woensdag 14 augustus 2013

Herinneringen. Peep van Stolk. Prins Friso. Rouw verbindt.


Vanmorgen begon uit het niets het Koningslied - dat gezongen werd tijdens de rondvaart van het nieuw bakken Koningspaar en hun kinderen op de dag dat Prins Willem Alexander werd ingehuldigd tot Koning- door mij heen te neuriën. Mijn gedachten zijn bij de Koninklijke Familie die rouwt om haar dierbare, Friso.Maar ook gaan ze naar de crematie- afgelopen zaterdag- van een oude jeugdvriendin uit lang vervlogen tijden. We zagen elkaar zelden tot nooit. Haar overlijden roept veel op en ik zie ons weer als kind in den Haag of bij haar Tante Lout aan de Hoflaan in Rotterdam.

Die tante had een oud huis met gangetjes, trappetjes, kamertjes, verborgen hoekjes en alles ademende geborgenheid uit, al was het huis nog zo spannend. Verstoppertje spelen was éen van de favoriete spelletjes. Tante en mijn moeder waren vriendinnen. Vaak kwamen we in het oude huis logeren, ook toen mijn vader voor werk uitgezonden werd naar het buitenland en we niet meer in Nederland woonden. Dat huis was een kinderwalhalla. In de logeerkamer waren op maat gemaakte Hindeloper beschilderde meubelen. Groen of was het blauw? Blauw, meen ik mij te herinneren. Onze dagelijkse wasbeurt gebeurde met een lampetkom waarin water werd geschonken uit de lampetkan. Iedere avond stond er een nieuwe kan water uit het niets gekomen. Spannend vond ik dat.

De tuin was- voor mij als kind-doolhofachtig. Het mooiste was het huisje dat er indertijd stond en speciaal als huisje voor kinderen was ingericht. Rood wit geblokte gordijntjes opgehouden door linten, hingen voor de ramen. Er stonden kleine rieten stoeltjes en een klein houten salontafeltje. met een kleedje. Een theewagentje en een kastje met daarin een theeserviesje. We kregen ranja voor in het theepotje en schonken- iedere dag een andere schenkster of schenker- met het puntje van de tong uit de mond, zorgvuldig de kopjes vol en dronken dan als dames en heren onze ranja, met in stukjes gesneden stroopwafel of kaneelkoekjes. Via een ladder kwam je op een slaapzolder. Daar lagen kussens, dekens waarmee we provisorische bedden maakten. Heerluck (nieuw woord) vond ik dat huisje. Onbezorgde tijden brachten mijn zusjes, broer, nichtjes en neefjes (van tante) er door. Mooie tijden.

Later op die crematie dag had ik contact met een nog oudere jeugdvriendin, ook uit die tijd. Zij leeft gelukkig nog en al hebben we elkaar meer dan vijftien jaar niet gezien, we gaan vaker contact hebben. Iemand uit je hele jonge onbevangen jeugdjaren kennen is bijzonder. Die ziet je zoals een ander je niet kent en omgekeerd. Zo ook met broers. Broers die samen opgroeien. Of broer en zussen. Sinds Prins Friso is overleden komt het gemis van mijn eigen broer die op dertigjarige leeftijd door een noodlottig ongeval overleed, boven. Een broer maakt deel uit van wie je bent. Van je zijn. Het gemis gaat nooit echt over, hoewel ik gaand door het leven en over de paden van de tijd troost, vrede en acceptatie heb leren vinden in zijn vroegtijdig overlijden.

Verdriet en gemis. Daarin herkennen mensen elkaar, mits er gerouwd mag worden. Ik denk aan alle moeders, echtgenotes, kinderen, broers, zussen, ooms, tantes, neven en nichten die een dierbare hebben verloren. Grote tragiek soms bekend door en in het landelijke nieuws.

Bij dezen wil ik onze Prinses Beatrix, Prinses Mabel en haar kinderen, Koning Willen Alexander en Koningin Maxima en alle leden van de Koninklijke Familie plus vrienden  condoleren met het overlijden van hun geliefde zoon, man, papa, broer, oom, neef en vriend.

Een zoon verliezen –zag ik aan mijn moeder-is zo zwaar, maar een echtgenoot, Papa, broer, neef, oom en vriend eveneens. Het mag niet vergeleken worden.

Ik wens u alle liefde, steun, troost toe die u nodig heeft. Het kost tijd. Maar toch … moge stap voor stap de Ogenblikken van Schoonheid met uw Friso in al zijn facetten als bloemen in uw innerlijke tuin groeien en bloeien om u te voeden en u de kracht, liefde, moed, doorzettingsvermogen, vreugde, blijheid, motivatie, inspiratie en creativiteit schenken om uw pad zonder hem te gaan. Moge Prins Friso rusten in vrede en liefde. Moge zijn ziel als een beschermengel voor zijn twee dochters en zijn vrouw zijn. Misschien wel voor de hele familie?

Heel veel sterkte.

Met vriendelijke groeten en de meeste hoogachting,

Tilly …die een Wereld Vrede Kaarsje voor u aansteekt en voor al diegenen die ook een dierbare hebben verloren. Het Koningslied neuriet weer door mij heen.

PS ondertussen heb ik flink geschrapt in mijn condoleance brief aan de Koninklijke Familie. 



Geen opmerkingen: