vrijdag 21 juni 2013

Lange lap gedachten: Over gepensioneerd zijn, andere levensfase, tijdsbesef. En over de Zorg o.a. over autisme&Sonrizen





Gepensioneerd zijn. Niet meer deelnemen aan het werkende leven.


Gepensioneerd zijn. Geen uren bij elkaar hoeven te sprokkelen- dag na dag, maand na maand, jaar na jaar- zoals in de Zorg nodig is als je met een 0 uren contract werkt. Wat kostte dat sprokkelen mij -en ik was de enige niet - extra energie.


Niet meer iedere minuut hoeven te verantwoorden. Toch extra aandacht aan mensen willen geven ondanks gebrek aan minuten. Alles op moeten schrijven - voor de continuïteit- om te laten lezen bij het overdragen aan een collega. 
Geen stress meer- om zonder tomtom- de weg te zoeken in een wijk, dorp of de polder.


Gepensioneerd zijn. Een vast dag een nachtritme hebben en kunnen slapen (nachts.) Voorbij is de tijd van de nachtdiensten bij terminale patiënten. Voorbij is de tijd dat ik iets betekende voor anderen? Nu is het anders.



Op een gegeven moment wou ik in mijn Blog niet meer over mijn gepensioneerde status schrijven. Klaar. Finito. Hoe jong of oud ik mij voel, geen geschrijf meer daarover. Het leven is het leven. Toch is er- sinds een half jaar- een sociaal netwerk weggevallen, al kende ik sommige mensen slechts oppervlakkig. Zoals de fysio therapeut waarmee ik kon lachen. De gastvrouwen in de keuken. De zorgverleners aan het bed, waaronder oud collega’s waarmee ik vroeger her en der werkte. Mijn collega die dieren meebracht voor bewoners in de huiskamer waardoor hun gezichten  tot leven kwamen, opfleurden. De receptionistes. Elkaar goede dag wensen. Zovelen waar ik nu aan denk  waaronder last but not least de mensen aan wie ik extra aandacht mocht geven gedurende mijn laatste drie werkende jaren. Creatief zijn in een huiskamer van een verzorgingstehuis. Het zo aangenaam mogelijk trachten te maken voor de bewoners die deze kamer bezochten.


Best trots en ook dankbaar voel ik mij dat het mij - als oudere- gelukt is om de laatste veertien jaar met een 0uren contract aan het werk te blijven vanuit hetzelfde Zorgkantoor. Het was niet gemakkelijk, maar het werk deed ik met liefde.


---------------------------


Overgang naar een andere levensfase
Alles is anders


Toch mag een overgang naar deze laatste levensfase- want dat is het met pensioen gaan- best gezien worden, vooral als er letterlijk een lange winter volgt met eindelijk een terugtrekken van alles. Ik zong niet meer. Zo verlangde ik eerst naar alle tijd hebben, vaak was zo moe, toch viel het isolement mij vies tegen. Nog meer vriendjes met mijzelf worden was de opdracht die de winter mij gaf. Niet in oude denkpatronen vervallen. Familie woont verder weg. Ik pak moeilijk de telefoon. Getracht regelmatig vriendinnen te bezoeken. Doch regelmaat is lastig wanneer sommige werken en anderen met pensioen zijn en veel met hun camper op pad zijn samen met hun man. Daarbij een gecrashte pc en in korte tijd vijf overlijdens. Dat hakte er flink in en bracht de film van mijn leven en alle mensen die eerder overleden weer eens in beeld. Daarbij passeerden ook patiënten/cliënten de revue, als verwerking van alles wat ik meemaakte in de Gezondheidszorg. Met iedereen had ik een goede band. Voor iedereen mocht en kon ik iets betekenen. Voel mij dankbaar. 

 -----------------------------------------------------------------------------------
Autisme&Sonrizen

Nu flitst het beeld voorbij van een jongen voorbij die autistisch is. Hm, ja hij was en is bijzonder. Geleerd mee te gaan in zijn autistische wereld, via Son Rizen* ,was iets speciaals, waardoor ikzelf eveneens meer in mijn stilte kwam.  Ontspannen en opener. Meer mijzelf.


Nooit zal ik het eerste oogcontact met dat cliëntje vergeten. We zaten naast elkaar op de grond in een prikkelarme kamer. De bedoeling was hem in alles na te doen- dit zodat hij zich gezien voelde in zijn doen en laten- zo zaten we ik weet niet meer hoelang van voor naar achteren te wiegen. Naast elkaar.


Hij pakte er een pen bij en begon deze snel tussen zijn vingers te bewegen, en maar wiegen. Ook ik pakte een pen, bewoog hem snel tussen mijn vingers en wiegde eveneens door vanuit de taille, van voor naar achteren. Van voor naar achteren. Eindeloos, tijdloos. Het was in een trance zijn. Ik kan je verzekeren dat dit een aangename manier van aan het werk zijn was.


We wiegden en wiegden, totdat ik voelde dat het wiegen naast mij opgehouden was. Ik stopte eveneens en keek opzij, mijn cliëntje- laten we hem Sonny noemen- keek ook opzij, recht in mijn ogen. Stil zaten we daar in en achter elkaars ogen te kijken. Ik voelde mij ontroerd, want het was de allereerste keer dat hij écht oogcontact maakte, deze keer geen vluchtige blik. Nee, een blik vol rust en belangstelling. Hé, wat doe jij in mijn wereld?’ ik kon het niet nalaten om te glimlachen en groette hem terug met mijn ogen. Er was een zweem van een glimlach, waarna Sonny opnieuw in heftig wiegen vluchtte, ik volgde bijna naadloos.


Hij die niet kon communiceren, is tijdens de laatste jaren uitgegroeid tot een jongeman die nog steeds gevangen zit in zijn lijf, maar die wel kan praten via FC.


Gefaciliteerde communicatie. Hij geeft zelfs- via zijn ouders- nieuwsbrieven uit.


Zo zie je maar, dat niet alles is wat je ziet. Ik glimlach en denk terug aan de drie E’s die wij – zijn ouders &zusjes, zorgverleners en vrijwilligers- hanteerden. Energie, Enthousiasme en Empathie.


Die drie woorden hebben mij- nu jaren later- gemotiveerd om mijzelf uit mijn ‘pensioenwinterdip autisme achtige toestand’ te halen. Om mijzelf het licht in de ogen te gunnen. Mijzelf motiveren tot enthousiasme om deze tijd van mijn leven naar waarde te schatten en zinvol invulling te geven. Ontspannen in de tuin naar je tuin zitten kijken en luisteren naar de vogels valt eveneens onder  zinvolle invulling.
--------------------------------------------------------------------------------


Gepensioneerd zijn.


Compleet worden. Mijzelf accepteren. Ondertussen het huis doorlopen. Opruimen. Loslaten.Het lukt nog niet volop. Weggeven. Verven. De balans trachten te vinden tussen mijn binnen- en buitenwereld. De buitenwereld met al dat snelle, steeds meer en meer laten. Het niet meer bij willen benen en …toch wel.


Mijzelf dwingen om minstens 1 x per week te telefoneren. Fitnessen, zwemmen. zingen. Onder de mensen komen. Maar ook mijn behoefte aan alleen te willen zijn honoreren. Als die noodzaak omslaat in eenzaamheid. Hoppa, onder de mensen.


Zelfs boodschappen doen-met vele indrukken- is tegenwoordig een sociale activiteit voor mij. Donderdag presteerde ik het om drie uren over mijn weekboodschappen te doen. Alsof ik voor een gezin inkocht. Dat moet ophouden. Daar kan ik flink op bezuinigen.


Zo lang boodschappen doen-doodop word ik ervan- werkt zowel positief als negatief door. Het is goed om medemensen te ontmoeten. Het is ook goed om bij mijzelf te blijven. Net zoals ik in mijn werk ook kon.


Met pensioen zijn is opnieuw leren leven of …verzanden in tijdloosheid. In niet meer onthouden, terwijl je eigenlijk te veel onthoudt. Constant. Overlopend hoofd en leeg hoofd tegelijkertijd. Gemakkelijk laten afleiden: waar was ik mee bezig? is dan het vraagstuk.


Met pensioen zijn. Ik begon in december met lezen en muziek luisteren Mijn dagelijkse wandelingen schrapte ik. Maar …rust roest écht. Op een gegeven moment kon ik nauwelijks lopen door te veel artrose pijn. Dan is het kiezen. Kiezen om te denken: wat maakt het uit, over vijftien jaar heb ik een leeftijd van tachtig jaar of …om jezelf te motiveren, jezelf stimuleren om zo gezond mogelijk te leven. Om te leven! Je zegeningen zien helpt daarbij. Dankbaar zijn naar je lijf toe. Je cellen stimuleren. Knappe cellen. Dank je wel. Knappe organen.




Ik zat op een gegeven moment maar aan die tachtig jaar te denken. Oud. Hm, een mens maakt zichzelf oud. Mijn vader deed dat nooit. Aan het eind- toen hij bijna zevenennegentig was- een beetje. Het hoort erbij, de terugblik en het integreren van wat je meemaakte.


Het maakt je de mens die je bent.


Gepensioneerd zijn is –voor mij- met andere ogen naar alles kijken. Als een rustig komen en gaan zijn. Mij terugtrekken van alle geklets of erbij komen, onder de mensen zijn. Als mijn hoofd moe is dan kies ik voor terugtrekken.


Het is wel fijn dat dit nu kan. De zes jaren terminale nachtzorg hebben dit terugtrekgevoel gevoed, samen met mijn tienertijd.
-----------------------------------------------------------------

TIJDSBESEF


Wat ik wel raar en tevens vanzelfsprekend vind, is dat mijn tijdbesef met de dag zowel belangrijk als onbelangrijk is geworden.


We trachten grip op ons bewustzijn te krijgen door Tijd in te stellen. Klokken, horloges, gsm’s met tijdsaanduiding helpen ons om gestructureerd te leven. Kloktijd, kalendertijd: bakens in de onbegrensde ‘tijd’ van de zee van bewustzijn die ons als in een tijdmachine hoppa van de ene levensperiode naar de andere kan brengen. Hoppa, terug op éen van de Franse scholen komt het gedicht: tranquille cependant Charlemagne et ces preux, boven. Ondertussen ben ik mij bewust dat ik niet alles weet- aan geschiedenis of wat dan ook van de landen waar ik op school zat en tegelijkertijd zie ik de schooltijd van mijn kinderen aan mijn geestesoog voorbij gaan. Zoef, voorbij. En hoppa, ik zie mijn zoon in zijn flat en wens dat zijn ziekte over zal gaan. Ik glimlach wanneer ik aan dochterlief denk die daarnet belde over een geboortearmbandje met een vlinder die ze voor het pasgeboren babynichtje wil kopen.


Hoe laat is het nu, ten tijde van dit schrijven?15uur middags en het is vrijdag 21juni 2013. Zolang je tegen anderen (en mijzelf?) kan zeggen (vaak na enig nadenken) hoe laat het is, en welke datum, dan doe je nog mee met dat wat men leven noemt. Maar stel dat ik huilend om de nek van een paard ga hangen- zoals Nietzsche deed- omdat het paard mishandeld werd, dan is het foute boel? Nietzsche werd krankzinnig verklaard. Urgh. L


Waarom? Omdat hij respect had voor al wat leeft? Omdat zijn hart eindelijk sprak na al dat geredeneer, denken en gediscuteer?






Ik vind het vreselijk wanneer ik per ongeluk een slak doodtrap. Ieder levend wezen heeft zijn zin. Daarbij komt dat ik een slak associeer met mijn vader, amateur malacoloog. Meestal huil ik dan. So what? Nou en? Ik kan ook om het nieuws huilen. Beter zo dan verharden of te veel in de neutraal stand gaan.


Gepensioneerd zijn- in een andere levensfase- vind ik een kunst die nu het lente/zomer is makkelijker te leren valt dan in de winter. Eerlijk gezegd begin ik er meer van te genieten.




Zal ik dit epistel in mijn Blog plaatsen?


- Hm, waarom niet?


Nou ja, het kan zijn dat niemand het leest.


-Ja, dat zou kunnen. Toch doe ik het. Gewoon omdat ik dit wil delen.


Nog maar eens herlezen of ik zelf deze lap tekst behapbaar en lezenswaardig vind. Heeft een ander er iets aan?


-Eum. Zou kunnen. Dat stukje over Sonrizen is misschien interessant? Hm, misschien brengt het de ouder van een kind met een beperking–vallend onder het autistisch spectrum-op een idee om te kijken op de Horison website? Wie weet.


Of  kan iemand die nog niet zo lang gepensioneerd is erom lachen. Zou kunnen, maar niet als ik ga proberen een stukje over warrigheid te schrijven om warrigheid te sublimeren, daar houd ik mijn hart voor vast.




Ik zou natuurlijk verschillende stukjes kunnen schrijven. Dus bovenstaande lap tekst splitsen.


-Kan ook. Of ik het doe, that’s the question.




Gepensioneerde luiheid, lapzwammerigheid & plankenkoorts in het kwadraat. DAT is het. Dus, daarom hoppa de hele mik in mijn Blog? Interessantdoenerij?


-Sst, niet doen. We moeten & willen dit delen. Hoofd legen. Warrigheid ligt opeens weer op de loer.( Raar woord is loer.) Warrigheid ligt klaar om te bedotten?


‘Stem je af op je innerlijke bron.’ hoor ik binnen in mij mijn hartenklop fluisteren.


Hier laat ik het bij voor nu. Even een stukje lopen.






*Info over Son Rizen-spelenderwijze contact krijgen met je autistische kind- is te verkrijgen bij Stichting Horison (afkomstig van het woordje son/zoon.) http://www.horison.nl/index.php/methode/csl/




PS ik ging achter de pc zitten om e- mail te checken. Dochter zei dat er belangrijke mail voor mijwas/is


Helaas vergat ik het en ging verder schrijven aan mijn gepensioneerd zijn stukje. :-D
NU mail checken.

Geen opmerkingen: