dinsdag 30 juli 2013

Lang zal ze leven


Joggingbroek aan, een vest over mijn t- shirt. Dikke sokken over mijn voeten. Knus onder een fleecedekentje op de bank een televisie-uitzending bekijken als in de winter. Het voelt onwennig na de hittegolf. Een zwoele zomeravondfilm met een pot warme thee erbij. Geen kat op schoot.

Dat maakt het verschil.

Temperatuur binnen 21graden, buiten 18. Door de ramen waar de regen vanaf druipt, groet mijn bloemrijke in heldere zomerkleuren gestoken volle tuin mij als een lezing van moeder Natuur. Geen sproeislang nodig vanavond. Niet op reis hoeven, alles wat ik nodig heb is hier. Dankbaar gevoel.

Toch  dwalen mijn gedachten af naar het broeikaseffect. Wat te doen? Groene tuinen is wel het minste wat we kunnen doen in plaats van de stenen vlakten achter huizen waar nauwelijks iets mag groeien en waar mierenkolonies, slakken en andere kleine dieren die nodig zijn om het ecosysteem van de aarde in evenwicht te houden, met een hogedrukspui worden ‘gedelete.’

Vriendelijk, blij en dankbaar zijn naar de Natuur.




Hoe komen we hieruit?
Is vertrouwen hebben dat het goed komt met  het ecologisch ‘systeem’ voldoende? Systeem vind ik een te kantoorachtig woord. De Aarde lééft, geeft, groeit en bloeit daar waar het kan en mag.

Lang zal je leven, moeder Aarde. Zonder jou zijn we niets. Dank je wel.

Eind van de week leven we weer in de Hollandse tropen.



Geen opmerkingen: