die opkomen voor de rechten van kinderen, er komen. In herinnering aan de vermissing & het overlijden van de twee broertjes en de zelfmoord van hun vader.

                                       https://widget.deeljouwdroom.nl/participants/14943.
                                                  droom ingezonden door Thea Lessche


                                  









Geen opmerkingen: