zaterdag 31 augustus 2013

Zwaar


Beslissingen nemen
Beslissingen, beslissingen, beslissingen
van hoge bazen.
Moeilijk, moeilijk, moeilijk.


Los je iets afschuwelijks op

door met geweld te antwoorden?

Oprecht leef ik mee en benijd ze niet,

de wereldleiders

die vinden dat er een signaal

moet worden afgegeven.

‘Tot hier en niet verder’


Zelf zou ik het niet weten.

Paradoxale gedachten.


In de Tweede Wereldoorlog

waren mijn ouders dankbaar

dat de geallieerden kwamen.

En nu?


Moeilijk, moeilijk, moeilijk.


In hun schoenen willen staan?

No way.


Ondertussen lijden mensen,

zovelen zijn al vermoord,

Kinderen ook.

Velen gevlucht uit eigen land

waar ze niet meer veilig zijn,

waar alles wat ze bezaten kapot gemaakt is,

waar hun regering op ze jaagt

als zouden ze terroristen zijn. Kinderen?

Rijen dode kinderen. Geen woorden voor.

Mijn hart voelt zwaar.

Lost een preciezie aanval iets op?

De ouders van ...
De zussen, broers  van  ...    
en alle familie leden
van omgekomenen
zullen er niet minder tranen door huilen,
hun diepe smart wordt niet verzacht.
Alle angst wordt er niet door weggenomen.
Vluchtelingen kunnen nog niet terug.
Chemische wapens een verschrikking.

Welke wapens dan ook

brengen afschuw


‘Gij zult niet moorden
op welke manier dan ook
Beantwoorden met

Gij zult niet moorden’?
Tegelijkertijd precieze aanvallen

uitvoeren?


Diplomatie schijnt niet te helpen?



Ik  word stil en steek een World Peace Flame aan, want ik heb al helemaal geen oplossing.

                                                                     


    

zondag 25 augustus 2013

Leven*



Doordat ik in mijn vorige bericht schreef over mijn werk als doktersassistente-dat was in de jaren '70 tot begin '80- zijn mijn gedachten naar een fase die iets dichterbij ligt, gegaan. De periode dat ik Terminale Thuisnachtzorg deed/gaf.


Dit was niet altijd qua werk (het overdag slapen was een ramp) zwaar en onvrolijk als dat men zou kunnen denken. Ik heb in die zes jaar Terminale Nachtthuiszorg samen met cliënten oprecht kunnen lachen. Vrolijkheid en smart met elkaar verweven.
Respect viert de boventoon. Respect voor het leven, waar het sterfproces deel van uitmaakt. In de tijd dat ik nachtdiensten deed, kreeg men eerder zorg geïndiceerd. Vaak 'al' wanneer men ernstig ziek was (om de partner te ontlasten) of wanneer men het tegen het begin van de terminale fase aanzat. De mensen waren goed aanspreekbaar en lagen meestal (nog) niet onder zware pijnstilling..
Ik herinner mij een mevrouw die niet kon en wou slapen. Wakker lag ze op mijn komst te wachten om er een praatnacht van te maken. Ze sliep in delen. Het waren zeer bijzondere nachten van zacht sprekend diep intermenselijk contact. Mooie gesprekken en stiltes waarin mevrouw innerlijk tot rust kwam.


Het volgende korte deel van een gesprek zal mij altijd bijblijven.

zaterdag 24 augustus 2013

Wederom over Dromen & Het Droomboek



Hm, ik moet ermee stoppen om mij druk te maken over dat wat ik aan negatiefs lees en hoor over het Droomboek. Gewoon niets meer erover lezen, Til. Vooroordelend geraaskal. Ik weet zelf nog niet eens hoe het droomboek is samengesteld. Dat is een verrassing.
Eigenlijk is het gehakketak op dat boek vergelijkbaar met toen ik in een ver verleden nog werkte als doktersassistente. Een paar patiënten konden de sfeer zo intens sterk beïnvloeden en verzieken door hun ontiegelijk onvriendelijk- zeg maar gerust walgelijk lelijk- gedrag, dat zij hun sombere kwaaiige energie vol ongeduld, zich achtergesteld voelen en het zo broodnodig aandacht eisen, als een zware vieze deken van meer dan bedorven koolzuur uitademden.
De mensen, die écht eerder dan anderen geholpen moesten worden, gaven zich dan gewonnen en wachten rustig hun beurt af. De artsen en ik gaven ons ook vaak gewonnen. Erg was dat. En …nog steeds!
Ook dit is één van de redenen waarom ik mijn droom  Vriendelijkheid en daardoor minderen en zm stoppen met vooroordelen, schreef.
Wacht eens rustig af, doemdenker, voordat je een oordeel velt. Er is al zoveel smart en lijden op de wereld. Sabel dan een mooi initiatief niet gelijk neer zonder dat je er iets van afweet, doemdenksters/doemdenkers die schreven op bijvoorbeeld pow net, of cynisme.com. Of …had ook een droom ingezonden. Een positieve. Constructief. Wat is daar mis mee? Laten we een voorbeeld voor  kinderen zijn!

Samen. 

Juist als je ziele, hartepijn en daardoor mogelijk eelt op de ziel hebt is het een kunst en de moeite waard om te dromen. Wacht niet tot je een ziekte hebt en of op je sterfbed ligt. En ja, je kwetsbaar opstellen kan heel erg griezelig zijn, want je wilt niet weer gekwetst worden. Ik weet er alles van. In mijn schrijven in dit Blog stel ik mij meer dan kwetsbaar op en dat is zowel eng als de vrijheid van meningsuiting bij de klauwen grijpen en er zo respectvol mogelijk gebruik van maken. Mijn 'ding' doen.

zondag 18 augustus 2013

DROMEN MAG! (2)*

Ik wou wéér iets schrijven over zeer onvriendelijk, vooroordelend, veroordelend commentaar dat ik op het internet over het Droomboek las.
Echter, ik ga mijn energie op dit moment niet steken in het feit dat sommige mensen er niet voor kiezen om te dromen. Wat is het nut om iets constructiefs -als het Droomboek- af te branden? Elders in de wereld wordt er genoeg afgebrand.

En ja, iedereen krijgt het Droomboek gratis. En nee, het is niet van onze belastingcenten. We krijgen het als geschenk van de Postcode Loterij, dat dromen voor Nederland en het Caribisch gebied als een goed doel ziet :-). Een gegeven paard kijk je niet in de bek. Als je iets krijgt voor je verjaardag, dan zeg je toch ook niet: 'ik heb liever wat anders?'
Er hebben ook kinderen meegedaan met dromen insturen. Mag het alsjeblieft? Zij durven. Als kinderen niet meer mogen dromen van de doemdenkers die het Droomboek onzinnig vinden, dan is het slecht gesteld met Nederland.

En ja, iedereen heeft zijn lijstje ervaringen waarom hij of zij niet zou dromen. Dat begrijp ik. Ondanks dat kies ik er tóch voor om te dromen, al kost het mij soms moeite.


 ...in de herhaling
http://tillykuiper.blogspot.nl/2013/07/dromen-mag.html

met vriendelijke groeten :-)

zaterdag 17 augustus 2013

Loslaten en vasthouden, vasthouden en loslaten (gedichtachtigheid)

Kiespijn
pijn om te kiezen
hoe verder te gaan?
Vast willen houden.

Loslaten.

Ik hoor een lied
over gemis,
zoveel gemis borrelt op

sleurt mij mee.

Nee, ik ga niet aan je voorbij, gemis.

Verbindend gemis
met
zovelen.

Koning, keizer, admiraal
gemis, rouw en verdriet doorleven we allemaal.

Helend mogen wij
mooie herinneringen
dankbaar meedragen
dat van waarde is, leven.

In de smartelijke souvenirs
 onze levenservaring
voelen groeien
in steeds meer begrip
stapje voor stapje
steeds stiller worden.

Namasté.

Over kiespijn en een loflied op de kruidnagel



Vrijdagavond

Van ellende probeer ik de pijn te sublimeren door schrijven. Het is een niet te harden zenuwpijn onder mijn kroon. De hele kroon doet nu zeer. Pulserend straalt het door naar de andere kant. Klopklop, wil je ook wat pijn? Ik heb het al een poosje en kreeg waterstofperoxide om te spoelen. Gisteren verergerde het zich.

‘Kom, laat ik niet te lang wachten en gelijk bellen voor een afspraak.’

De tandarts is met vakantie tot 30 augustus. Heb het snel ingesproken bandje afgeluisterd, getracht tijdstippen, adressen en telefoonnummers van de vervangers te noteren. Ik kan de stem niet bijhouden. Voor de zekerheid zijn website opgezocht op internet. Oké, daar staat het duidelijk.

Eerste waarnemer kan ik nog net te pakken krijgen qua datum en tijdstip. Mispoes, ik krijg een opnieuw  een bandje waarop deze waarnemer naar een andere waarnemer verwijst. Gebeld. Weer een bandje. ‘Wij doen alleen dienst voor spoedgevallen ontstaan door een ongeval, bloedingen en/of tanden eruit. Ook helpen wij bij bloedingen na extracties. ‘Voor alle overige klachten gelieve u zich bij uw eigen tandarts te melden.’ Na ja, is niet anders. Begin me een katje te voelen die niet weet waar ze het zoeken moet. Pggg. Ik blaas, maar ook dat doet pijn.

Toch wel eens ergere pijnen gehad. Ik heb de neiging om alle waarnemende tandartsen over éen kam te scheren.

Pggg. Ik denk aan mijn droom over vriendelijkheid en vooroordelen stoppen.

‘Wel je droom leven he Til!’ ik lach als een boer die kiespijn heeft.

Dan maar mijn huisarts bellen en voor één keer een anti- bioticum kuur vragen. Want dat het ontstoken is onder de kroon laat zich niet raden. Echter, huisarts geeft geen anti -bioticum. Verwijst naar tandarts. Grappig he?

woensdag 14 augustus 2013

Condoleance voor de Koninklijke Familie

Op de website van het Koninklijk Huis is het erg druk. Mijn brief voor de Koninklijke familie heeft ondertussen minder dan de toegestane vijhonderd karakters, ondanks dat lukt het mij niet deze te plaatsen. Daarom hier.
Moge de Koninklijke Familie  medeleven voelen vanuit het land, al zouden ze dit bericht niet tegen komen.

Lieve Koninklijke Familie,

Mijn oprechte deelneming met het overlijden van Prins Friso. Ik wens u alle liefde, steun en troost toe die u nodig heeft. Moge ogenblikken van Schoonheid die u had met uw Friso als bloemen in uw innerlijke tuin groeien en bloeien en u de kracht, liefde, moed, doorzettingsvermogen, vreugde, blijheid, motivatie, inspiratie en creativiteit schenken om uw pad zonder hem te gaan. Moge Prins Friso rusten in vrede, liefde en uw beschermengel zijn.

Heel veel sterkte,

Mathilde

                                                                  

Herinneringen. Peep van Stolk. Prins Friso. Rouw verbindt.


Vanmorgen begon uit het niets het Koningslied - dat gezongen werd tijdens de rondvaart van het nieuw bakken Koningspaar en hun kinderen op de dag dat Prins Willem Alexander werd ingehuldigd tot Koning- door mij heen te neuriën. Mijn gedachten zijn bij de Koninklijke Familie die rouwt om haar dierbare, Friso.Maar ook gaan ze naar de crematie- afgelopen zaterdag- van een oude jeugdvriendin uit lang vervlogen tijden. We zagen elkaar zelden tot nooit. Haar overlijden roept veel op en ik zie ons weer als kind in den Haag of bij haar Tante Lout aan de Hoflaan in Rotterdam.

Die tante had een oud huis met gangetjes, trappetjes, kamertjes, verborgen hoekjes en alles ademende geborgenheid uit, al was het huis nog zo spannend. Verstoppertje spelen was éen van de favoriete spelletjes. Tante en mijn moeder waren vriendinnen. Vaak kwamen we in het oude huis logeren, ook toen mijn vader voor werk uitgezonden werd naar het buitenland en we niet meer in Nederland woonden. Dat huis was een kinderwalhalla. In de logeerkamer waren op maat gemaakte Hindeloper beschilderde meubelen. Groen of was het blauw? Blauw, meen ik mij te herinneren. Onze dagelijkse wasbeurt gebeurde met een lampetkom waarin water werd geschonken uit de lampetkan. Iedere avond stond er een nieuwe kan water uit het niets gekomen. Spannend vond ik dat.

zondag 11 augustus 2013

Mijn impressies van Wenen*

In het kader van schrijven is schrappen is dit wat er is overgebleven van mijn verslag. Weinig is ook weer anders :-(. Ik heb de reisimpressies in delen hier geplaatst. Dan is het niet zo veel. Ooit zal ik het leren :-D. In ieder geval schreef ik nauwelijks over reisstress, vliegangst, hoogtevrees en andere angsten. Dat is mooi meegenomen.


Wenen

 Het was een geschenk van mijn oudste zus. Vijf dagen Wenen met alles erop en eraan. Te gek. Al ben ik al lang geen vakantieganger meer, ik koos er toch voor om samen met de familie erheen te gaan. Het was juli en het was tropisch. Wat aten we vaak en veel zittend op één van de vele terrasjes die Wenen rijk is. Gezellig, samen met de hele familie. We zien elkaar zelden, maar als we elkaar zien is het goed.

Wien, voeding voor de hele mens.

Denkend aan Wenen zie ik witte gebouwen, statig langs lange lanen staan. Voor wie luistert en opmerkzaam kijkt, vertellen ze woordloos hun verhalen van lang vervlogen tijden met een wijze van leven die mij rustiger lijkt- maar waarschijnlijk niet gemakkelijker was- dan in dit digitale tijdperk.

De stad geeft mij zachtaardige speldenprikjes: kijk hier en o, kijk daar. Wees stil en luister naar het woordloze doorgeven van de eeuwen. Beelden in mijn hoofd komen op als ik de vele beelden zie, hoog en laag door de stad verspreid. De stad werkt op een fijne manier mijn gevoel. In tegenstelling tot Parijs, dat ik een te drukke stad met hectische manlijke energie vind, komt Wien op mij over als een vriendelijke, vrouwelijke, kalme, statige maar toch bruisende oude dame. Een Zij zonder haast. Madame Wenen laat mensen flaneren -alsof niemand hoeft te werken- glimlachen en eindeloos op de vele terrasjes zitten in smalle straatjes overdekt met parasols van gevel tot gevel. Cafés en restaurants wedijveren om hun gasten. Ze doen goede zaken. Zij werken ongelooflijk hard en deze mensen flaneren zeer zeker niet

Kletsen, discussiëren onder het genot van de door ons in smaak vallende Aperol Spritz , Radler of een goed glas wijn. Culinair gezien kan de stad er ook wat van. Heerlijk om een paar dagen niet zelf te hoeven koken.


donderdag 8 augustus 2013

Schrijven is schrappen---> tot dertig woorden.


Het is me een stuk duidelijker: drie uur filmopnames mogen tot hooguit drie minuten worden teruggebracht.
Vertaald in schrijven: indien ik driehonderd woorden schrijf dan mogen er slechts dertig overblijven.

maandag 5 augustus 2013

Twitter en gedachten over dromen delen.


Twitter, de digitale sneltrein van deze tijd- sneller dan snelst- is vandaag zeer aanwezig in mijn leven. Ik, die niet van drukte en gejaagdheid houd zit mee te doen. Voor even zit ik mee te doen. De wereld twittert razensnel mijn netvlies binnen.

Ik dacht: ’kom, laat ik wat tweets over vriendelijkheid plaatsen.’ Kreeg fijne tweets terug, doch ook tweets die mijn realistische en soms sombere gedenk verwoorden van hoe het er in de wereld aan toe is. Tja, ik weet het.

Geloof me, televisie beelden en ander nieuws komen flink bij mij binnen. Raken mij en blijven narommelen. Ik weet dat er ellende is en ik ga er zeker niet aan voorbij.

Gedachten na een vraaggesprek over vriendelijkheid (ivm mijn droom voor ons land)


Zondagmorgen 4 augustus 2013

De zondagochtend is nog jong, een fris maar aangenaam qua temperatuur windje komt mijn open raam binnen. Rustig is het. Nog wel. Later op de dag ontvang ik bezoek van vier mensen. Drie ervan zijn in dienst van de NOS-de Nationale Omroep Stichting. Het is me wat. Op dit moment geeft het mij een bizar gevoel dat een verslaggeefster, een cameraman en een geluidsman bij mij en voor mij komen. De verslaggeefster-Yvonne Hof- verslaat grote evenementen met een verbindende factor voor ons land. Samen. Ik houd van de woorden: samen, verbondenheid en samenbindende factor. Waar ik niet van houd is dat ik mij niet kan herinneren wat ik wou zeggen over mijn droom vriendelijkheid en stoppen met vooroordelen. Plankenkoorts heeft me overvallen, net als wanneer we een optreden met het koor hebben en ik alle tekst van alle nummers niet meer weer. Mij niet eens kan herinneren wat het volgende nummer is al zet de muziek in. Maar ja, dan zingen we samen. Er is dan geen probleem. Is er nu een probleem? Nou nee, ik zit in bed met mijn laptoB en een bakkie koffie. Plankenkoorts samen met warm vredig gevoel zijn meester van mij. Ondanks de nervositeit is er vertrouwen in mij ‘het zal vast goed komen.’

zaterdag 3 augustus 2013

Een vriendelijke samenleving (mijn droom)

De essentie van mijn droom is (in het kader van het Deel je Droom project) geselecteerd om in Het Droomboek te komen, ter inspiratie van het nieuwe Koningspaar en voor ons allen. 

Mijn wens en ik voelen ons vereerd.


Vandaag voeg ik mijn droom toe aan mijn Blog. Regelmatig schrijf ik over het dromenproject en over vriendelijkheid en stoppen met vooroordelen, dat ik vind dat mijn droom met de naam Vriendelijkheid ook hier thuishoort.
Voor wie het lezen wil en  voor wie samen met mij vriendelijkheid wil dromen & leven juíst ómdat er zoveel ellende is.


Het valt mij op.


Het valt me op dat als ik een blogbericht geplaats heb, ik dan gelijk publiek heb uit de Verenigde Staten. Bericht geplaatst, en hoppa gelijk zie ik bij mijn statistieken dat de VS als eerste hebben gekeken.

Laatst hoorde ik over NSA, die alles van buitenlanders checkt :-(

 

Waarschijnlijk gaan teksten eerst door een grote computer en dat wat eng/bedreigend lijkt wordt er uitgehaald? DIT bericht zal er nu zeker uitgehaald worden omdat ik de naam van dat beveiligingscentrum noemde?

Het is jammer dat het nodig is dat er wereldwijd gecheckt moet worden. Jammer dat mensen, landen zo achterdochtig zijn. Kan er om janken, al is er niets mis met een gezonde dosis wantrouwen.




Mijn draakje

(krokodil mag met een c en met een k. Met een c vind ik het wat vriendelijker klinken :-)

Mijn poezebeest staat al een poos in de brandende zon met naar voren gerichte oren nieuwsgierig naar de grond te kijken.

‘Wat is dat, Jaydee?’

Ze kijkt op en weer naar beneden. Op het smalle paadje ligt een diertje. Zeg maar gerust een dier. Groot voor zijn ‘soort’. 7-8cm lang. Soort? Nooit eerder zag ik een dergelijk wezentje.

Op het eerste gezicht lijkt het op een grote dikke rups. Nog beter kijkend, lijkt het op een crocodilachtige uitziende rups. Of…toch een worm? Het heeft op de nek en op de kop- die op een mini formaat crocodillenkop lijkt-die hij in en uit kan steken- stekels. Stekels zoals crocodillen en draakachtigen uit Fantasy verhalen hebben.