zondag 28 juli 2013

Voor een politieagent in Breukelen # kussentje en handdoeken.


Steeds weer zie ik voor mij het beeld van de politieagent gisteren in Breukelen die aan de ene kant van de weg stond en ik aan de andere kant. Hij stond er wat hulpeloos bij met een kussentje en twee bebloede handdoeken. Ik stond er wat dommig bij aan de andere kant van de straat. Voor een voorbijrijdende auto moet het een maf gezicht zijn geweest.

Ik was net overgestoken, reagerend op het ’kom nou maar’ geroep. Alsof ik had lopen knikkeren.
De ambulance was weg met de mevrouw die ik samen met anderen eerste hulp had verleend nadat ze van haar fiets viel. Een flinke smak maakte de dame, zodanig dat zij met haar hoofd op de hobbelige kasseien klapte op een door vochtige bladeren spekglad, levensgevaarlijk hellinkje.

Gemeente Breukelen zou hier-met voorrang- echt met spoed iets aan moeten doen.


Het ga u goed, mevrouw. Ik zou willen weten hoe het met u is, maar ja dat zal ik waarschijnlijk nooit weten. Dus …gaat mijn aandacht naar de politieagent met kussentje, theedoek en nog een handdoek. Het ging een beetje raar. Ik stak over met een zak vol bebloede gaasjes en handschoenen voor in de vuilnisbak bij mijn zus. Had afscheid genomen van mevrouw, haar beterschap gewenst. Ze was minder rood huidig dan eerst.

We hadden hard gewerkt en iedereen stond er nog.

Ik steek over, draai me om en hocus pocus, iedereen was weg behalve die politieagent. Hij hield het kussentje en bebloede handdoeken aan weerszijden van zijn lichaam vragend omhoog. In gedachten staat hij er nog steeds. Als een stilstaand beeld. ‘Nee, niet van mij’ roep ik over de straat heen. Weer tilt hij het op. Had ik het mee moeten nemen? Ook in de vuilnisemmer moeten doen? Op dat moment kon ik het niet bedenken.

Ik til de bebloede theedoek op in mijn hand en zeg luid: ‘deze is wel van mij.’ Thuisgekomen zag ik dat ook die doek niet van mij was. Van wie wel?

Excuses, mijnheer de agent. Het liep een beetje onduidelijk aan het eind. Ik had het rustig willen afhandelen en reageerde op het: ’kom nou maar’ van mijn familie, waar mijn zoon en ik net op bezoek zouden gaan.

Excuses voor mijn plotselinge, ietwat haastige vertrek. Het was niet netjes van mij. Ik kan geen adres van Politiebureau Breukelen vinden, noch een e-mailadres.

Het telefoonnummer is er-vind ik- niet voor handdoeken kwesties.

Hoe zou het met mevrouw zijn? Is er behalve haar wonden nog iets uit de bus gekomen? Ik hoop van niet. Nu ik gepensioneerd ben, is zij –naast mijn zoon-mijn enige patiënt.

Indien iemand een theedoek mist dan heb ik die. Schoon. @ tjonge wat kan een mens zich druk maken over theedoeken:-D

Geen opmerkingen: