maandag 5 augustus 2013

Gedachten na een vraaggesprek over vriendelijkheid (ivm mijn droom voor ons land)


Zondagmorgen 4 augustus 2013

De zondagochtend is nog jong, een fris maar aangenaam qua temperatuur windje komt mijn open raam binnen. Rustig is het. Nog wel. Later op de dag ontvang ik bezoek van vier mensen. Drie ervan zijn in dienst van de NOS-de Nationale Omroep Stichting. Het is me wat. Op dit moment geeft het mij een bizar gevoel dat een verslaggeefster, een cameraman en een geluidsman bij mij en voor mij komen. De verslaggeefster-Yvonne Hof- verslaat grote evenementen met een verbindende factor voor ons land. Samen. Ik houd van de woorden: samen, verbondenheid en samenbindende factor. Waar ik niet van houd is dat ik mij niet kan herinneren wat ik wou zeggen over mijn droom vriendelijkheid en stoppen met vooroordelen. Plankenkoorts heeft me overvallen, net als wanneer we een optreden met het koor hebben en ik alle tekst van alle nummers niet meer weer. Mij niet eens kan herinneren wat het volgende nummer is al zet de muziek in. Maar ja, dan zingen we samen. Er is dan geen probleem. Is er nu een probleem? Nou nee, ik zit in bed met mijn laptoB en een bakkie koffie. Plankenkoorts samen met warm vredig gevoel zijn meester van mij. Ondanks de nervositeit is er vertrouwen in mij ‘het zal vast goed komen.’

Een vriendin- soms zijn we samen net twee pubers- komt vandaag ook om mij enige steun te bieden. Dat is fijn. Ze is een briljantje.

Het zal vast goed komen, het moet toch lukken om mijn zegje te doen?

Toch is het bizar. Vooral sinds ik met pensioen ben, zie ik niet meer zoveel mensen. Mijn vriendinnen werken of zijn met pensioen. Op reis. Ik vind het soms lastiger om afspraken te maken dan toen ik nog werkte. Ook ben ik nog meer naar binnen gekeerd. Een televisieploeg op bezoek krijgen is in groot contrast met mijn rustige maar tijd te kort komende leventje van tegenwoordig.

Yvonne Hof: ze verslaat Bevrijdingsdag, Dodenherdenking en alle andere grote evenementen rond het Koninklijk huis. Kortom programma’s met een verbindende factor en zij komt mij interviewen?

Voel mij klein. Tegelijkertijd voel ik mij sterk in verbinding met het leven. Ik mag zeggen wat ik denk.

 Dankbaar.


Maandagmorgen 5 augustus 2013

Mijn gedachten maken nog steeds een vlucht naar gisteren, naar het interview. Mijn hoofd is nog steeds erg druk. Veel gedenk.

De televisieploeg bestaande uit Yvonne, Ingmar en Martijn was een vlot, gezellig en mij op mijn gemak stellend drietal. Eerst kwamen ze wat drinken bij mij in de tuin en vertelden over de omweg die ze met de auto hadden moeten maken om bij mij te kunnen komen.

Na tien minuten vertrokken we naar het prachtige Bernissegebied, een recreatiegebied in de omgeving. Het is jammer dat er geen bankjes, vuilnisbakken, picknicktafels en wc’s meer zijn. De bezuinigingen eisen hun tol, net als het aantal parkeerplekken. Grote horizontaal liggende boomstammen sluiten de parkeerplekken af. Dat begrijp ik niet. Éen vuilnisbak stond nog op het strandje, waar het heerlijk rustig was. Kleine groepjes mensen zaten op het gras of zand in de zon of schaduw van de mooie  bomen te recreëren en stoorden zich niet aan de opbouw van de set.

Nadat alles klaargezet begon het vraaggesprek, waar een filmpje uit voortkwam waarin ik mijn boodschap over vriendelijkheid aardig wist uit te dragen.

Het ging aardig. Het ging goed. ik voelde me redelijk op mijn gemak. Wel erg leeg en tegelijkertijd druk in mijn hoofd. Dát is meestal een teken dat ik me rustig moet houden, eventueel schrijven of schilderen en vooral niet te veel praten. Doch, ik kletste maar door om zo veel mogelijk gezegd te willen hebben. Echter, veel kwam er-voor mijn gevoel-niet uit de verf. Maar ja, misschien wel beter want anders was het misschien overgekomen alsof ik de pretentie had om Nederland te vertellen hoe en wat. Nou, dat zeker niet. Wél de intentie –steeds weer- om zelf vriendelijk te willen zijn. Maar ja, ik heb wel een droom voor ons land ingezonden. Tjaaa …
Het is als een op eieren lopen.

Vriendelijkheid kost geen geld, dat is een meevallertje in deze tijd van economische crisis

Omdat ik nog niet had nagedacht over hoe ik zelf vriendelijkheid toepas in het dagelijkse leven moest ik  snel bij mijzelf aftasten hoe vriendelijk ik ben én er voorbeelden van geven. DAT vond/vind ik erg lastig. Dat zeg je niet snel over jezelf?

Je bent vriendelijk of je bent het niet. Je bent vriendelijk vanuit het hart. Mijn hoofd kan dat niet bedenken, behalve kiezen: Kiezen om de intentie te hebben om vriendelijk te zijn. Kortom, een berenmoeilijke vraag. Vriendelijkheid is een kwestie van DOEN, het komt van binnenuit en ik vind het ongelooflijk lastig om er iets zinnigs over te zeggen.

Kijk, als ik schrijf kan ik nog wel zeggen, ik deed dit of dat en … het beschrijven.. Maar om hardop te zeggen ‘dit of dat deed ik aan vriendelijks’? Dan voelt nep en niet kloppend voor mij. Dat past niet bij vriendelijkheid. Zo voelt dat voor mij.

In mijn werk in de Zorg ging ik netjes, beleefd en vriendelijk met mensen om. Ze altijd in hun waarde latend zelfs als zij lelijk deden. Niet dat ik alles toestond, dan liet ik ze duidelijk en vriendelijk weten: ‘tot hier en niet verder, ik ben ook maar gewoon mens en geen machine.’ Maar ja. Dat noemde ik niet. Zoveel meer, wat ik niet voor de geest kon halen, evenmin.

Lieve Wilma kwam met voorbeelden. Hielp mij en ik wimpelde het weg. Ik vond het raar om die voorbeelden te noemen. Achteraf hoorde ik dat het wegwuiven nogal snauwerig was.

Niet erg vriendelijk, Til. Maar ja, ik ben ook maar mens. Mijn oprechte excuses, want ik zit er best nog wel mee.

De vraag:'wat zou je tegen het Nederlandse Volk willen zeggen?' vind ik achteraf gezien een rotvraag, want in het filmpje komt het lichtelijk pretentieus over zoals ik erover vertel. Pfff. Lastig hoor. Hoe zou ik het anders willen hebben gedaan? Ik weet het niet.

Toch was het al met al een goede middag. Het lukte me om het een en ander over mijn droom te vertellen. Over vooroordelen vertelde ik niet zoveel. Vooroordelen vind ik zo erg. Vroeger als kind werd ik er naar door, later eveneens als moeder van mijn twee kinderen. Ik heb ze bijgebracht dat mensen die vooroordelen hebben niet beter weten. Ook gaf ik ze mee zichzelf  juist daarom niet negatief te discrimineren. We zijn allemaal mens, een individu, een persoon binnen groepen. Een land (ook een groep), een baan, bv een koor enzovoort. Zie je eigenheid, zie je kwaliteiten, je talenten en je tekortkomingen.
Mijn twee kanjers varen wel. Ik ben trots op ze en dankbaar.
Echter, ze vinden het vervelend als ik het veel over ze heb, dus had en heb ik het niet over ze en noem ik mijn lieverdjes niet bij naam. Dat maakte dat het vraaggesprek nogal sullig was. Althans, mijn antwoorden.
Zo fijn in het Bernissegebied. Een gezellige, ontspannende middag. Alleen kwam ik net tot het besef dat ik niet aan bepaalde opdrachten had voldaan. Dan moest ik iets doen, doch had de rug naar de camera. Onervarenheid. Onnadenkendheid. Moest ik het overdoen en ik herinner me op dit moment van schrijven dat ik het toen weeeer met de rug naar de camera toe stond en liep. LOL. Sorry Ingmar. DAT herinner ik me nu. Of, dat ik zei: ‘sorry, ík loop in beeld.’

‘Hahahaha, dat is ook de bedoeling’ was het antwoord.

Conclusie van deze middag: Het was een gezellige en in alle opzichten leerzame middag. Doch, nadenkend schrijven lukt mij meestal beter dan nadenkend verbaal vragen beantwoorden. Ah, Til, met vriendelijke ogen naar jezelf kijken. Izdawa? In het kader van …vriendelijkheid!

1 opmerking:

Tilly Kuiper zei

Het is uiteindelijk een compilatie van de middag geworden.

http://nos.nl/koningshuis/video/548089-een-vriendelijke-samenleving-als-toekomstdroom.html