donderdag 16 mei 2013

Lachen

Een zeer demotiverende toestand vind ik het dat het me onbewust gelukt is om mijn nieuwe pc zodanig te bedienen dat hij ( masculin: in het Frans: l'ordinateur) het vertikt om  verder te gaan met wat dan ook te doen. Wat een frustrerende bedoeling  vooral omdat ik het plan had om mijn denken eens flink de vrije teugel te geven.

Ach, misschien ben ik wel bewaard gebleven van te veel  spuien in mijn Blog/ cq het internet? Mijzelf bedanken moet dan wel het minste zijn dat ik nu kan doen?
'Nou dank je wel hoor , Til.
Eindijk weer een pc, zoonlief bijna de hele Moederdag  bezig  geweest met installeren en hokus pokus pilatus pas, een paar  dagen verder geeft  peeeeceetjuh er de brui aan. Wat ik verkeerd deed weet ik nog niet.'

Het is niet te filmen, hoewel ... als zoiets keer op keer in een film zou gebeuren bij een schrijfster die haar eerste boek nog lange niet, nog lange niet geschreven heeft, doch er keer op keer pogingen toe onderneemt. Het keer op keer vertikt om te leren een usb stick te gebruiken of  een interne, externe zachte, harde , tedere of weet ik veel wat voor schijf . Tja, dan zou ik ook heul eurg deu sleuppe leuch kreugeun van een dergelijk 'komisch' verhaal.'

' Niet leuk' bromt het in mij,


Lachkriebeltjes borrelen in mij op en transformeren voor  dit moment  het serieuze in mij.


# dit heb ik weer met de smartphone geschreven. Best knap, vind ik opeens van mijzelf :-D ook gezien mijn ogenstatus.

2 opmerkingen:

Wil zei

Typisch Til!

Vervelend voor je maar je relativerend vermogen mag er ook zijn!

Groetjes

Tilly Kuiper zei

:-D