zondag 25 augustus 2013

Leven*



Doordat ik in mijn vorige bericht schreef over mijn werk als doktersassistente-dat was in de jaren '70 tot begin '80- zijn mijn gedachten naar een fase die iets dichterbij ligt, gegaan. De periode dat ik Terminale Thuisnachtzorg deed/gaf.


Dit was niet altijd qua werk (het overdag slapen was een ramp) zwaar en onvrolijk als dat men zou kunnen denken. Ik heb in die zes jaar Terminale Nachtthuiszorg samen met cliënten oprecht kunnen lachen. Vrolijkheid en smart met elkaar verweven.
Respect viert de boventoon. Respect voor het leven, waar het sterfproces deel van uitmaakt. In de tijd dat ik nachtdiensten deed, kreeg men eerder zorg geïndiceerd. Vaak 'al' wanneer men ernstig ziek was (om de partner te ontlasten) of wanneer men het tegen het begin van de terminale fase aanzat. De mensen waren goed aanspreekbaar en lagen meestal (nog) niet onder zware pijnstilling..
Ik herinner mij een mevrouw die niet kon en wou slapen. Wakker lag ze op mijn komst te wachten om er een praatnacht van te maken. Ze sliep in delen. Het waren zeer bijzondere nachten van zacht sprekend diep intermenselijk contact. Mooie gesprekken en stiltes waarin mevrouw innerlijk tot rust kwam.


Het volgende korte deel van een gesprek zal mij altijd bijblijven.



 ‘Zuster, de kinderen willen dat ik naar het hospice ga en niet thuis overlijd.’


‘Oh ja?’


‘Ja, wanneer ik er aan toe ben.’


‘Dat kan ik begrijpen.’


‘Wanneer ben ik er aan toe, zuster?’


‘Dit kan ik niet voor u invullen, mevrouw. U zult het- als de tijd daar is- vast wel voelen.’


‘Hoe voelt dat dan, zuster?’


‘Waarschijnlijk een gevoel van zeker weten. Verder weet ik het echt niet.’


‘Nee, dat komt omdat u nog niet doodgaat, he zuster?’


‘Precies, mevrouw.’


‘Dát is boffen.’


We kijken elkaar aan en schieten in een onbedaarlijke slappe lach.
Terwijl mevrouw schuddebuikend  haar pijnlijke buik vasthield stootte zij -tussen haar gegier door-uit.


‘Dit, dit is leven.’

***********************************************************

Waarna-toen we uitgelachen waren- mevrouw een gesprek opende over de voor en nadelen- voornamelijk voor de familie- van thuis overlijden.

Geen opmerkingen: