zondag 11 augustus 2013

Mijn impressies van Wenen*

In het kader van schrijven is schrappen is dit wat er is overgebleven van mijn verslag. Weinig is ook weer anders :-(. Ik heb de reisimpressies in delen hier geplaatst. Dan is het niet zo veel. Ooit zal ik het leren :-D. In ieder geval schreef ik nauwelijks over reisstress, vliegangst, hoogtevrees en andere angsten. Dat is mooi meegenomen.


Wenen

 Het was een geschenk van mijn oudste zus. Vijf dagen Wenen met alles erop en eraan. Te gek. Al ben ik al lang geen vakantieganger meer, ik koos er toch voor om samen met de familie erheen te gaan. Het was juli en het was tropisch. Wat aten we vaak en veel zittend op één van de vele terrasjes die Wenen rijk is. Gezellig, samen met de hele familie. We zien elkaar zelden, maar als we elkaar zien is het goed.

Wien, voeding voor de hele mens.

Denkend aan Wenen zie ik witte gebouwen, statig langs lange lanen staan. Voor wie luistert en opmerkzaam kijkt, vertellen ze woordloos hun verhalen van lang vervlogen tijden met een wijze van leven die mij rustiger lijkt- maar waarschijnlijk niet gemakkelijker was- dan in dit digitale tijdperk.

De stad geeft mij zachtaardige speldenprikjes: kijk hier en o, kijk daar. Wees stil en luister naar het woordloze doorgeven van de eeuwen. Beelden in mijn hoofd komen op als ik de vele beelden zie, hoog en laag door de stad verspreid. De stad werkt op een fijne manier mijn gevoel. In tegenstelling tot Parijs, dat ik een te drukke stad met hectische manlijke energie vind, komt Wien op mij over als een vriendelijke, vrouwelijke, kalme, statige maar toch bruisende oude dame. Een Zij zonder haast. Madame Wenen laat mensen flaneren -alsof niemand hoeft te werken- glimlachen en eindeloos op de vele terrasjes zitten in smalle straatjes overdekt met parasols van gevel tot gevel. Cafés en restaurants wedijveren om hun gasten. Ze doen goede zaken. Zij werken ongelooflijk hard en deze mensen flaneren zeer zeker niet

Kletsen, discussiëren onder het genot van de door ons in smaak vallende Aperol Spritz , Radler of een goed glas wijn. Culinair gezien kan de stad er ook wat van. Heerlijk om een paar dagen niet zelf te hoeven koken.




Wenen

Door musea met Oostenrijkse kunst via een blijvende tentoonstelling over Egypte naar Hollandse en Vlaamse Meesters. Jammer, dat het Secession museum gesloten was. Ik was de enige niet die meer van Klimt had willen bekijken. Zijn werken zijn momenteel over verschillende musea in de stad verspreid. Toch was er meer dan voldoende om te zien, op een gegeven moment kon ik het niet meer in mij opnemen. Ik ben als een koe, die het nodig heeft om rustig te herkauwen op een stille plek. Nogmaals voor de geest halen wat ik zag en voelde met zoveel details. Al schrijvend kan ik het een plek in mij geven. Ik zag veel. Soms is het te. Ik zag je wel, autistische uitziende jongeman die met blote voeten met vieze schoenzolen bij de Stephansdom op de grond zat, de benen vooruit en maar wiegen en maar wiegen. Om je heen de vele prikkels van de stad en voorbij lopende voeten. Ik had bijna naast je willen zitten Sonrizen (www.horison.nl) In gedachten deed ik even mee. Maar ja, ik paste me bij de rest aan. Het ga je goed, jongeman. Hopelijk gaat de AWBZ en de GGZ en zoveel meer in Nederland er niet zover achteruit dat er gebedeld moet worden. De straat is hard. Al komt Wenen vrouwelijk en vriendelijk over dan nog zie ik in de blikken van de voorbijgangers een niet willen zien. Net doen alsof sommige mensen er niet zijn, doet mij persoonlijk pijn.

De geur van paardenstront en pies walmt uit de open vuilnisbakken in de bloedhitte, terwijl ingespannen dieren met oogkleppen gelaten staan te wachten. Het lege rijtuig achter zich, klaar om toeristen rond te rijden voor een easy going sight seeing. Ik houd van het geluid van paardenhoeven. Klik klak, klik, klak geluid op en over de oude plaveien.

De paarden worden goed verzorgd, water en hooi genoeg.


Wenen

is de Hofburg, het Belvedère, Schönbrunn, Het Kunst Historisch Museum, Albertina en zoveel meer.

Schönbrunn. Oude tijden herleven er. Ik was er al eens geweest en ik dook de tuinen in. De rest van de familie waagde zich aan de rondleiding door het paleis. Het prachtig aangelegde park verraste mij met haar diversiteit. Vlak bij het Paleis was het nog keurig aangelegd. Dieper het park in eveneens maar ondanks dat alles alleen binnen de afscheiding van perken mocht groeien, mocht de Natuur er toch vrijer zijn. Kleurrijke veldjes met uitbundig bloeiende bloemen. Korenbloemen, klaprozen, papavers, kamille en zoveel meer soorten veld bloemen en kruiden. Een palet aan tinten groen, rood, blauw en geel. Het deed mij denken aan Claude Monet’s tuin in Giverny, ook door de vele vijvers met waterlelies. Schitterend. Niets te merken dat er minder bijen en vlinders zijn. Volop deden ze hun werk op de rijk groeiende bloemenveldjes.

Bomen, oude bomen, jonge bomen en stilte. Een enkel mens kom ik tegen. Onder een boom in de schaduw met mijn benen omhoog op een bankje laat ik alle indrukken op mij inwerken. Een paar vogels komen vlakbij op het randje van de leuning van de bank zitten. Ik houd mijn adem in. Later loop ik verder en ontdek een ruïne van een oude Romeinse fontein. Lang sta ik erbij, denkend aan wat er zou kunnen zijn gebeurd. Ik houd van oude verweerd uitziende voorwerpen waar je duidelijk de ziel in ziet en voelt. Vergankelijkheid en toch weer niet. De oude fontein met de grote vazen gevuld met dat wat sommige mensen onkruid noemen, doet mij verrukken. De omgevallen-omgegooide?- pilaren geven mij een triest gevoel. Vergane glorie. Toch vind ik die oude kapotte fontein met haar vele frutsels mooi. Ze spreekt tot mij en mijn verbeelding.

http://www.schoenbrunn.at/wissenswertes/der-schlosspark/rundgang-durch-den-park/roemische-ruine.html

Een oude duiventil, nog bewoond door keizerlijk uitziende duiven, staat te zinderen in de zon die in een tropische modus staat. Van het dak zie ik door de hitte iets wolkigs komen. Prachtig.

De duiven hebben al eeuwen een keizerlijk- opgesloten- leven. Drinken ieder uit aparte stenen schaaltjes met water uit een bronnetje(kraantje?). Verderop staan keurig netjes staan Koninklijke bakjes voor graan naast elkaar in das Taubenhaus. Wilde duiven proberen een graantje mee te pikken. Als ik even later weer langskom, zie ik dat de wilde duiven dit inderdaad nu kunnen. Iemand is langs geweest en strooide zaadjes voor ze.

Zoals de familie uit elkaar waaierde, zo komt ze weer bij elkaar. Het is als een dans, ieder mag doen wat hij/zij wil en of aankan.


Wenen

 Is samen borrelen, samen eten en ook samen muziek luisteren. In de kleinste concertzaal met beschilderde muren en plafond -Salla Terrena -die ik me kan heugen. Een zaaltje in het Mozarthaus http://www.mozarthaus.at/ waar Amadeus Wolfgang Mozart musiceerde en zijn werken aan publiek liet horen. Kamerconcert voor een paar rijen mensen. Een kwartet met strijkinstrumenten- twee violen, een cello en een kleinere viool waarvan ik de naam niet meer weet- danst de muziek hart verwarmend door de ruimte-die als een sauna zo warm is- ons aanrakend met de allure van een groot orkest. De akoestiek is die van een in een grote zaal. Ongelooflijk. Schitterend. Prachtig. Woorden schieten te kort.

De handen die de strijkinstrumenten beroeren en de strijkstokken hanteren doen snaren in mij trillen. Open, ontvangen we- zelf met ons hele wezen vibrerend- de muziek als een muzikale klankdouche van Mozart en andere componisten, onder andere Brahms.                                            

Een  weldadige muzikaal warm bad die alle geluiden van de drukke stad wegwast. De hitte erbij geteld, werkte het concert en de ruimte echt als een sauna.

De grote Meesters spelen door de vier musici heen. Vol passie. Vol liefde, kracht en ook tederheid. Een violiste is in vervoering. Leven stroomt, danst, trilt door haar en de  andere drie heen en bereikt ons in een tijdloze aanraking.

Dag Wenen, dag prachtige oude dame. Dank je wel.

Het logeren in het kunstwerk Sofitel was een onvergetelijke  ervaring- mijn hoogte en dieptevrees vierden uitbundig hoogtij - vol ongelooflijke luxe. Wat een prachtige kamer. Zalige bedden waar het goed slapen was. Een knus hoekje om te zitten met een Nespresso apparaat en een koelkastje met flesjes sap en water. Televisie, die nichtje en ik op de zeer kalmerende welkomstmuziek zetten en steeds weer herhaalden. Een bad was er en samen met de regendouche vond ik het een weldaad. Een dergelijke douchekop zet ik op mijn verlanglijstje. De room service heb ik als bijna decadent ervaren, maar ik genoot er wél met volle teugen van-met mijn rug naar het uitzicht, dat in de spiegels tóch te zien was, zonder de diepte - en vond het beslist niet jammer dat ik niet met de familie op de hoogste verdieping kon ontbijten. Éen keer probeerde ik het en ik dacht gek te worden.

Dank je wel, lieve oudste zus die deze reis mogelijk maakte, wat een te groot geschenk evenals de boekjes over Wenen. Het was fijn om als familie weer samen te zijn. Echt.

En gevlogen? Vooralsnog was dit de allerallerlaatste keer. De vliegangst was te erg. De angst voor de hoge en diepe roltrappen in de Weense métro  idem.

 Een mens hoeft niet alles te kunnen.

7 opmerkingen:

Odile S zei

Dank je wel voor deze mooie inkijk in jouw reis, waardoor je me mee laat genieten.

Tilly Kuiper zei

((( Odile)))

Op 6 juli 2013 maakten wij de terugreis.
Het was afschuwelijk. Vliegangst en hoogtevrees vierden hoogtij.
Thuiskomend lag er een bericht te wachten dat mijn droom vriendelijkheid geselecteerd was om in het Droomboek te komen ter ere van de kroning van koning Willem Alexander.


Op 15 en 16 april 2015 overschreef ik die ervaring. Ik heb weer gereisd en gevlogen.
http://tillykuiper.blogspot.nl/2015/04/vliegen-foto.html?m=0
Ik blijf dromen.

Tilly Kuiper zei

Over met vliegangst omgaan.

In 2014 ben ik begonnen met te leren met mijn (vlieg) angsten om te gaan.
Bij Valk.org

In april 2015 vloog ik op een dag heen en terug met Lucas van Gerwen naar Munchen.

Een maand later reisden mijn zoon en ik heen en terug naar Indonesie, om samen zijn rootsreis te beleven.
Ademen naar de buik toe. Naar de Valk app luisteren en denken: wat is er feitelijk hier en nu aan de hand, werken. Écht!

Tilly Kuiper zei

Ont-span!

Tilly Kuiper zei

In april 2016 vloog ik samen met mijn dochter naar Lissabon voor een paar dagen.

Tilly Kuiper zei

De Valk app is voor mij een app geworden die mij de laatste weken grandioos helpt.

Het heeft niets met vliegen en reizen te maken maar met gebeurtenissen vlakbij in de straat
Beangstigend.
Angst hebben mág. Doch na 1 x de paniek knop te hebben beluisterd en daarna de 20 min ontspanningsapp slaap ik als een roos in en voel mij veilig in mijn huis.
Dit, terwijl er snachts op straat vlakbij van alles gaande is.
Lang leve de Valk app voor al uw angsten.
Het leert angsten te accepteren én er doorheen te ademen.

Tilly Kuiper zei

Al een poos slaap ik iedere avond met de Valk app in. 👍🏼🍀🎵💕