zondag 12 mei 2013

Moederdaggedachten


Zittend in bed verwelkom ik deze dag. De dag dat in veel landen  moeders gevierd worden.

Mijn moeder is al vele jaren overleden, doch op haar verjaardag, sterfdag en op een dag als deze is ze meer dan anders in mijn gedachten. Meer in mijn gevoel. Ben ik mij er bewust van- hoewel ik in mijn tienerjaren door drie stel pleegouders ben opgevoed- dat zij mij zo dierbaar is.
Is het zinloos om nu te zeggen dat ik wou dat ik destijds meer begrip voor haar had gehad? Nu heb ik het wel. Begrip. In gedachten zie ik haar glimlachen.

Dag Mam,' ik houd van je.'

Ik denk terug aan mijn schoonmoeder, die mij in haar gezin opnam. Eigenlijk is zij als een vierde pleegmoeder geweest. Zij leerde me onder andere gemakkelijker in het leven te staan. Loskomen van de strenge opvoedingen met zoveel regels: niets mogen,altijd gehoorzamen en niemand tot last mogen zijn. Mijn eigen mening diep wegstoppend, hoewel ik in de pleeggezinnenjaren wel begon met schrijven.
Mijn schoonmoeder leerde me opener te zijn. Mijn eigen moeder was dat ook, maar meer in haar doen en laten. Spontaan, maar met een aangeboren beschaving, een aangeboren waardigheid.

Ah, mijn moeder en mijn schoonmoeder. Twee pilaren waar ik mijn leven op heb weten te bouwen. Met daartussen mijn exechtgenoot. Lief en leed deelden we. Een prachtstel kinderen mochten we adopteren. Destijds vond de  kinderbescherming dat ik niet voldoende liefde zou kunnen geven, omdat ik zelf in pleeggezinnen heb gezeten.
Ach, hoe kan een buitenstaander oordelen over de hoeveelheid liefde in mijn mijn hart en dat wat ik aan waardes van mijn ouders heb meegekregen? Toch is het heel goed dat ieder door de molen wordt gehaald. Het mag niet weer misgaan.

Nu mijn kinderen volwassen zijn weet ik dat mijn man en ik naar allerbeste kunnen en weten onze kinderen hebben opgevoed. Echter, vind ik wel dat we een scheiding hadden moeten zien te voorkomen. Maar ook dat ging netjes. Toch doet het mij nog steeds zeer. Doch- laten we maar weer rationaliseren- het leven gaat zoals het gaat.

Moederdag: Dag Mam, dag Moeder.  Ik houd van jullie. Dank dat jullie er waren. En zijn. Op dit moment ervaar ik jullie beider aanwezigheid heel sterk. Dank je.



Moederdag: wat een afgrijselijke verschrikking moet het zijn voor moeders van vermiste kinderen, zoals voor de moeder van de twee jongens die al bijna een week vermist zijn. Afschuwelijke niet te behappen onzekerheid. Zoveel sterkte wens ik haar- Iris- toe. Is niet voldoende. In gedachten geef ik haar  en haar kinderen een ((( knuffel))).
Moge Ruben en Julian levend gevonden worden. Misschien zitten ze in een boom? Gevlucht voor hun vader en gevlucht voor die grote hoeveelheid  zoekende mensen die nooit omhoog kijken? Misschien dit, misschien dat, misschien iets anders? Nederland leeft mee. Gist naar hoe het gegaan zou kunnen zijn.

Ik maak me stil van binnen en hoop dat hun moeder ze weer levend in de armen kan sluiten.
Moederdag: vreselijk om op moederdag niet te weten waar je kinderen zijn. Sterkte Iris en andere moeders en vaders wereldwijd.


Mijn kinderen zijn volwassen. We houden van elkaar. Ik ben hun Mam. Maar toch, ergens in de wereld zijn de moeders die mijn kinderen het leven hebben geschonken. Ik besef meer dan anders dat mijn lieverdjes voor deze twee vrouwen  ook als vermist zijn. (wel traceerbaar via kindertehuizen.)Mijn buik doet er opeens  pijn van.
Gisteren zag ik dat mijn blogspot 13 keer is bezocht door India. Is ongebruikelijk en het is voor de eerste keer dat mijn site door iemand van dat land- laat staan 13 keer- is bezocht.

Vandaag zal ik brieven gaan opstellen voor de kindertehuizen waar mijn kinderen vandaan komen. Indonesie en India. Schrijven dat het ze goed maken, over ze vertellen.Over hoe ik van ze houd en zij van mij, hun Pap.
 Dat ze twee toppers zijn. Dat wij elkaar niet weg kunnen denken uit elkaars leven. We horen bij elkaar, maar jullie - moeders- ook. En de vaders? Ben ik blanco over. Zonder hen waren mijn kanjers er niet geweest.

In gedachten groet ik ze. Het ga jullie goed.

Lang geleden dat ik zulke- hoe het met de kinderen is, teken van leven- brieven schreef? Maar nu is het weer de hoogste tijd, ook voor mijn eigen gemoedsrust.

Moge iemand eveneens laten weten aan Mama Iris dat haar kinderen veilig zijn. Misschien heeft de vader ze bij mensen in huis geplaatst.

Moederdag. Het maakt flink wat los.

Ondertussen zit ik nog steeds rustigjes in bed te schrijven. Het raam staat open, het gordijn beweegt licht. Er staat een zacht briesje.
Ik groet de Aarde waar mijn moeder en schoonmoeder nu deel van zijn.
Moeder
Dag van de moeders. Zoveel moeders. Ieder die zorgt is als een moeder, vind ik. Jong,oud, man,vrouw, wel of niet gebaard hebbende.

Met een glimlach denk ik terug aan alle mooie moederdagwerkjes die mijn kinderen op de lagere school (tegenwoordig heet dit basisschool) voor mij maakten.  Mijn hart smelt weer, net als toen..Zo dierbaar die vol overgemaakte werkjes.

Wat is de tijd sindsdien gevlogen. Trouwens nu ook.

Oke, huphup Til, bed uit. Douchen, wat gezelligers aan dan een joggingbroek. Aandacht aan je uiterlijk besteden. Aandacht aan Jaydee en de vissen. Hup, hup,je nest uit.
Straks alvast de maaltijd voor vanavond voor bereiden. Keukenzooi opruimen. Goed mogeljjke voorbeeld blijven geven. Als ik niet te veel hoef te jakkeren,dan zou ik nog appelflappen en kaasbroodjes kunnen maken. Mmmmm. Lekker.
En...ontspannen,Til.Genieten dat de kinderen vanmiddag komen. Aaah, mijn lieverdjes.

Ik steek een kaars aan in een houder -in de vorm van een lotus- die van mijn Mam was en verbind mij met alle vrouwen wereldwijd.

Het is moederdag/ mamadag en ik voel mij een bevoorrechte, dankbare vrouw/











Geen opmerkingen: